Ơ𝗉𝗂𝗎𝗆︎

نمی‌توان زنده بود و دوستت نداشت نمی‌توان نفس کشید و عاشقت نبود نمی‌توان بود و ندید تو را نمی‌توان ماند و نخواست تو را... فراموش نمی‌شوی به هر تلاشی؛ از یاد نمی‌روی به هر تقلائی.

من به رفتنِ آدم‌ها عادت نکردم؛ به این عادت کردم که یک روز ناگهان بفهمم دیگر کسی که می‌شناختم، در زندگی‌ام نیست.

چه غم‌ انگیز است که بعضی خاطره‌ها ، از خودِ آدم‌ها وفادارترند.

نمی‌آید به چشمم هیچکس غیر از تو؛ این یعنی به لطف عشق تمرین میکنم یکتا پرستی را.

نقاش غزل تا به چشمان تو پرداخت؛ دیوانه شد از طرز نگاهت قلم انداخت.

تمامِ شهر را قدم می‌زنم، بی‌آنکه منتظرِ دیدنت باشم؛ اما بعید می‌دانم کوچه‌ای پیدا شود، که چیزی از تو در آن جا نمانده باشد.

شاید تمامِ دلتنگی من همین باشد؛ اینکه هنوز هر وقت اتفاق زیبایی می‌افتد، اولین کسی که دلم می‌خواهد برایَش تعریف کنم، تو هستی.

گاهی باید کسی را دوست داشته باشی، و هیچ‌ وقت به او نرسی؛ بعضی ستاره‌ها برای لمس کردن نیستند، فقط باید، شب را با نورشان سر کنی.

تو شبیهِ هیچ‌کس نبودی؛ شاید برای همین بعد از تو، هر کسی آمد، فقط شبیهِ کسی بود.

من هنوز میانِ تمامِ گذشته‌ها، دنبالِ یک اگر می‌گردم؛ شاید اگر کمی دیرتر می‌رسیدیم، اگر کمی بیشتر می‌ماندیم، قصه‌مان جورِ دیگری تمام می‌شد.

دلتنگی یعنی هزار بار به رفتن فکر کنی ، و هزار و یکمین بار باز هم بمانی.

اگر فراموشت کرده‌ام ، پس چرا هنوز هر شعر ، به نامِ تو تمام می‌شود؟

دلم را جایی جا گذاشته‌ام که دیگر هیچ قطاری به آن ایستگاه نمی‌رسد.

من از نبودنت عبور کردم؛ اما نبودنت از من عبور نکرد.