خــاٰتــون

دیدیم دل اسبابِ پریشانیِ ما بود بستیم به زلفِ تو و آسوده نشستیم

رشتهٔ تسبیح اگر بگستت معذورم بدار،دستم اندر ساعد ساقی سیمین ساق بود..

اون یه نفر>>

آهای فرصتِ کم، آهای راهِ زیاد یه عمر فاصله بود از تو به این آغوش..

به پایان آمد این دفتر، حکایت همچنان باقی ست..

در اين هوا كه گرفته‌ست و گاه بارانيست هوا هواى زيارت، هوا خراسانيست…

مونسِ دل های بی پناه..🖤؛ ۱۰۰۱

🌷؛

دختر بَدرُالدُّجیٰ امشب سه جا دارد عزا گاه می گوید پدر؛ گاهی حسن، گاهی رضا

تقصیر وحدت است که رحلت نموده ای ورنه شهـادتت به خداوند روشن است..

احتمالا تنها حسرتی که در زندگی دارم دانشجوی علوم سیاسی بودنه...

گر‌ که ریزد خونِ من آن دوست رو پای کوبان، جان برافشانم بر او

که من تشنهٔ زارم به خونِ خویشتن

دلم که دستِ خودم نیست این دلِ غمگین همان دلی‌ست که جا مانده در گُهرشاد است

گویند علی-ع میزده صد وصله به کفش اش ای کاش دل خسته من؛ کفشِ علی-ع بود..

انسان اگر در همه ی امور حضور خدا رو در نظر بگیره و ایمان داشته باشه که او حاضر و ناظره به خیلی از خطاها کشیده نمیشه.

«مرغِ امید ما چرا رو به سراب می‌پرد؟»