نشریه هفتِ‌تیر

#توئیت_نگار وعده‌ ترامپ برای ضربه شدید به اقتصاد ایران، این‌بار نه از سوی کاخ سفید، که از سوی پاستور درحال عملیاتی شدن است. ظاهراً دولت سبقت گرفته تا آنچه دشمن در آرزویش بوده، با #گران_سازی_بنزین، در خیابان‌ها به نمایش بگذارد. ▪️▪️▪️ ــــــــــــــــــــــــــــــــ 🇮🇷 هفتِ‌تیـر پاتوقی برای تحلیل های دانشجویی   ‌  تلگــــرام | ایکــــس | بلــــه

از کندی تیغ عدالت تا استحاله‌ی قانون؛ رد خون را گم نکنید! ▫️یادداشت | علی جعفری، دانشجوی کارشناسی علوم سیاسی: حادثه‌ی ربایش، شکنجه و به قتل رساندن شهید حمیدرضا رجب‌زاده، جامعه را در برابرِ خشونتی عریان و وحشیانه عزادار ساخته است. این جنایت را نمی‌توان صرفاً یک حادثه‌ی ناگهانی و موردی خواند؛ بلکه این اتفاقِ تلخ که قلبِ جامعه را به درد آورده، نتیجه‌ی تصمیماتی است که در آن، جماعتِ قاتل و آشوبگر را وقیح‌تر ساخته و جانِ انسان را به کالایی ارزان‌قیمت بدل کرده است. ریشه‌ی این گستاخیِ فزاینده را باید در "استحاله‌ی اقتدارِ قضایی" جست‌وجو کرد. قوه قضائیه، با رویه‌هایِ مماشات‌گرانه در پرونده‌های مشابه—که نمونه‌ی بارزِ آن اطاله و حواشیِ پرونده شهید روح‌الله عجمیان بود—پیامی را به مجرمان مخابره کرد که می‌توانید با خشونتِ حداکثری وارد شوید و با چانه‌زنی‌های سیاسی و فشارهای مجازی، از تیغِ تیزِ مجازات بگریزید. این رویه‌ی قضایی، کار را به جایی رسانده که دستگاه قضا به جای آنکه با بازدارندگیِ قاطع، از وقوع جنایات پیشگیری کند، به مدیریتِ افکار عمومی سرگرم شده است! تأسف‌بارتر اینکه، دستگاه قضا در مواجهه با جو‌سازی‌های سیاسی و فشارهای سلبریتی‌محور، اقتدارِ ذاتیِ خود را به حراج گذاشته است. اما در این میان، نمی‌توان از نقشِ مخربِ سلبریتی‌ها و جریانی که با هشتگ‌هایِ "نه به اعدام" چتری حمایتی برایِ خشونت‌طلبان پهن کردند، به‌سادگی گذشت. اینان که با هر حکمِ قصاص، فریادِ دروغینِ حقوقِ بشر سر می‌دهند، در واقع تسهیل‌گرانِ فکریِ این جنایات‌اند. وقتی حمایت از آشوب‌طلبان و تطهیرِ خشونت‌طلبان در پوششِ مطالبه‌گری، به رویه‌ای رایج بدل می‌شود، دستِ جانی برای ریختنِ خونِ بی‌گناه بازتر می‌شود. باید صراحتاً اعلام داشت که شرکایِ جرمِ این جنایت، تنها آن چندنفری که مستقیما قلب مداح اهل‌بیت را از سینه در آوردند و بدنش را مثله کردند، نیستند؛ بلکه تمامیِ کسانی که با هشتگ‌زنی و حمایتِ از آشوب، قبحِ قتل را شکستند و به جانیان انگیزه دادند، در خونِ شهید رجب‌زاده شریک‌اند. دستگاه قضا در برابرِ خون‌هایِ ریخته‌شده، تنها در صورتی مسئولیتش را ادا می‌کند که علاوه بر قصاصِ قاتلان، با این جریانِ فکریِ مسموم که بستر‌سازِ ناامنی است نیز برخوردِ جدی داشته باشد. خواسته‌ی مردم از قوه قضائیه، نه اطلاعیه‌هایِ تکراری و تشکیلِ تیم‌هایِ ویژه، بلکه در نظر گرفتن اشد مجازات در کوتاه‌ترین زمان برای سارقانِ امنیت است. دستگاه قضا باید بداند؛ اگر در پرونده‌ی شهید رجب‌زاده نیز همان مسیرِ مماشات و تحت‌تأثیر قرارگرفتن توسط سیاسیونِ بازنشسته و جریان‌های مشکوک را تکرار کند، مسیر جانیان را برای تکرارِ جنایات هموارتر کرده است. زمانِ آن رسیده که هزینه‌ی چنین اقداماتی، با قاطعیت و بدون مصلحت‌سنجی های نا به جا در دادگاه برای قاتلان و حامیانِ معنویِ آن‌ها بازتعریف شود. ▪️▪️▪️ ــــــــــــــــــــــــــــــــ 🇮🇷 هفتِ‌تیـر پاتوقی برای تحلیل های دانشجویی   ‌  تلگــــرام | ایکــــس | بلــــه

📜 #طریق‌نامه؛ از قدم تا قلم فراخوان ویژه‌نامه نشریه«هفت‌ِتیر»اربعین ۱۴۰۵ زائرین گرامیِ کاروان «طریق‌الجنة» که با گام‌های عاشقانه، مسیر نور را پیمودید، اینک فرصتی برای ثبت ناب‌ترین لحظات معنویتان فرارسیده است. روایت‌های خود را از این رویداد حماسی بی‌بدیل، در ۶۰۰ تا ۸۰۰ کلمه، در قالب یکی از محورهای زیر یادداشت و در ویژه‌نامه اربعین به اشتراک بگذارید: ۱. راه قدس از کربلا میگذرد (پیوند اربعین با آرمان آزادی قدس) ۲. استکبارستیزی؛ چراغ راه هر ملت آزاده (بیداری اسلامی در سایه‌ی عاشورا) ۳. اولین زائر اربعین امسال (تشییع باشکوه رهبر شهید ایران در کربلا) ۴. مقاومت؛ رمز پیروزی (درس پایداری از مکتب حسین) ۵. باید برخاست (فریاد قیام برای آرمان‌ها) ✨ نکات مهم: یادداشت شما باید پیوند این رویداد عظیم معنوی را با تحولات روز سیاسی کشور و منطقه نشان دهد. 📆 مهلت ارسال: حداکثرتا ۲۲ مرداد ۱۴۰۵ 📬 آثار خود را از طریق پیامرسان‌های تلگرام یا بله به شناسه زیر ارسال کنید: 🆔 @haftetir_admin ‌

#توئیت_نگار یگان ویژه «غرب‌زده»، همان کماندوهای آمریکایی هستند که سال‌هاست دشمن آنها را در عمق دانشگاه های ما هلی‌برن کرده است. ▪️▪️▪️ ــــــــــــــــــــــــــــــــ 🇮🇷 هفتِ‌تیـر پاتوقی برای تحلیل های دانشجویی   ‌  تلگــــرام | ایکــــس | بلــــه

‍ از کت‌وشلواری‌های اتوکشیده تا بی‌ریشگی در آیینۀ تجدد؛ روایتی از یک بیماری خاموش! غرب‌زدگی می‌گویم هم‌چون وبازدگی. و اگر به مذاق خوش آیند نیست، بگوییم هم‌چون گرمازدگی یا سرمازدگی. اما نه. دست‌کم چیزی است در حد سن‌زدگی. دیده‌اید که گندم را چه طور می‌پوساند؟ از درون. پوسته‌ی سالم برجاست اما فقط پوست است، عین همان پوستی که از پروانه‌ای بر درختی مانده. این عارضه‌ای است از بیرون آمده و در محیطی آماده برای بیماری رشد کرده. غرب‌زدگی دو سر دارد: یکی غرب و دیگری ما که غرب‌زده‌ایم. اما غرب در نظر من دیگر مفهوم جغرافیایی نیست. غرب یعنی ممالک سیر و شرق یعنی ممالک گرسنه. میان این دو نهایت نه تنها فاصله‌ای است عظیم، بلکه گودالی است پرنشدنی که روز به روز هم عمیق‌تر و گشاده‌تر می‌گردد. ثروت و فقر، قدرت و ناتوانی، علم و جهل، تمدن و توحش در دنیا قطبی شده است. ما در نقطه‌ای از عالم قرار گرفته‌ایم که هنوز به ماشین دست نیافته‌ایم و رمز سازمان آن را نمی‌دانیم. به جبر اقتصاد و سیاست، مصرف‌کنندگان نجیب و سر‌به‌راهی هستیم برای ساخته‌های صنعت غرب. و این مستلزم آن است که خود را به انگاره‌ی ماشین درآوریم؛ حکومت‌هامان را، فرهنگ‌هامان را، زندگی‌های روزانه‌مان را. همه‌چیزمان به قد و قامت ماشین. اما حرف اصلی این است که ما نتوانسته‌ایم شخصیت فرهنگی-تاریخی خودمان را در قبال ماشین و هجوم جبری‌اش حفظ کنیم. بلکه مضمحل شده‌ایم. ما تا وقتی ماهیت و اساس و فلسفه‌ی تمدن غرب را در نیافته‌ایم، و تنها به صورت و به ظاهر ادای غرب را در می‌آوریم، درست هم‌چون آن خریم که در پوست شیر رفت و دیدیم چه به روزگارش آمد. دویست سال است که هم‌چون کلاغی ادای کبک را در می‌آوریم. و از این همه یک امر بدیهی به دست می‌آید: تا وقتی تنها مصرف‌کننده‌ایم، غرب‌زده‌ایم. و خوش‌مزه این جاست که تازه وقتی هم ماشین را ساختیم، ماشین‌زده خواهیم شد! درست هم‌چون غرب که فریادش از خودسری تکنولوژی و ماشین به هواست. جستاری از کتاب #غرب‌زدگی، اثر #جلال‌_آل‌احمد ▪️▪️▪️ ــــــــــــــــــــــــــــــــ 🇮🇷 هفتِ‌تیـر پاتوقی برای تحلیل های دانشجویی   ‌  تلگــــرام | ایکــــس | بلــــه

«آمریکا را رسما یک امپراتوری در حال افول بدانید.» ▫️آنچه می‌خوانید برگرفته از یادداشت «آمریکا رسما یک امپراتوری در حال افول است» (America Is Officially an Empire in Decline) نوشتۀ کریستوفر کالدول که در روزنامه نیویورک‌تایمز منتشر شده‌است. حمله آمریکا به ایران فقط یک اشتباه نبود؛ این حمله به نقطه عطفی در افول امپراتوری آمریکا تبدیل شده است. شاید بعضی‌ها ترجیح بدهند به جای «امپراتوری» از واژۀ «هژمونی» برای توصیف نظمی که ایالات متحده رهبری می‌کند استفاده کنند، زیرا پرچم آمریکا در سرزمین‌هایی که از آن‌ها حفاظت یا بهره‌کشی می‌کند به اهتزاز درنمی‌آید. اما قاعده یکی است: امپراتوری‌ها وقتی بیش‌ازحد گسترش پیدا کنند، به نقطۀ پایان خودشان می‌رسند. کریستوفر کالدول معتقد است: آمریکا با آغاز جنگ علیه ایران به چنین نقطه‌ای نزدیک شده است. هنگامی که ترامپ اعلام کرد تمرکز سیاست خارجی آمریکا را دوباره متوجه نیمکره غربی خواهد ساخت، بیشتر مردم تصور کردند آنچه در پیش است، نوعی عقب‌نشینی راهبردی در جهت کاهشِ تعهدات آمریکاست. او در «راهبرد امنیت ملی» خود نیز نوشت: «خوشبختانه، دوران سلطه خاورمیانه بر سیاست خارجی آمریکا ... به پایان رسیده است». این برنامه سیاست خارجی، منطقی به نظر می‌آمد و از نظر تاریخی، شبیه کاری بود که بریتانیا پس از جنگ جهانی دوم کرد. رهاکردنِ امپراتوری برای حفظ حداقلی از بقا. فرض غالب در واشنگتن طی دهه گذشته این بوده است که چین به‌زودی ممکن است نه‌فقط از نظر ظرفیت نظامی و صنعتی، بلکه در حوزۀ فناوری اطلاعات نیز از آمریکا پیشی بگیرد. به‌همین دلیل، ترامپ کوشید چین را از پایگاه‌های نفوذش در نیمکره غربی بیرون براند. مداخله در ونزوئلا که ۸۰ درصد نفت خود را به چین صادر می‌کرد و تهدید کوبا و حتی نقشه‌کشیدن برای تصاحب گرینلند و دسترسی به منابع انرژی قطب شمال، در همین راستا قابل فهم است. آمریکا باید خودش را آمادۀ نبردی تمدنی با چین می‌کرد. اما حمله به ایران را نمی‌توان در چارچوب آن راهبرد کلان فهمید. این اقدام نه نوعی تحکیم دفاعی، بلکه ماجراجویی‌ای خطرناک بود. ایالات متحده از توان نظامی لازم برای تحمیل ارادۀ خود به ایران در یک جنگ طولانی برخوردار نیست. اگر آمریکا بخواهد حتی شانس معقولی برای وادار کردن ایران به تسلیم داشته باشد، باید بخش قابل توجهی از نیروهای مسلح خود را به این جنگ اعزام کند یا انبارهای ذخیرۀ سلاح‌های دورایستای خود را تمام کند. هر دوی آن‌ها در وضعیت کنونی ایالات متحده بسیار خطرناک و تقریباً ناممکن است. البته آمریکا هنوز گزینه‌هایی در اختیار دارد. اما هر گزینه‌ای را که انتخاب کند، ناچار خواهد بود تا بهایی بسیار سنگین بپردازد. می‌تواند از ادامه جنگ در ایران دست بکشد؛ اما در این صورت، بی‌هیچ دلیل موجهی به جهانیان نشان داده است که ارتشش بسیار ضعیف‌تر از چیزی است که ادعا می‌کند. یا می‌تواند منابع و امکانات را از جبهه‌هایی که برای منافع حیاتی ملی آمریکا اهمیت دارند ــ مانند اروپا و شرق آسیا ــ به ایران ببرد تا هزینۀ آنچه رئیس‌جمهور از آن با عنوان «سفر تفریحی» خود به ایران یاد می‌کند، تأمین شود. در نهایت، ممکن است آمریکا به گزینه‌های نظامی افراطی متوسل شود؛ همان گزینه‌هایی که ترامپ ماه‌هاست با لحنی تهدیدآمیز در شبکه‌های اجتماعی به آن‌ها اشاره کرده. چنین تصمیمی نیز ننگی ابدی برای حیثیت آمریکا خواهد بود. بنابراین ایالات متحده یا باید اعتبارش را به باد بدهد، یا دوستانش را یا حیثیت و هویت اخلاقی‌اش را. بنیامین نتانیاهو که ترامپ را به این جنگ ترغیب کرد، شاید پس از این جنگ، با آمریکایی روبه‌رو شود که دیگر نه می‌تواند از اسرائیل حمایت کند، نه تمایلی به چنین کاری دارد. متن کامل یادداشت را اینجـا بخوانید. ▪️▪️▪️ ــــــــــــــــــــــــــــــــ 🇮🇷 هفتِ‌تیـر پاتوقی برای تحلیل های دانشجویی ‌ تلگــــرام | ایکــــس | بلــــه

مذاکره یا جنگ؛ راه‌حل کدام است؟ عده‌ای خواصِ تاریخ‌مصرف‌گذشته، امروز سر از لفافه بیرون آورده‌اند و از «صلح شرافتمندانه» سخن می‌گویند. به قول رهبر شهید ایران؛ اینها یا الفبای سیاست را نمی‌دانند یا الفبای غیرت را. واقعیت آن است که هیچ‌کس با اصل صلح شرافتمندانه مخالف نیست؛ اما پرسش بنیادین این‌جاست که این صلح از چه مسیری محقق می‌شود؟ آقای خاتمی در دوران ریاست‌جمهوری خود، گفتمان «گفت‌وگوی تمدن‌ها» را مطرح کرد؛ گفتمانی که در ظاهر بسیار مطلوب می‌نماید. اما واکنش ایالات متحده به سال‌ها ابراز حسن‌نیت از سوی ایران چه بود؟ جز این بود که در همان دوران، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده از گفتمان «محور شرارت» علیه ایران سخن گفت؟ سخن از گفت‌وگوی تمدن‌ها نیکوست، اما نه با تمدنی که شما را محور شرارت معرفی کند! اکنون نیز سخن از صلح شرافتمندانه در میانهٔ جنگ، دست‌کم دو خطای محاسباتی اساسی دارد: نخست آنکه ایالات متحده در قبال ایران از مذاکره به‌عنوان ابزاری برای پیشبرد اهداف نظامی خود استفاده می‌کند؛ همان‌گونه که در دفعات پیشین، هم‌زمان با گفت‌وگوها، به خاک ایران متعرض شد. دوم آنکه توافق با ایالات متحده به صلح و امنیت پایدار نمی‌انجامد. تجربهٔ تفاهم‌نامهٔ اسلام‌آباد نشان داد که آمریکایی‌ها مذاکره را برای خودِ مذاکره نمی‌خواهند. از همان روزهای نخست، هر روز بندی از آن را نقض کردند و به نقاطی در جنوب کشور تجاوز کردند. نه پول‌های بلوکه‌شده آزاد شد و نه بمباران ضاحیه متوقف شد. این الگو به‌روشنی ثابت می‌کند که واشنگتن در مذاکره با ایران هرگز به‌دنبال صلح پایدار نبوده، بلکه آن را اهرمی برای تداوم فشار و پیشبرد اهداف نظامی خود می‌داند. راه‌حل شکستن چرخهٔ مذاکره و جنگ، در بازدارندگی مؤثر نهفته است. ایالات متحده تا زمانی که در دستگاه محاسباتی خود برآورد کند که حمله به ایران هزینهٔ چندانی برای او ندارد، هر روز امکان تجاوز را خواهد سنجید. آنچه می‌تواند طرف آمریکایی را از جنگ منصرف کند، بالا‌بردن هزینهٔ تجاوز برای اوست. این امر از مسیرهای گوناگونی محقق می‌شود که درک آن، نیازمند داشتن نگاهی فراتر از توافقات زودگذر است. ✍️ علی میرشکار دانشجوی کارشناسی علوم سیاسی ▪️▪️▪️ ــــــــــــــــــــــــــــــــ 🇮🇷 هفتِ‌تیـر پاتوقی برای تحلیل های دانشجویی ‌ تلگــــرام | ایکــــس | بلــــه

#الموت_اولی_من_رکوب_العار 🏴 پیش‌ثبت‌نام کاروان اربعین "طَریقُ الجَنَة" 🏴 بسیج دانشجویی دانشگاه شهید بهشتی(ره) ⚫️ ویژه خواهران 🗓 بازه‌ی سفر: ۹ الی ۱۵ مردادماه ⏳ مهلت پیش‌ثبت‌نام: ۲۵ تیرماه 💡پاسخ‌گویی به سوالات: @Basijsbu_girls 🌐 لینک پرس‌لاین پیش‌ثبت‌نام 🇮🇷 @tarigh_janat

چرا مرگ لیندسی گراهام مهم است؟ در واشنگتن سالهاست یک گزاره درباره شیوه تصمیم‌گیری دونالد ترامپ تکرار میشود: «مهم است آخرین نفری که با ترامپ حرف می‌زند چه کسی باشد.» بسیاری از خبرنگاران کاخ سفید بارها روایت کرده‌اند که مشاوران ترامپ دائماً رقابت می‌کردند تا آخرین فردی باشند که پیش از یک تصمیم مهم وارد دفتر بیضی شوند، چون باور داشتند نظر ترامپ می‌تواند در همان گفتگوی آخر تغییر کند. لیندسی گراهام در ماه‌های اخیر دقیقاً یکی از همین افراد بود؛ او بارها با ترامپ دیدار خصوصی داشت، در برخی سفرها با هواپیمای او جابه‌جا می‌شد و به گفته رئیس اسبق مجلس نمایندگان، آن‌قدر با ترامپ گلف بازی کرده بود که تعداد دفعات آن شاید به "100 بار" می‌رسید. خود ترامپ نیز بارها در سالهای اخیر گفته بود: «لیندسی گراهام یک میهن‌پرست واقعی است و او را بسیار دوست دارد.» اما اهمیت گراهام فقط به نزدیکی شخصی‌اش با ترامپ محدود نمیشد؛ او یکی از تندروترین چهره‌های سیاست خارجی آمریکا در قبال ایران و از سرسخت‌ترین حامیان اسرائیل بود. گراهام سال‌ها از گزینه نظامی علیه ایران دفاع می‌کرد، بارها خواستار نابودی زیرساخت‌های انرژی ایران شده بود و در هفته‌های اخیر نیز آشکارا با هرگونه توافق با تهران مخالفت می‌کرد. او از معدود سیاستمدارانی بود که بارها ترامپ را به بازگشت به مسیر تقابل و تشدید فشار علیه ایران تشویق می‌کرد. به همین دلیل، اهمیت مرگ گراهام را نباید صرفاً در از دست رفتن یک سناتور جمهوری‌خواه جستجو کرد. اگر بپذیریم که در نظام تصمیم‌گیری ترامپ، حلقه نزدیکان و آخرین مشاوران می‌توانند بر جهت‌گیری او اثر قابل‌توجهی بگذارند، حذف یکی از بانفوذترین صداهای جنگ‌طلب و ضدایرانی از این حلقه، خود یک متغیر مهم در معادلات آینده است. البته این به‌معنای تغییر کامل سیاست دولت ترامپ در قبال ایران نیست؛ اما بی‌تردید یکی از مؤثرترین افرادی که هر روز ترامپ را به سمت گزینه نظامی و جنگ علیه ایران سوق می‌داد، دیگر در کنار او حضور نخواهد داشت. ▪️▪️▪️ ــــــــــــــــــــــــــــــــ 🇮🇷 هفتِ‌تیـر پاتوقی برای تحلیل های دانشجویی ‌ تلگــــرام | ایکــــس | بلــــه

نشریه هفتِ‌تیر pinned a photo

خطا کردید آقایان!!! 📌نامه شش بسیج دانشجویی دانشگاه های تهران به رئیس جمهور، رئیس مجلس شورای اسلامی و وزیر امور خارجه، پیرامون نقض مکرر تفاهمنامه پایان جنگ توسط رژیم آمریکا بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق(ع) بسیج دانشجویی دانشگاه علم و صنعت بسیج دانشجویی دانشگاه تهران بسیج دانشجویی دانشگاه شهید بهشتی(ره) بسیج دانشجویی دانشگاه امیرکبیر بسیج دانشجویی دانشگاه شریف 🇮🇷تلگرام | توئیتر | بله

🔹نامه شش بسیج دانشجویی دانشگاه های تهران به رئیس جمهور، رئیس مجلس شورای اسلامی و وزیر امور خارجه، پیرامون نقض مکرر تفاهمنامه پایان جنگ توسط رژیم آمریکا 🔰متن کامل نامه را اینجا بخوانید. بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق(ع) بسیج دانشجویی دانشگاه علم و صنعت بسیج دانشجویی دانشگاه تهران بسیج دانشجویی دانشگاه شهید بهشتی(ره) بسیج دانشجویی دانشگاه امیرکبیر بسیج دانشجویی دانشگاه شریف 🇮🇷تلگرام | توئیتر | بله

امشب ؛ نماز لیلةالدفن برای امام شهیدمان و خانواده ایشان 🥀 اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ ابْعَثْ ثَوابَها إلی قَبرِ فُلانِ بنِ فُلانْ (به جای «فلان بن فلان» اسم هر شهید و پدر ایشان گفته شود) 🥀سیدعلی‌‌ ؛ فرزندسیدجواد (امام‌شهید) 🥀سیده‌بشری‌ ؛ فرزندسیدعلی (دخترآقا) 🥀مصباح‌الهدی‌ ؛ فرزندمحمدباقر (دامادآقا) 🥀زهرا ؛ فرزندغلامعلی (عروس‌آقا) 🥀زهرا ؛ فرزند محمدجواد(نوه‌آقا)

🔰انتقام، ضیافتی است که باید با خونسردی و در کمال آرامش ترتیب داده شود. 📌تصویر فوق، موقعیت دقیق محل اقامت دونالد ترامپ در ترکیه را نشان می‌دهد. 🇮🇷تلگرام | توئیتر | بله

باید برخاست این چند خط را با دستانی لرزان مینویسم؛ دستانی که بعد از صد و سی شب بی‌قراری و اشک، هنوز گرمای وجود پدر را در یاد دارند. صد و سی شبی که هر سحرش با نام او عجین بود و هر غروبش با اندوه هجرانش. اما امروز، در این وداع تلخ ، با تمام وجودم، با همه‌ی قوا و با دلی آکنده از عزم، به ادامه‌ی راه او سوگند می‌خورم. در وداع با پیکر مطهر رهبری، دل‌ها می‌سوزد و چشمانی که سال‌ها در پرتو نگاهش روشن بودند، امروز در اشک غرق می‌شوند. اما این وداع، پایان راه نیست؛ این آغاز یک حرکت عظیم‌تر است. آری، این وداع، فریادی است برای بیداری، همدلی و هم‌پیمانی که از دل این خروش، مسیر تازه‌ای به پیش رو خواهد گشود. رهبری که رفت، اما راه و آرمانش همچون نوری فروزان، پیشاپیش ما خواهد درخشید. انتقام خون پاک رهبری، در شمشیر و خشم نیست؛ در ادامه‌ی راه اوست، در روشنایی که در دلها افروخت و در آرزویی که بر دوش ما نهاد. و آن آرمان بزرگ، چیزی جز فتح قدس شریف و نابودی کامل این غده‌ی سرطانی منحوس و دولت کودک‌کش صهیونیستی نیست. رهبر ما همواره این رژیم را زخمی چرکین بر پیکره‌ی جهان اسلام می‌دانست و ما نیز تا ریشه‌کنی کامل این آفت، لحظه‌ای آرام نخواهیم گرفت. و من، با تمام قوا و با تمام هستی‌ام، میکوشم تا به هدفی برسم که رهبرم برایش جان دادند. قدس، آرمانی است که او در جان ما زنده کرد و من سوگند می‌خورم که تا تحقق این فتح و پاکسازی کامل این سرزمین از لوث وجود اشغالگران، از پا ننشینم. و در این مسیر، باید برخاست. باید چون کوه ایستاد؛ در برابر طوفان‌ها، در برابر هجمه‌ها، در برابر شب‌های طولانی و ناامیدی‌ها. باید برخاست تا خون شهیدان هدر نرود، باید برخاست تا آرمان‌ها زنده بمانند، باید برخاست تا قدس آزاد شود. ایستادگی، تنها راهی است که دشمن از آن می‌هراسد؛ ایستادگی، تنها پاسخی است که شایسته‌ی خون پاک رهبرمان است. پس می‌ایستیم، تا آخرین نفس، تا آخرین قطره‌ی خون، تا طلوع آن صبح پیروزی که وعده‌اش حق است. خون او، نهال این آرمان را آبیاری خواهد کرد و ما، هر یک، سربازان این مسیریم. باشد که این وداع، طلوعی باشد برای آن پیروزی بزرگ و انتقامی که جز با فتح قدس به انجام نخواهد رسید. ✍️سهیل عزیزخانی مدیرمسئول نشریه هفت‌تیر

📍امکان اسکان دانشجویان غیربومی دانشگاه شهید بهشتی برای حضور در مراسم بدرقه رهبر شهید ایران ▫️دانشگاه شهید بهشتی به‌منظور فراهم کردن شرایط حضور دانشجویان در مراسم بدرقه رهبر شهید ایران، امکان اسکان دانشجویان غیربومی را فراهم کرده است. ▫️دانشجویان غیربومی که قصد حضور در این مراسم را دارند، می‌توانند با ثبت درخواست خود از امکانات اسکان دانشگاه استفاده کنند. همچنین دانشجویان این امکان را دارند که همراه با اعضای خانواده خود نیز ثبت‌نام کنند. اسکان شرکت‌کنندگان در محل‌های پیش‌بینی‌شده به‌صورت مجزا برای خواهران و برادران انجام خواهد شد. ▫️متقاضیان برای ثبت‌نام و دریافت خدمات اسکان می‌توانند به نشانی زیر مراجعه و اطلاعات خود را تکمیل کنند: farhangi.sbu.ac.ir/rahbar 🇮🇷 تلگرام | توئیتر | بله

نقد ادبیات تطبیقی در فضای سیاسی فعلی کشور اگر به اخبار و محتوا های تحلیلی-سیاسی کشور در کوتاه مدت(دو هفته اخیر) و میان مدت (قبل و پس از آتش بس) نگاهی بیاندازید، متوجه می شوید که جناح های کلاسیک با توسل به یک نوع ادبیات خاص سعی در تخریب و تقبیح دیدگاه مخالف خود را دارند به این صورت که سعی می کنند به وسیله تطبیق وقایع عصر حاضر با وقایع صدر اسلام و دوران حکومت امیرالمومنین علیه السلام، یا حتی رویداد های دهه اول انقلاب، یک استدلال قیاسی ترتیب بدهند که نتیجه آن دفاع از نظر همسو و برچسب زنی به نظر ناهمسو باشد. در این یادداشت چنین رویکردی را «ادبیات تطبیقی» می نامیم. برای آنکه دقیق تر بتوان چنین رویکردی را نقد کرد ابتدا بیایید چند کلیدواژه که برآمده از این نوع ادبیات است را با هم مرور کنیم : «خوارج، ابوموسی اشعری، جام زهر، مالک و خیمه معاویه، صفین و ...» اصلی ترین نقدی که به این نوع ادبیات وارد است در شرایط فعلی کشور، شعله ور کردن آتش تنش و اختلاف بین نظرات متفاوت است. پر واضح است هیچ فرد از این که با خوارج یا فردی مثل ابوموسی اشعری مقایسه شود و عامل شکست و نفاق شمرده شود حس خوشایندی ندارد و چنین چیزی موجب توهین به دسته ها و نگرش های سیاسی است. به کارگیری تطبیق تاریخی در چنین حالتی، یک کنش هجومی و توهین آمیز است. لذا اگر چنین مسئله ای در فضای سیاسی کشور آن هم در میانه یک جنگ حاکم شود، گسل های سیاسی داخلی ایجاد می شود. ثانیاً غیر از بحث اختلاف افکنی، اساساً نمی توان از نظر تاریخی ادعا کرد که رویداد های عصر ما انطباق کافی با رویدادهای مذکور تاریخی دارند! به عنوان مثال در جنگ صفین، لشکر معاویه عملا تاب مقاومت در مقابل لشکر امیرالمومنین علیه السلام را نداشت و خود را بازنده میدان نظامی می دید. آیا ارتش ایالات متحده آمریکا چنین وضعی واقعاً دارد؟! آیا آنچه رسانه ها می گویند، در اتاق های تصمیم گیری جنگی هم اعتبار دارند؟! معاویه سلاح کشتار جمعی که جان میلیون ها نفر را تهدید کند در اختیار نداشت. اما ایالات متحده چنین چیزی را دارد. از بعد دیگر که نگاه کنیم، در همان جنگ لشکر معاویه با سرعت عمل کرانه رود فرات را تصرف کرد و آب را بر سپاه حضرت بست. نهایتاً با دستور امیرالمومنین علیه السلام محاصره شکسته شد. اما آیا نیروی نظامی ما توانایی عملیاتی شکست محاصره دریایی ایالات متحده را داشت؟! نمی دانیم ! لذا وقتی داده ها کافی نیست، نمی شود جنگ فعلی را با صفین قیاس کرد. تنها زمانی چنین قیاسی صحیح است که ارتباط یک به یک و مستقیم میان شخصیت ها و شرایط وجود داشته باشد. نقد سومی که وارد است، بعد اخلاقی ماجرا است. فردا روزی پس از پایان جنگ با ترور یک شخصیتی سیاسی یا برملا شدن بعضی حقایق، خیلی از این کانال ها و تریبون ها پشیمان می شوند که چنین مقایسه هایی انجام دادند در حق یک شخصیت. در پایان اما باید عرض شود تنها صراط مستقیم در چنین وضعیت هایی، سخن و حکم ولی فقیه و نائب حضرت صاحب الزمان (عج) است. اینکه ما چگونه فکر می کنیم در عرصه سیاست، تا زمانی که خلاف مصلحت عمومی و وحدت سیاسی کشور نباشد، آزاد است. حتی بیان آن نیز در تریبون عمومی بلامانع است.اما به کارگیری ادبیاتی که موجب تحریک اذهان دیگران شود، ابدا درست نیست. اشکان کاظمی کارشناسی فیزیک ۱۴۰۵/۰۴/۰۸

☄️چرا مذاکره کردیم؟ ققنوس؛ گفت و گویی درباره جنگ و دانشگاه! دکتر صمصامی، عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی و نماینده محترم مجلس، از چرایی قبول مذاکرات و آتش بس می‌گوید. #روایت_حضور #تحلیل_دانشجویی #کمک_رسید ▪️@hozoor_revayat

هر زمان که نارضایتی ایجاد کردیم، منشأ دخالت خارجی‌ها شد! 🔸ققنوس؛ گفت و گویی درباره جنگ و دانشگاه! دکتر صمصامی، نماینده محترم مجلس و عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی از قصورات زمینه‌ساز جنگ می‌گویند!  ▪️@hozoor_revayat

🚨 کمک‌های بشردوستانه اسرائیلی_آمریکایی به دانشگاه شهید بهشتی رسید! _ اولین روایت از کیفیت تهاجم خصمانه دشمن به ساحت علم در دانشگاه شهید بهشتی. ۱۴ و ۱۵ فروردین‌ماه ۱۴۰۵ ▪️روایت حضور