Hazan mevsimi🪻

Söyle, Yesribleşen coğrafyaları bir daha Medine kılmanın yolu nedir?

Bütün faili meçhulleri yıkın bana Tüm günahlar size uzakmış da, sanki hepsi yakın bana Kesilen her faturayı ekleyin hesabıma Dokunur her beyazınız içimdeki karaya Siz yine sütten çıkın ak, beni gömün çamura Aynalar temiz kalacaksa, lekeyi sürün alnıma Giydirin üstüme ne varsa, ne gerek var açıklamaya Bu sahte adaleti yazın, adımı da altına imza Toplayın ne kadar pisliğiniz varsa, fırlatın hepsini dünyama Sahnede melek kalacaksanız eğer, şeytan yazın tabutuma Ne de olsa hepimiz çıkacağız adaleti keskin olan Yaradanın karşısına.

از دِهی عبور کردم که در آنجا راهبه ای بود. به اوگفتم: آیا مکانی پاک یافت می شود که نماز بگزارم؟ پاسخ داد: قلبت را پاک کن و در هر کجا که خواستی نماز بگزار. Bir köyden geçiyordum. Orada bir rahibe vardı. Ona, “Namaz kılabileceğim temiz bir yer var mı?” diye sordum. O da şöyle cevap verdi: “Kalbini temizle; sonra dilediğin yerde namazını kıl.” بایزید بسطامی Bayezid-i Bistâmî

و گفت : دوستی با کسی کن که به تغیّر تو متغیّر نگردد. Ve dedi ki: Dostluğunu, sen değişsen bile sana karşı değişmeyecek biriyle kur. تذکره الاولیاء ذکر ذالنون مصری Tezkiratül Evliya, Zunnun Mısri Bahsi - Attar Nişaburi

Sen hangi kuşun kanadıyla yaralısın böyle, yüzün hep kitaplara dönük…

چنانکه عاشق را ذکر دنیا و آخرت فرو می باید گذاشت، نظر سر هم از ازل و ابد بر میباید داشت زیرا که ازل عبارت از اول زمانست و ابد اشاره به آخر زمانست و همت عاشق ماوراء زمانست. ای برادر آن بهتر که عاشق روی دل بحقیقت وجود خود آرد و به یقین داند که حقیقت وجود او…

چنانکه عاشق را ذکر دنیا و آخرت فرو می باید گذاشت، نظر سر هم از ازل و ابد بر میباید داشت زیرا که ازل عبارت از اول زمانست و ابد اشاره به آخر زمانست و همت عاشق ماوراء زمانست. ای برادر آن بهتر که عاشق روی دل بحقیقت وجود خود آرد و به یقین داند که حقیقت وجود او زمانی و مکانی نیست و پیوسته با خود میگوید: ای دل ز جهان نیک و بد بیرون شو وز عالم بیخوان تو خود بیرون شو خواهی که ز وحدتش تو آگاه شوی بگذار ازل پس ز ابد بیرون شو

Yazılmışsa şayet, Koşmasanda yetişirsin...

Bir kadının feryadına yetişen sûre “Allah, kocası hakkında seninle tartışan ve hâlini Allah’a arz eden kadının sözünü işitti. Allah sizin konuşmanızı işitiyordu. Şüphesiz Allah hakkıyla işitendir, hakkıyla görendir.” (Mücâdele Sûresi, 1. Ayet) Kur’an’da bazı sûreler bir kavmin, bazıları bir peygamberin, bazıları da büyük hadiselerin izlerini taşır. Mücâdele Sûresi ise bir savaşla değil, bir kadının gözyaşıyla başlar. Bu sûre, yeryüzünde sesi duyulmayan bir kadının feryadının gökyüzünde nasıl karşılık bulduğunu anlatır. Medine’nin sıcak sokaklarında yürüyen o kadının adı Havle bint Sa’lebe idi. Bir ömrünü eşine vermiş, çocuklar büyütmüş, yuvasını ayakta tutmuştu. Fakat bir gün kocasının öfkeyle söylediği bir cümle bütün hayatını altüst etti: “Sen bana annemin sırtı gibisin!” Cahiliye döneminde buna zıhar denirdi. Erkek bu sözü söylediğinde kadın ne boşanmış sayılırdı ne de gerçek bir eş olarak kalabilirdi. Askıda bırakılır, hayatı belirsizliğe mahkûm edilirdi. Erkek bir cümle kuruyor, bedelini kadın ödüyordu. Çaresizlik içinde Allah Resûlü’nün yanına geldi. Gözyaşlarıyla, “Gençliğimi ona verdim. Ona çocuklar doğurdum. Şimdi yaşlanınca beni terk ediyor.” diyerek derdini anlattı. Fakat o ana kadar bu konuda bir vahiy inmemişti. Hz. Peygamber, “Ey Havle! Senin hakkında bana bir hüküm bildirilmedi.” buyurdu. Havle’nin yüreği bir kez daha sızladı. Ama o umudunu kaybetmedi. Ellerini semaya kaldırdı. İnsanların çözemediği derdi, âlemlerin Rabbine arz etti. Belki Medine sokaklarında sesi duyulmuyordu ama göklerin kapıları o duaya açılmıştı. İşte tam o anda vahiy inmeye başladı: “Allah, kocası hakkında seninle tartışan ve hâlini Allah’a arz eden kadının sözünü işitti…” Bir kadının feryadı, Kur’an’da ayet oldu. Ardından Allah cahiliyenin bu zalim geleneğini kaldırdı: “İçinizden kadınlarına zıhar yapanlar bilsinler ki o kadınlar onların anneleri değildir…” (Mücâdele, 2) Sonra sorumluluğu kadına değil, erkeğe yükledi: “Kadınlarıyla zıhar yapıp sonra söylediklerinden dönenlerin, birbirleriyle temas etmeden önce bir köle azat etmeleri gerekir…” (Mücâdele, 3) Gücü yetmezse iki ay peş peşe oruç tutacak, buna da gücü yetmezse altmış fakiri doyuracaktı. (Mücâdele, 4) Kur’an geldi ve asırlardır süren bir adaletsizliği bitirdi. Cahiliye döneminde erkek konuşuyor, kadın bedel ödüyordu. Allah ise faturayı suçluya kesti. Mücâdele Sûresi’nde dikkat çekici bir husus vardır: Bu sûrede “Allah” lafzı tam 40 defa geçer. Sanki Rabbimiz, Havle’nin göğe yükselen bir feryadına, kendi ismini tekrar tekrar zikrederek güven vermektedir. “Ben işittim… Ben biliyorum… Ben görüyorum… Ben hükmü koyuyorum… Ben adaleti sağlayacağım…” Bu, sûrenin her satırına yayılan ilahî rahmet ve adalet mesajıdır. Bugün de nice insanlar başkasının öfkesinin bedelini ödüyor. Bir hakaret, bir iftira, bir mesaj, bir öfke cümlesi… Söyleyen unutuyor, ama muhatabı yıllarca taşıyor. Ailelerde, iş yerlerinde ve toplumda çoğu zaman en sessiz olan, en ağır yükü omuzluyor. Mücâdele Sûresi bize şu hakikati öğretiyor: İnsanlar seni duymayabilir. Yakınların seni anlamayabilir. Hakkını aradığında kapılar yüzüne kapanabilir. Fakat göklerin Rabbi hiçbir feryadı cevapsız bırakmaz. Bu sûre, sadece Havle’nin hikâyesi değildir; haksızlığa uğrayan herkesin hikâyesidir. Sadece bir kadının değil, bütün mazlumların tesellisidir. Çünkü Allah, kullarının makamına, gücüne ve sesinin yüksekliğine değil; kalbinden yükselen samimi duaya bakar. Belki bugün seni kimse dinlemiyor… Belki derdini anlatacak bir kapı bulamıyorsun… Belki gözyaşlarını sadece sen biliyorsun… Ama unutma; bir kadının duasını Kur’an’a ayet yapan Allah, bugün de duaları işitmektedir. Yeter ki O’na yönel… Yeter ki ümidini kaybetme… Çünkü bazen bir gözyaşı bir sûrenin başlangıcı olur; bazen de samimiyetle söylenen tek bir “Allah!”, bütün karanlıkların sonunu başlatır. Mustafa Özlü

Ölüm bir yok oluş değil, ölüm bir hicretin adıdır..

🧡

🧡

ای درویش! یا سخنِ خیر بگو، که ثواب یابی یا نه خاموش باش، تا از بد گفتن نجات یابی.‌ یارِ نیک اگر داری، طرب کن و اگر نداری، طلب کن.‌ یار باش، بار مباش!  گُل باش، خار مباش! القصه “یار” دین عزیز است، اگر یابی، عزیز دار. به هر عیب که باشد، یار را مینداز. عیب از یار بیندازند، اما یار را به عیب نیندازند. Ey derviş! Ya hayırlı söz söyle ki sevap kazanasın; ya da sus ki kötü söz söylemekten kurtulasın. İyi bir dostun varsa, onunla sevinç duy; yoksa böyle bir dost edinmeye çalış. Dost ol, yük olma! Gül ol, diken olma! Velhasıl, gerçek dost büyük bir nimettir. Onu bulursan kıymetini bil. Dostunda ne kadar kusur görürsen gör, onu terk etme. Kusurlar giderilebilir; ama dost, kusuru yüzünden feda edilmez. خواجه عبدالله انصاری Hace Abdullah Ensari

https://x.com/i/status/2074092740271354162

با هرچه نشینی و با هرچه باشی، خوی او گیری؛ در کاه نگری در تو پَژمردگی در آید، در سبزه و گل نگری، تازگی درآید؛ زیرا همنشین،تو را در عالم خویشتن کشد. Kiminle oturup kalkarsan, neyle meşgul olursan, onun huyunu alırsın. Samanı seyredersen, içine bir solgunluk çöker. Yeşilliğe ve güle bakarsan ise, içine tazelik dolar. Çünkü insanın yoldaşı, onu kendi âlemine çeker. مقالات شمس تبریزی Makalat Şems Tebrizi

Acı içmeyi öğrendim kahvemi; tıpkı yalnızlığın o buruk, boğazda düğümlenen, geçmek bilmeyen tadını her gün tek başıma yudumladığım gibi.. - Her şeye rağmen ayakta durmaya çalışırken en çok kendimi hırpaladığım için... Herkese yetmeye çalışıp,, kendime geç…

Acı içmeyi öğrendim kahvemi; tıpkı yalnızlığın o buruk, boğazda düğümlenen, geçmek bilmeyen tadını her gün tek başıma yudumladığım gibi.. - Her şeye rağmen ayakta durmaya çalışırken en çok kendimi hırpaladığım için... Herkese yetmeye çalışıp,, kendime geç kaldığım için... Olmayacak ihtimallerin peşinde bu güzel canı bu kadar yorduğum için... Kendimden özür..❤️‍🩹

Çiçeklerim olsun Rabbim bir de şiirlerim bi kaç insan ve biraz zaman başka ne isterim..🕊️