۶۰ سال فوتبال گرمسار

قسمت اول سال ۸۸ . مسابقات استانی اموزشگاهی. شاهرود . تیم‌منتخب ابتدایی گرمسار . عنوان: کسب مقام نایب قهرمانی محمدحسین نجاریان ،میلادخدامی ، شهاب پازوکی ، علیرضا صفری ، شایان سعیدی،امیرحسین فروغی ، امیرحسین میرآخوری ، سهیل شکوهی ، رضا نهانسوگر ، محمد ملک پور . مربی : حمید جوادی کمک مربی : حمید پازوکی سرپرست: احمد علی بیگی

​​VoiceShazamBot | Shazambot Kuynavobot | source

کوچه → مدرسه → محله → باشگاه → تیم منتخب → فوتبال بزرگسالان اگر آن نسل با یک توپ لاکی، یک زمین خاکی و عشق به فوتبال توانست بازیکن شود، شاید نسل امروز هم با امکانات بیشتر، برنامه‌ریزی بهتر و مدیریت درست، بتواند دوباره فوتبال گرمسار را به روزهای خوبش برگرداند.

⚽️ آیا می‌توانیم دوباره از کوچه شروع کنیم و به باشگاه برسیم؟ کار نشد ندارد. اگر بخواهیم، می‌توانیم دوباره فوتبال را از همان جایی شروع کنیم که زمانی فوتبال گرمسار از آنجا جان می‌گرفت؛ از کوچه‌ها و زمین‌های محله. برگزاری مسابقات گل‌کوچیک در محله‌ها، کوچه‌ها و خیابان‌ها، همراه با جوایز و ایجاد یک رقابت سالم، می‌تواند دوباره بچه‌ها را با توپ آشتی دهد. این موضوع فقط یک ایده روی کاغذ نیست. در نوروز سال ۱۴۰۴، در روستای رشمه چنین مسابقه‌ای را برگزار کردیم. استقبال برای من هم جالب و قابل توجه بود؛ در همان دو روز نخست، ۱۲ تیم برای شرکت در مسابقات ثبت‌نام کردند و چون از نظر زمان و امکانات امکان ادامه ثبت‌نام وجود نداشت، مجبور شدم ثبت‌نام تیم‌های بیشتر را متوقف کنم. در آرادان و یکی دو نقطه دیگر نیز چنین مسابقاتی برگزار شد و اتفاقاً با استقبال روبه‌رو شد. پس هنوز علاقه وجود دارد. هنوز بچه‌هایی هستند که دوست دارند گل کوچک بازی کنند؛ فقط باید یک نفر، یک مجموعه یا یک نهاد، این علاقه را به مسیر درست هدایت کند. با تشکیل یک کارگروه فوتبال محلات، طراحی یک سازوکار مشخص، برنامه‌ریزی منظم و حتی ایجاد یک چارت اجرایی برای مسابقات محلات، می‌توان دوباره فوتبال را از کوچه به زمین و از زمین به باشگاه رساند. --- 🏫 اما فوتبال آموزشگاهی؛ داستانی که نباید فراموش شود بیایید کمی به عقب برگردیم؛ به دهه ۶۰. زمانی که ما دانش‌آموز بودیم، مسابقات فوتبال آموزشگاهی گرمسار در زمین خاکی پوریای ولی برگزار می‌شد. اگر اشتباه نکنم، حدود ۱۵ تیم و شاید حتی بیشتر در این مسابقات شرکت می‌کردند. آن زمان بسیاری از روستاها مدرسه راهنمایی داشتند و هر کلاس حدود ۲۵ تا ۳۰ دانش‌آموز داشت. اما مهم‌تر از همه، زنگ ورزش بود. خوب یادم هست در رشمه، آقای یوردخانی، معلم ورزش ما بود. زنگ ورزش که می‌شد، فوتبال بخش اصلی برنامه بود. یک کلاس ۲۵ یا ۳۰ نفره، عملاً به دو تیم تقسیم می‌شد؛ دو تیم ۱۱ نفره! یعنی در هر کلاس، فوتبال بازی می‌کردیم و همین بازی‌های ساده و مستمر باعث می‌شد از میان هر کلاس، چهار یا پنج بازیکن خوب خودش را نشان دهد. بعد همین بازیکنان، کم‌کم تیم مدرسه را شکل می‌دادند. آن زمان استعدادها منتظر نمی‌ماندند تا کسی آنها را در فضای مجازی پیدا کند! توپ را می‌گرفتند، بازی می‌کردند و خودشان را نشان می‌دادند. حتی خاطره رفتن به مسابقات برای خودش داستانی بود. صبح، یک مینی‌بوس می‌آمد و ما را به زمین خاکی پوریای ولی می‌برد. آنجا پیاده‌مان می‌کردند و دیگر تقریباً به حال خودمان بودیم! نه خبری از ناهار بود، نه امکانات خاصی، نه آب و نوشیدنی ورزشی و نه آن تشریفاتی که امروز برای یک مسابقه تصور می‌کنیم. اما هیچ‌کدام از اینها مهم نبود. فقط یک چیز مهم بود؛ ساعت ۳ مسابقه داشتیم! و همین برای ما کافی بود. رشمه، کردوان، ریکان، فند، شه سفید ،غیاث آباد،کوشک ، لجران ،کرند، کهن‌آباد، آرادان، داورآباد، ایوانکی و مدارس مختلف شهر، همه در این رقابت‌ها حضور داشتند. تیم‌ها با هم مسابقه می‌دادند و در نهایت، منتخب آموزشگاه‌های گرمسار از میان همین مدارس و روستاها انتخاب می‌شد. اینجا بود که استعدادها خودش را نشان می‌داد. هر سال، از روستایی مثل رشمه حداقل یک یا دو بازیکن به تیم منتخب آموزشگاه‌های گرمسار راه پیدا می‌کردند. مربی دستش برای انتخاب باز بود؛ چون بازیکن داشت، مسابقه داشت، رقابت داشت و مهم‌تر از همه، استعداد در میدان دیده می‌شد. این یعنی یک سیستم ساده اما مؤثر برای استعدادیابی و پرورش بازیکن. شاید باورش سخت باشد، اما بخش مهمی از پرورش استعداد فوتبال گرمسار، دقیقاً از همین زمین‌های خاکی و همین مسابقات آموزشگاهی شکل می‌گرفت. ⚽️ حالا چه داریم؟ پیشکسوتان عزیز، شما خودتان آن روزها را به یاد دارید. شما بهتر از هرکسی می‌دانید که آن زمین‌های خاکی چه بازیکنانی تحویل فوتبال گرمسار دادند. اما امروز چه اتفاقی افتاده؟ بساط فوتبال آموزشگاهی تقریباً جمع شدهخ است. مسابقات منظم و گسترده‌ای که می‌توانستند صدها دانش‌آموز را وارد چرخه فوتبال کنند،ح دیگر مثل گذشته وجود ندارند. و این یعنی ما یکی از مهم‌ترین و ارزان‌ترین مسیرهای استعدادیابی فوتبال را از دست داده‌ایم. گاهی با خودم فکر می‌کنم اگر امروز تعداد بازیکنان فوتبال استان سمنان را کنار تعداد بازیکنانی که در همان سال‌ها فقط از روستاهای گرمسار وارد فوتبال می‌شدند قرار دهیم، شاید مقایسه عجیبی از آب دربیاید! آن روزها امکانات کمتر بود، اما بازیکن بیشتر بود. امروز امکانات و تکنولوژی بیشتر شده، اما بازیکن کمتری داریم. این تناقض، خودش یک سؤال بزرگ است: ما کجای مسیر را اشتباه رفتیم؟ شاید وقت آن رسیده باشد که به جای حسرت خوردن برای گذشته، از تجربه همان سال‌ها استفاده کنیم و دوباره یک مسیر مشخص برای فوتبال پایه گرمسار بسازیم؛ مسیرِ

​​VoiceShazamBot | Shazambot Kuynavobot | source

​​VoiceShazamBot | Shazambot Kuynavobot | source

صحبت استاد زندی پور 👆👆،در مورد مربی گری در. رده های پایه ، حتما نگاه کنید ،خصوصا مربیان پایه .

https://www.instagram.com/p/Db5CMpwDuApJLTEVZBq7nIRLj9hZbvbfoKCpXA0/?img_index=2&igsh=OHc0ejQ5YWk1Zzd1

اما سؤال اصلی اینجاست: آیا می‌توانیم برای فوتبال گرمسار یک بار دیگر از «کوچه» شروع کنیم و به «باشگاه» برسیم؟ آیا می‌توانیم مدارس را دوباره به فوتبال برگردانیم؟ آیا می‌توانیم خانواده‌ها را با واقعیت‌های فوتبال پایه آشنا کنیم؟ آیا می‌توانیم زمین و زیرساخت مناسب برای نسل جدید فراهم کنیم؟ و مهم‌تر از همه... آیا هنوز می‌توانیم نسلی تربیت کنیم که در ۱۷ سالگی فوتبال را ترک نکند؟ ادامه دارد...

⚽️ شصت سال فوتبال گرمسار؛ کجای راه ایستاده‌ایم؟ (( امام صادق: وای به حال کسی که دیروزش از امروز بهتر باشد )) گرمسار با جمعیتی حدود ۹۰ هزار نفر، در طول شصت سال گذشته روزهای خوب و بد زیادی در فوتبال و فوتسال به خود دیده است؛ اما اگر بخواهیم صادقانه و بدون تعارف به وضعیت امروز نگاه کنیم، باید بپذیریم که به‌خصوص در دو دهه اخیر، در بسیاری از بخش‌های فوتبال و فوتسال شهر، عملکرد قابل قبولی نداشته‌ایم. شاید بد نباشد کمی به گذشته برگردیم... سال‌هایی نه‌چندان دور، اگر از کوچه‌ها و خیابان‌های گرمسار یا روستاهای اطراف عبور می‌کردی، تقریباً در هر محله چند نوجوان و کودک را می‌دیدی که با یک توپ لاکی، وسط کوچه مشغول گل‌کوچیک بودند. دو دروازه با دو تکه آجر یا چند سنگ، یک توپ پلاستیکی و چند بازیکن؛ همین! نه زمین چمن می‌خواستند، نه امکانات خاصی داشتند و نه کسی برایشان برنامه‌ریزی می‌کرد. اما همان کوچه‌ها، همان زمین‌های خاکی و همان گل‌کوچیک‌ها، نسل‌هایی از فوتبالیست‌ها را ساختند. امروز اما شرایط کاملاً متفاوت شده است. نسل جدید ما شاید حتی نداند گل‌کوچیک چیست! 🏫 فوتبال آموزشگاهی؛ حلقه‌ای که گم شد در فوتبال آموزشگاهی نیز شرایط چندان بهتر نیست. مسابقات فوتبال مدارس که می‌توانست یکی از مهم‌ترین مسیرهای شناسایی و پرورش استعدادهای فوتبال شهر باشد، عملاً کمرنگ و در مقاطعی تعطیل شده است. در حالی که مدرسه باید یکی از اصلی‌ترین پایگاه‌های استعدادیابی و توسعه فوتبال پایه باشد، امروز این بخش از فوتبال شهر تقریباً جایگاه گذشته خود را ندارد. 🏟️ سخت‌افزار؛ فوتبال بدون زمین! از طرف دیگر، نمی‌توان از فوتبال امروز صحبت کرد و از زیرساخت‌ها چشم پوشید. واقعیت این است که گرمسار با این جمعیت، یک زمین چمن مناسب و استاندارد که بتواند پاسخگوی نیاز فوتبال پایه و جوانان شهر باشد، ندارد. نسل امروز دیگر مانند گذشته حاضر نیست ساعت‌ها در زمین خاکی تمرین کند یا مسابقه بدهد. فوتبال امروز، امکانات، زمین مناسب، برنامه تمرینی و شرایط استاندارد خودش را می‌خواهد. بنابراین اگر قرار است فوتبالیست تربیت کنیم، باید بستر تربیت فوتبالیست را هم فراهم کنیم. 👨‍👩‍👦 و شاید مهم‌تر از همه؛ آموزش خانواده‌ها اما به اعتقاد من، یکی از مهم‌ترین حلقه‌های مفقوده فوتبال امروز گرمسار، موضوعی است که شاید کمتر درباره آن صحبت شده باشد: آموزش و آگاهی خانواده‌ها. بسیاری از خانواده‌ها هنوز نمی‌دانند تمرین چیست، مسابقه چه تفاوتی با تمرین دارد، مربی چه وظایفی دارد و بازیکن در مقابل مربی و باشگاه چه مسئولیت و تعهدی دارد. حتی مسائل ساده اما بسیار مهمی مانند تغذیه ورزشکار، استراحت، خواب، شرایط روز مسابقه، نحوه حضور در تمرین و سبک زندگی یک بازیکن، برای بسیاری از خانواده‌ها ناشناخته است. نگاه بعضی خانواده‌ها هنوز در حد این است که: «بچه بره فوتبال که سرگرم باشه.» در حالی که اگر قرار است فوتبال را به‌عنوان یک ورزش حرفه‌ای و مسیر رشد و تربیت فرزند ببینیم، این نگاه باید تغییر کند. فوتبال فقط نود دقیقه دویدن دنبال توپ نیست؛ فوتبال، انضباط، تغذیه، خواب، تمرین، تعهد، مسئولیت‌پذیری و سبک زندگی است. ⚽️ بازنشستگی در ۱۷ سالگی! شاید یکی از تلخ‌ترین اتفاقات فوتبال امروز شهر ما این باشد که هرچه سن بازیکنان بالاتر می‌رود، بخشی از آنها از فوتبال فاصله می‌گیرند. بازیکنی که در سنین پایه با انگیزه و علاقه فوتبال را شروع کرده، در ۱۶ یا ۱۷ سالگی کم‌کم فوتبال و فوتسال را کنار می‌گذارد و به نوعی در همین سن، بازنشستگی فوتبالی خود را اعلام می‌کند! البته دلایل مختلفی برای این اتفاق وجود دارد. درس و تحصیل، دغدغه اشتغال و درآمد، مشکلات اقتصادی، کمبود امکانات، وقت‌گذرانی در فضای مجازی و ده‌ها عامل دیگر، جوانان امروز را از فوتبال دور کرده است. اما آیا واقعاً باید این اتفاق را طبیعی بدانیم؟ 📊 یک آمار نگران‌کننده برای یک شهر ۹۰ هزار نفری نگاهی به وضعیت تیم‌های رده‌های سنی شهر هم سؤال‌های جدی‌تری ایجاد می‌کند. امروز در گرمسار چند تیم پیشکسوتان داریم، اما در مقابل، در رده امید با کمبود جدی مواجه هستیم و در رده‌های جوانان و نوجوانان نیز تعداد تیم‌ها بسیار محدود است. اگر بخواهیم با نگاه آماری به موضوع نگاه کنیم، این وضعیت برای شهری با جمعیت حدود ۹۰ هزار نفر، نگران‌کننده و حتی هشداردهنده است. شهر بدون تیم‌های پایه، یعنی فوتبال بدون پشتوانه. و فوتبالی که پشتوانه نداشته باشد، دیر یا زود در رده بزرگسالان هم با مشکل مواجه خواهد شد. اینها را نمی‌نویسم که فقط از فوتبال گرمسار انتقاد کرده باشم؛ اینها را می‌نویسم چون فوتبال گرمسار را دوست داریم و نمی‌خواهیم خاطرات شصت ساله این فوتبال، فقط در آلبوم عکس‌ها و خاطرات پیشکسوتان باقی بماند.

​​VoiceShazamBot | Shazambot Kuynavobot | source

سال ۱۳۸۸ تیم‌منتخب آموزشگاه های گرمسار در مسابقات استانی . کسب عنوان قهرمانی استان بازیکنان : علیزاده و محمد امین کمالی دروازبان پرهام‌چوزکلو ،قنبری ،محمدسعید مرادی نسب. علی شکیبا. کمالی ،نریمان میرآخوری ،علی خیرخواهان ، ستاره بازیکنان تیم بودند سرپرست:رامین نصیری مربی: حمید جوادی

کانال ۵۰ سال فوتبال ۱۰ ساله شد و به همین خاطر به کانال ۶۰ سال فوتبال گرمسار تغییر نام داد. این هم اولین عکس این کانال در ۱۰ سال پیش

Channel name was changed to «۶۰ سال فوتبال گرمسار»

مسابقات فوتسال آموزشگاهی سال ۱۳۸۷ سالن پوریای ولی مسابقه فینال بین مدارس شیخ مفید و عمار که با قهرمانی مدرسه شیخ مفید به پایان رسید . چهره های آشنارو ببینید اسامی تیم شیخ مفید محمدامین کمالی ، پرهام چوزکلو ، محمد طباطبایی ،مصطفی خوش باش ، قادری. از تیم عمار فقط علی خیرخواهان یادم هست و زنده یاد اسماعيل شعبانی بعنوان مربی

​​VoiceShazamBot | Shazambot Kuynavobot | source

اینجا اروپا نیست ،سالن ورزشی نور سرحد ،اسلام قلعه می باشد