تـی تـی

چیه این ادمیزاد. یه چیز ناراحتش می‌کنه، می‌شینه برای اون گریه کنه، یهو به خودش میاد می‌بینه بخاطر تمام چیزایی که تو کل عمرش ناراحتش کردن داره گریه می‌کنه.

من زندگی رو سخت نمی‌گیرم؛ من به خودم سخت می‌گیرم و همین، همه‌چیز رو برام سخت می‌کنه.

آدم‌ها مقصد نیستن، همسفرن.

جمعه‌ها اینجوریه که آدم احساس می‌کنه داره عمرش رو هدر می‌ده؛ مثل شنبه و یکشنبه و دوشنبه و سه‌شنبه و چهارشنبه و پنجشنبه.

‏تراپی فقط صدای چرخ چمدون توی فرودگاهه

‏ارتباط گرفتن با آدم‌ها از اونجایی دیگه برام غیرممکن شد که فهميدم هیچکس به‌ اندازه‌ی من افسرده نیست و هنوز چیزهایی هست که بابتش بتونن خوشحال باشن.

اونقدر اذیت میشی تا یاد بگیری دیگه به هر چیزی اهمیت ندی.

برخی اهنگ‌ها هستن مهم نیست چقدر ازشون فرار کنم یا بهشون گوش ندم، به محض پخش شدن من رو می‌برن به جایی که نباید، به دست‌هایی که دیگه نمی‌تونم بگیرم. فقط به یادم میارن که یه زمانی چقدر زندگیم فرق داشت، چقدر من فرق داشتم.

وقتى ساعت ٢شب اسنپ گرفتى وهم خودت، هم راننده مجبورين وانمود كنين از همديگه نميترسين:

غم به این بزرگی تو این سینه جا نمیشه..💔

چجوری باهاش کنار میام؟ صدای آهنگو زیاد میکنم.

این‌که راجع‌به بعضی چیزها صحبت نمی‌کنم و ناراحت نمی‌شم، دلیل بر این نیست که فراموش‌شون کردم یا اذیتم نمی‌کنه. برای اینه که دیگه راهی برای درست کردن یا تغییر دادن‌شون پیدا نمی‌کنم.

بین اشتباهام تو بهترینشون بودی..

انگار دل آدم همیشه از عقلش خوش‌بین‌تره. تا آخرین لحظه دنبال یه «شاید» می‌گرده تا حقیقت رو عقب بندازه.

غمگین‌ترین لحظه زندگیم اونجایی بود که به کسی گفتم خداحافظ که دلم می‌خواست تمام عمرم کنارش زندگی کنم.

هرچیزی که نتونستم تغییر بدم، نتونستم درست کنم، تبدیل شد به یه «ای کاش». و حالا اون‌قدر «ای کاش» توی دلم جمع شده که نمی‌دونم باید باهاشون چیکار کنم.

‏ببخشید چجوری ساعت خوابمونو تنظیم کنیم که دیگه بیدار نشیم؟

جدیدا دیگه به تموم شدن مشکلاتم فکر نمیکنم،بیشتر به فکر تموم شدن زندگیمم.