FUM Twitter

منبع: منجنیق @ManjanighCollective @fum_twit

منبع: منجنیق @ManjanighCollective @fum_twit

⭕️ شعارهای دانشجویان خوابگاهی ساکن کوی پسران و دختران، در اعتراض به مسائل صنفی و رفاهی، به تاریخ ۲۵ آذر ماه، سردر کوی دانشگاه، روبه‌روی مسجد 🔻 خوابگاه شده خرابه، رفاه فقط سرابه 🔻سنوات شده بهونه، خوابگاه حقمونه 🔻 بگو امید یادش نره، دانشجو از حق خودش نمی‌گذره #گزارش_تصویری منبع: کانال شورای صنفی مجتمع‌های خوابگاهی کوی دانشگاه تهران @senfi_kooy @fum_twit

⭕️ ⭕️ شعارهای دانشجویان خوابگاهی کوی پسران در اعتراض به مسائل صنفی و رفاهی، به تاریخ ۲۵ آذر ماه، میدان کوی 🔻پیمانکار رو حذف کنید، مسأله رو حل کنید 🔻 دانشجوی زحمتکش، حقت رو فریاد بکش 🔻 سنوات خوابگاه تغذیه، دانشجو تو چه وضعیه 🔻 امکانات رایگان خواستۀ دانشجویان #گزارش_تصویری منبع: کانال شورای صنفی مجتمع‌های خوابگاهی کوی دانشگاه تهران @senfi_kooy @fum_twit

⭕️ گزارش تجمع ۲۵اُم آذر ماه در کوی 🔺 شب سه‌شنبه ۲۵اُم آذر ماه، دانشجویان خوابگاهی دانشگاه تهران در اعتراض به سیاست‌های ضدّ معیشتی دانشگاه دست به تجمع زدند. پیرو اعتراض دانشجویان شامگاه شنبه ۲۲اُم آذر ماه و قرار بر تجمع در روز سه‌شنبه، معاونت دانشگاه، آقای رضایان، وعده دادند که در موعد مقرر در مجتمع کوی، با حضور دانشجویان دختر ساکن خوابگاه فاطمیه تشکیل جلسه خواهند داد. با وجود این، تنها نیم‌ساعت پیش از زمان جلسه، دانشگاه اعلام کرد که به دانشجویان ساکن فاطمیه اجازۀ حضور در مجتمع کوی داده نخواهد شد. بدین‌ترتیب دانشجویان ساکن فاطمیه شروع به سر دادن شعار در این مجتمع کرده و پس از آن به سوی مجتمع کوی روانه شدند. همچنین دانشجویان ساکن کوی هر گونه گفت‌وگو با معاونت را منوط به حضور دانشجویان دختر کردند و در این مجتمع شعار دادند. 🔺 علی‌رغم تلاش‌های مکرر دانشگاه برای انصراف ساکنین فاطمیه از حضور در کوی، در نهایت دانشجویان به داخل مجتمع راه یافتند. سعی مسئولین دانشگاهی برای کشاندن دانشجویان معترض به داخل مسجد کوی با امتناع آنان مواجه شد و متعاقباً دانشجویان ساکن کوی و فاطمیه روبه‌روی مسجد کوی به هم ملحق شدند. در این لحظه، معاونت دانشگاه در بین دانشجویان حاضر شدند و بحث دوطرفۀ آنان در مقاطع مختلف با سر دادن شعار دانشجویان معترض قطع گردید. 🔺 دانشجویان نسبت به روند فزایندۀ پولی‌سازی آموزش و حذف خدمات رفاهی در دانشگاه اعتراض کردند؛ روندی که در امتداد سیاست‌های سرمایه‌دارانۀ حاکم بر جامعه، مستقیماً معیشت دانشجویان برآمده از طبقات زحمتکش را هدف قرار داده است. عمدۀ اعتراض دانشجویان به عدم تخصیص خوابگاه به دانشجویان سنواتی در نیم‌سال دهم مقاطع کارشناسی و دکتری و نیم‌سال ششم مقطع کارشناسی ارشد بود‌. علاوه‌براین، دانشجویان اعتراض خود را نسبت به کاهش کیفیت و کمیّت غذای دانشجویی و تلاش دانشگاه برای جایگزینی آن با رستوران‌های مکمل اعلام کردند. 🔺 دانشجویان معترض اشاره کردند که دانشگاه هر بار یک مسألۀ فنّی را علم می‌کند، حال آن‌که می‌دانیم هر گام، جزئی از سیاست کلان حذف امکانات رفاهی رایگان است. حذف دانشجویان از خوابگاه در خرداد ماه با عدم تخصیص خوابگاه به دانشجویان فاقد پروپوزال شروع شد، در آغاز سال تحصیلی با حذف دانشجویان شبانه، بین‌الملل و سنواتی ادامه یافت و اکنون به حذف دانشجویان کارشناسی و دکتری نیم‌سال دهم و دانشجویان ارشد نیم‌سال ششم رسیده است. 🔺 در ادامه معاونت دانشگاه عنوان کردند که برای دانشجویانی که علت سنواتی شدن‌شان در کنترل آنان نبوده و به مسائل آموزشی و سخت‌گیری اساتید برمی‌گردد، دانشگاه با ارائۀ خوابگاه برای نیم‌سال دهم کارشناسی و دکتری و نیم‌سال ششم کارشناسی ارشد موافقت خواهد کرد. پیرو این گفته، دانشجویان پاسخ دادند که در خصوص مصائب اقتصادی متعددی که گریبان‌گیرشان است، تقصیر ندارند و مسأله تنها به سخت‌گیری‌های آموزشی محدود نمی‌شود. در آخر، دانشجویان معترض قاطعانه اعلام کردند که پاسخ معاونت دانشگاه را ناکافی می‌دانند و چنانچه هیئت‌رئیسۀ دانشگاه ارائۀ خوابگاه به تمامی دانشجویان سنواتی را کمافی‌السابق تضمین نکند، روند اعتراض ایشان ادامه خواهد داشت. منبع: کانال شورای صنفی مجتمع‌های خوابگاهی کوی دانشگاه تهران @senfi_kooy @fum_twit

⭕️اعتراض دانشجویان دانشگاه اقلید به کیفیت پایین غذای سلف 🔻 دوشنبه ۲۴ آذر ۱۴۰۴، دانشجویان دانشگاه اقلید در استان فارس، در اعتراض به کیفیت پایین غذای سلف دست به تجمع اعتراضی زدند. 🔻معترضان با قرار دادن ظروف غذا روی زمین، نارضایتی خود را نسبت به وضعیت تغذیه و بی‌توجهی مسئولان دانشگاه به مطالبات دانشجویی اعلام کردند. توییتر دانشگاه فردوسی @fum_twit

📰 «آغاز دومین شب تجمع اعتراضی دانشجویان کوی پسران دانشگاه تهران» دومین شب از تجمعات اعتراضی دانشجویان ساکن مجتمع کوی پسران دانشگاه تهران، ساعاتی پیش و در شامگاه سه‌شنبه ۲۵ آذرماه، در مقابل سلف مرکزی این مجتمع آغاز شده است. بر اساس اطلاعیه شورای صنفی دانشگاه تهران، این تجمع در پی تصمیم دانشجویان برای تداوم اعتراضات صنفی تا زمان رفع مشکلات رفاهی خوابگاه برگزار می‌شود. شورای صنفی با دعوت از دانشجویان، اعلام کرده است که هدف از این تجمع، طرح مستقیم و جمعی مطالبات و اعتراض‌ها نسبت به وضعیت رفاهی خوابگاه با مسئولان امور خوابگاهی و معاونت دانشجویی است. همزمان با انتشار این فراخوان، شورای صنفی دانشگاه تهران اعلام کرد که تجمع اعتراضی دانشجویان در مقابل سلف مرکزی در حال آغاز شدن است. توییتر دانشگاه فردوسی @fum_twit

📰 «آغاز دومین شب تجمع اعتراضی دانشجویان کوی پسران دانشگاه تهران» توییتر دانشگاه فردوسی @fum_twit

📰 «اعتراض شبانگاهی دانشجویان کوی دانشگاه تهران» توییتر دانشگاه فردوسی @fum_twit

📰 «اعتراض شبانگاهی دانشجویان کوی دانشگاه تهران» توییتر دانشگاه فردوسی @fum_twit

FUM Twitter pinned «#پیام_ادمین: کانال توییتر فردوسی، انعکاس‌ دهنده‌ی پیام و گزارش‌های اعضای دانشگاه فردوسی (دانشجو، کارگر‌ و کارمند) در موارد صنفی، سیاسی و ... خواهد بود. توییتر دانشگاه فردوسی @fum_twit»

📝 سیاست بدون مردم؟ جستاری در باب نقد سخنان محمود سریع‌القلم در باب عدم دخالت طبقات فرودست در سیاست و نفی حق سیاسی شدن #ارسالی (بخش دوم و پایانی) اندیشه‌مندان بزرگی همچون مارکس و گرامشی هر دو هشدار داده‌اند که حذف فرودستان از ساحت تصمیم‌گیری، نه تنها هژمونی را از بین نمی‌برد بلکه دولت را به دستگاه سرکوب عیان مبدل می‌سازد. در حقیقت نفی سیاسی‌شدن فرودستان یعنی تثبیت دیکتاتوری بورژوازی که راه مقابله‌ای جز دیکتاتوری پرولتاریا بر‌نمی‌تابد. دولت‌های مدرن، حتی با ساختارهای دمکراتیک، شکل‌های گوناگون، از معتدل تا شدیدتر دیکتاتوری بورژوازی هستند. اما این دیکتاتوری زمانی تشدید می‌شود که رسانه‌ها، نخبگان دانشگاهی و تکنوکرات‌ها همسو عمل کنند تا «خواست‌های سیاسی فرودستان» را نامشروع نشان دهند. اگر یک اندیشمند ادعا کند که فرودستان نباید سیاسی شوند،  چنین سخنی آشکارترین بیان از ایدئولوژی طبقه حاکم تفهیم می‌شود. یعنی طبقه‌ی برخوردار می‌کوشد توجیه نظری برای انحصار قدرت ارائه دهد. اما فکاهی‌ترین و همزمان منطقی‌ترین تناقض را با پرسشی می‌توان نشان داد: "فرودستان باید بار اقتصاد را بکشند اما حق دخالت در سیاست را ندارند؟" اندیشمندان بزرگی به تاسی از کارل مارکس تصریح می‌کنند که طبقات فرودست/ کارگران سخت‌ترین شکل‌های کار را انجام می‌دهند، پایه‌های تولید اجتماعی را می‌سازند، نرخ سود و انباشت سرمایه را تضمین می‌کنند، پس حق دارند که موقعیت سیاسی متناظر با وزن اقتصادی خود داشته باشند و نفی سیاسی‌شدن فرودستان یعنی پذیرش کارِ بی‌قدرتی، و محرومیت از ثمره‌ی کاری که به دست آنها و با ابزاری که متعلق به آنهاست انجام می‌گیرد. این دقیقاً همان چیزی است که مارکس از آن به‌عنوان بیگانگی سیاسی-اقتصادی یاد می‌کند. در سنت مبارزاتی و بیان خواسته‌های کارگری، سیاسی‌شدن فرودستان نه تهدید که تنها راه رهایی آن طبقه از دست بورژوازی استثمارگر است. لنین، لوکزامبورگ، گرامشی، آلتوسر و حتی مارکسیست‌های معاصر مانند دیوید هاروی و نانسی فریزر یک صدا می‌گویند:" وقتی فرودستان سیاسی نمی‌شوند، نه ثبات ایجاد می‌شود، نه توسعه. بلکه تنها انباشت نابرابری و افزایش نارضایتی رخ می‌دهد". از این نگاه، حذف فرودستان از سیاست خواه به نام «تکنوکراسی» یا «حکمرانی عقلانی»، در نهایت همان اقتدارگرایی طبقاتی سرمایه‌داری است که دیر یا زود با مقاومت اجتماعی روبه‌رو می‌شود. #حذف_طبقه‌کارگر_و_فرودست #دانشگاه_طبقاتی #ارسالی @fum_twit

📝 سیاست بدون مردم؟ جستاری در باب نقد سخنان محمود سریع‌القلم در باب عدم دخالت طبقات فرودست در سیاست و نفی حق سیاسی شدن #ارسالی (بخش اول) در روزهای اخیر، نقل قولی از دکتر سریع‌القلم درباره «ضرورت عدم دخالت طبقه فرودست در سیاست» و «عدم صلاحیت آن‌ها برای مشارکت در حکمرانی» بحث‌برانگیز شده است. این سخن، اتفاقا نه فارغ از قصد گوینده، بلکه با نظر به تمایلات ارتجاعی این متفکر که کتاب‌هایش به عنوان منابع اصلی رشته‌هایی نظیر علوم سیاسی و جامعه‌شناسی در دانشگاه‌های نئولیبرال تدریس می‌شوند، حامل یک پیش‌فرض خطرناک است: سیاست، چیزی جز جولانگاه نخبگان نیست و توده‌ها تنها بایستی پیامدهای آن را تحمل کنند. در این پاره مقاله، دیدگاه مذکور را از منظر گرانیگاه دوگانه طبقات فرودست و فرادست در سیر دیالکتیکی تاریخ نقد می‌کنیم؛ یعنی از زاویه‌ای که عرصه سیاسی را نه امتیاز، بلکه حق و ابزار تشکل‌یافته رهایی فرودستان از استثمار و بهره‌کشی در هر مرحله از تاریخ می‌داند. پیش‌فرض ایدئولوژیک این سخنرانی‌های لیبرال مآبانه عملا در فرآیند شکل‌گیری هر نظام سیاسی، سیاست را در انحصار حوزه متخصصان یا تکنوکرات‌ها یا در نهایت طبقه توانمند در نظر می‌گیرد و بصورتی کاملا نهان، آنرا به کسوت ایدئولوژی طبقه مسلط درمی‌آورد. در این منطق، آنچه «تخصص» و «توانایی حکمرانی» نامیده می‌شود، در واقع صورت‌بندی و تئوریزه کردن همان منافع طبقات مسلط است. آن هنگام که گفته می‌شود طبقه فرودست نباید سیاسی شود، پیام پنهان این است که طبقه فرادست و نمایندگانش می‌خواهند انحصار قدرت و انحصار روایت‌سازی را حفظ کند. از حیث تجربه تاریخی نیز می‌بینیم که هرگاه فرودستان سیاسی نشده‌اند، استثمار و پایمال کردن حقوق آنها تشدید شده و فی الواقع، تاریخ سرمایه‌داری نشان می‌دهد که فرودستان فقط هنگامی حقوق اقتصادی ـ اجتماعی خود را باز پس می‌گیرند که به نیروهایی سیاسی تبدیل شوند. حق رأی کارگران، بیمه‌های اجتماعی، حداقل دستمزد، محدودیت کار کودکان و غیره، همه زمانی پدید آمد که طبقه کارگر، قدرت سیاسی خیابانی و سازمان یافته را از طریق متشکل شدن ایجاد کرد. بنابراین نفی سیاسی‌شدن فرودستان یعنی بازگشت به وضعیتی که در آن قدرت سیاسی، منحصراً ابزار تضمین استثمار است. تفکیک «سیاست» و «اقتصاد» پیامد دیگر این تنافر سمبلیک و هدفمند مابین فرودستان و قدرت سیاسی است؛ این امر در واقع کلیشه‌ای ترین و البته شناخته‌شده‌ترین ابزار بازتولید سلطه در تخاصم بین دو طبقه در یک جامعه است. به عبارتی، یکی از نکاتی که همواره دیده می‌شود این است که طبقه مسلط همیشه می‌کوشد اقتصاد را «تکنیکی» و سیاست را «عقلانی» معرفی کند تا ورود توده‌های ناتوان و بی بهره از حقوق‌شان را به این عرصه‌ها بی‌اعتبار کند. اما از نگاه درست، خود اقتصاد یک میدانگاه سیاسی است. به عبارتی؛ قیمت نان سیاسی است، قراردادهای کاری سیاسی اند، دسترسی به آموزش سیاسی است و نحوه تخصیص بودجه، یارانه‌ها و مالیات‌ها نیز سیاسی هستند. در چنین جهان آکنده‌ای از سیاسی بودگی، گفتن اینکه فرودستان حق ندارند سیاسی شوند در واقع یعنی آنکه فرودستان باید پیامدهای تصمیمات سیاسی را تحمل کنند، بدون اینکه در فرآیند تصمیم‌سازی حضور داشته باشند. اینها همان بی‌حقوقی سیاسی است که ساختار از طریق زدایش غیرخودی‌ها به آنها دامن می‌زند. طرد فرودستان نهایتا مشروعیت دولت را تهی می‌کند چرا که دولت مدرن تنها زمانی می‌تواند به بقای خود ادامه دهد که توده‌هایی که دولت به واقع به آنها محتاج است، احساس محرومیت نسبی نکرده و متوجه باشند که در تولید و کنترل قدرت سهمی دارند. پس اگر یک متفکر، مشارکت سیاسی را امتیاز قشرهای بالا معرفی کند، به‌طور ناخواسته نسخه‌ای برای مشروعیت‌زدایی، چرخه‌های خشم اجتماعی و انفجارهای طبقاتی ارائه می‌دهد. #حذف_طبقه‌کارگر_و_فرودست #دانشگاه_طبقاتی #ارسالی @fum_twit

علیه دورکین، برای رهایی در حاشیه‌ی ترجمه‌ی فارسی "مارکس و گاندی لیبرال بودند" کمیته‌ی کوئیرهای کمونیست @ManjanighCollective