Ү м і т т і 🦋

“Анам қайтқалы бауырларыммен кішкене… Ана екен ғой бәрін реттеп отыратын… Сол кезде жазған ән еді” деп еді Үкітай. Содан бері ойымнан кетпей қойды. Анам қайтқалы Құдайға да, жақындарыма да, өмірге де үлкен ренішім бар. Анаңдай адам болмайды екен. Шынында да біз елей бермейтін көп дүниенің ебін тапқан екен. Жалғыздығым жаныма батқанда мамамды сағынам. “Атадан алтау тусаң да - бір жалғыздық”.

“әлемнің сұлулығын байқамадық, оны бұзбайынша”

“Одиссейді” көріп қайттық. Мәмбетов Жолдасбек ағай кезінде “Илиада”, “Одиссей” және грек мифологиясын толық оқуды тапсырғанда оқымағаныма өкініп, оқуым керек деп жүргеніме біраз болған. Сол сезімді қайта оятты. Ағай сол кезде қазіргі көп шығармадан бұрын әуелі көне эпостарды оқыған дұрыс екенінің бірнеше себебін айтқан-ды. Уақыт жүйрік. Өзіне үйіріп әкетті. Қайта көрер едім.

мамам айтпақшы, күнімді жұбатып жүрмін.

Ешкім көрмейтін, ешкім мақтамайтын, мақтауын күтпейтін, мақтанбайтын істеріңіз - сіздің байлық

Жусанбаева Сәуле апай “адамды шымшу - теспей сору” дегені бар еді. сосын сыбырлап сөйлесу жайлы жалғаған. сол сияқты адамды көзбен ішіп-жеу, сұқтана қарау да көргенсіздік деп ойлаймын.

сосын “қартайып жатқан ата-анамды көрсем, жүрегім ауырады” дейтін адамдар бақытты екенін білмейді. қарттық жүрек ауыратын ауру емес, өлім емес қой деп ойлаймын.

соңғы уақытта маманы жиі түсімде көрем. бірақ өң мен түстің арасында қиналып жатамын. қайтыс болғанын біліп жатам, бірақ тірі екеніне де сеніп жатам. осы түстің бәрінде мамам не автобусқа жалғыз мініп кетеді, не үйде жалғыз қалып қояды, не саяқ отырады. бір рет ғана сөйлепті. енді біздің айтар ұзақ әңгімеміз жоқ екенін, мамамен сөйлеспегеніме жеті ай болғанын, енді сөйлеспейтінімізді ойласам, әлі де сенбеймін. өңімде де өң мен түстің ортасында жүргендеймін.

“Сары ала бақтай сарғайып Біздер де ғашық болғанбыз”

қазақты ауық-ауық асыра мақтап, асыра шенеп жатамыз ғой. осы кездері мұң шер өлеңдерін тереңірек түсіне бастадым. естіртудің өзі жақыны дүниеден өткен адамның жүрегі жарылып кетпеу үшін майда жеткізгені ғой. бұған дейін оқушы кезімде жеңгемнің інісі қайтқан уақта естіртудің бір мысалын көргем. ауыл үлкендерінен үш-төртеуі кіріп келді. жеңешем шарбақтан кіріп келе жатқандарды көріп шошып кетті де “жайшылықта бұлай жүрмейтін еді” деді. келгендерге шай беріп отыра берген жеңгеме “адамның басы - Алланың добы, ақұдай” деді. жеңешем булығып жылап жіберді. ер кісілер жұбау сөз айтып тұрып кетті. ауылға барғанда көз туысқандарым “біздің әкеміз қайтқанда әкең өліпті, шешеміз қайтқанда шешең өліпті деп жүре айтып “естірткен” адамдар болған” деп жатты. көпке ілігіп осындай да керектер ұмытылып барады екен…

үлкен адамдардың барлығы дерлік өмірге өкпелі екен

Құдай, мені жақсы көр. Өтінем.

“біреу өмір сүру үшін күресіп жатыр, ал біреу…”

үміт соңғы өледі.