همهمه

چه فتنه بود که حُسن تو در جهان انداخت که یک دم از تو، نظر برنمی‌توان انداخت

از خود خبرم نیست شب و روز ولیکن دارم خبر از تو که ز من بی خبری تو

تلاش کن اندوهت را دوست بداری؛ شاید برود. به رسمِ تمامِ چیزهایی که دوست داشتی و رفتند.

01:58

او همه عیب تو گیرد تا بپوشد عیب خود..

تصویر قشنگی‌ست که در صحنه‌ی محشر ما دور حسینیم و بهشت است که مات است

جز بند نیست چاره دیوانه و حکیم پندش دهند هنوز، عجب عاقل است این

️ حالِ دل پرسیدی‌ و گفتم که خوبم بارها خوبم اما خوبِ ویرانم! نفهمیدی مرا

من همان تک بیتی‌ام، کوته، مفید و مختصر تو همه گُل واژه‌های پُر زِ ایهام و غزل

از نگاهم تو بخوان آنچه نمیگویم را ..

محمدرضا جدیدوند – پشیمان میشود آنکه برای تو نمیمیرد

می‌پذیرم شروع پایان را می‌پذیرم بهار پاییز است می‌پذیرم که هر چه می‌خندی زندگی باز غم انگیز است

با ذوقِ جستجوی تو آسوده‌‌ خاطرم آسودگی مباد ازین جستجو مرا

از خباثت یزیدیان زمان همین بس که یک پیکر را چند مرحله دفن کردیم

شعریم و نمیخوانیم، شوقیم و نمیخواهیم چشمیم و نمیبینیم، سبزیم ولی زردیم