حیران

نوجَوون ایرانی رفته مسابقات جهانی رباتیک چین؛ با آمریکا رقابت کرده و شکستش داده! الانم داره براشون رجز میخونه😂😎 سِد وحید @Akharintwiit

اتاق کارش یک طبقه بالاتر بود. هاله را ندیده بودم چون من سال‌‌ها بعد از اخراجش استخدام شده بودم. از استادان جوان و باسواد و پرشور گروه ارتباطات بود. هر وقت پشت در اتاق مشترکش با استاد راهنمایم سارا شریعتی می‌ایستادم تا خالی از خیل علاقمندان شود، به اسم هاله خیره می‌شدم. کسی، شاید دانشجوی دل‌سوخته‌ای، اسمش را با ماژیک توی جای خالی تابلویش نوشته بود. جلوی صحنۀ تابلوی جاکن‌‌شده میخ شده‌ام. هاج و واج مانده‌‌ام. دستم لرزید. نتوانستم کلید را توی قفل بچرخانم. راهم را به راهروی سمت راست کشیدم و مستقیم رفتم دفتر رئیس دانشکده. «آقای دکتر! بیایید ببینید. اسمم را از بالای در اتاقم کنده‌‌اند.» آقای رئیس نگاهی خونسرد به حال آشفتۀ من کرد. او می‌‌دانست و در جریان بود که چه آشوب و بلوایی در دانشکده سر پروندۀ تبدیل وضعیت استخدامی من به پا خواسته است. نیامد که ببیند. برگشتم به راهروی طبقۀ اول. چه کسی می‌توانست شب‌هنگام، زمانی که کلاس‌ها تمام شده‌اند و دانشکده خلوت است، تیشه‌ای برداشته و تابلو را کنده باشد؟ چرا استادان دانشکده به رَد پرونده در صورت‌جلسۀ گروه اکتفا نمی‌کنند و کار را به خشونت کشانده‌اند؟ چه کسی حاضر شده اجیر دست استادان بشود؟ یا اینکه خود استادها دست به تیشه برده‌اند؟ افرادی که با یدک کشیدن عنوان «استاد دانشگاه»، نماد فرهیختگی را بر پیشانی خود نصب کرده‌اند، نقاب از چهره برکنده و چنگال می‌کشند. آهای! کسی در این دانشکده نیست که یاری‌‌ام کند؟ هیچ کس یاری‌‌ام نکرده بود، جز سارا شریعتی که تقلاهایش به جایی نرسید. چنگال‌های درنده از خیلی وقت‌ها پیش از پشت قبای «انسان دانشگاهی» به بیرون خزیده بودند. در یک سال اول استخدامم، هر بار که سراغ کمد صندوق نامه‌‌های اساتید در همکف دانشکده می‌‌رفتم و درِ چوبی صندوق خودم را باز می‌‌کردم، انتظار یک کاغذ تهدید دیگر مچاله‌‌شده را می‌‌کشیدم. نویسنده، نامه‌ها را عمدا با دست‌خط خرچنگ قورباغه می‌نوشت تا قابل شناسایی نباشد. چند هفته‌‌ای است که جنگی تازه علیه من از طرف اساتید گروه مردم‌‌شناسی و نیز از سوی برخی از اساتید پیشکسوت گروه‌‌های دیگر از جمله گروه‌های جمعیت‌‌شناسی، ارتباطات و توسعه که مشهور به «مافیای طبقۀ چهارم»اند، شروع شده است. این کاغذهای تهدید بخشی از سیاست رعب‌‌افکنی مافیا بود تا من را وادار به ترک دانشگاه کند. جنگ مافیا با من از اولین روزهایی که در پاییز ۱۳۹۱ به استخدام گروه مردم‌‌شناسی درآمدم شروع شده بود. آنها در صدد حمایت از یکی از اعضایشان بودند، کسی که مخالف استخدام من بود و درگیری تندی بین من و او رخ داده بود... حالا سه سالی می‌‌شود که از گروه مردم‌‌شناسی دانشگاه تهران اخراج شده‌‌ام. خیلی خواب اتاق کارم را می‌‌بینم، بیشتر تلخ و گاه شیرین. می‌‌بینم که به اتاقم برگشته‌‌ام. می‌‌بینم توی اتاق مشترکم با دکتر حاجی‌‌حیدری، از اساتید گروه جامعه‌شناسی، هستم. بعدها که رفتم، جای من را به استاد دیگری از گروه جامعه‌شناسی بنام دکتر زائری داده بودند. هر وقت در خواب به اتاقم می‌‌آیم، دکتر حاجی‌‌حیدری و دکتر زائری نیستند. دستگاه اسکنر دکتر حاجی‌‌حیدری هم خاموش است. دستیاری که پشت دستگاه می‌‌ایستاد و کتاب‌‌ها را اسکن می‌‌کرد هم نیست. «من که روزهای آخر جدایی از دانشگاه کلید اتاقم را تحویل رئیس امور اداری دادم، پس چرا هنوز دارمش؟ تنها و پرواهمه توی اتاقم هستم. «این اتاق که مال من نیست. پس چرا وسایلم اینجاست؟ اگر دکتر زائری یا دکتر حاجی‌‌حیدری ناگهان کلیدشان را از پشت در بیاندازند و در را باز کنند و من را ببینند چه بگویم؟ چرا من به اتاق آنها وارد شده‌‌ام؟» بیخودی نگرانم. بارهای قبل هم که به اتاقم آمدم، این درِ بسته هیچ‌‌وقت باز نشد. این‌‌بار هم باز نمی‌‌شود. میز و کامپیوترم سر جای خودشان هستند. روی صندلی چرخانم می‌‌نشینم. روبروی این صندلی، دانشجوهای بسیاری نشسته و درد دل‌هایشان را گشوده بودند. پا می‌‌شوم و از پشت نرده‌‌های پنجره به پشت بام نگاه می‌‌کنم. آن‌سو، حیاط پرهیاهوی دانشکده است ولی صدایی نمی‌شنوم. برمی‌‌گردم و در این اتاق دربسته به کتابخانۀ ام‌‌دی‌‌افی خیره می‌‌شوم که روز خداحافظی، دبیر انجمن علمی دانشجویی انسان‌‌شناسی خواست که آن را به انجمن هدیه بدهم. و بخشیدمش. به عکس‌‌هایی نگاه می‌‌کنم که توی ردیف‌‌های کتابخانه چیده بودم، عکس‌‌هایی که از نمایشگاه مردم‌‌نگارانۀ «خراش‌‌های ترلاندره» در پاییز ۱۳۹۴ به جای مانده بودند. پا می‌‌شوم و مثل شبحی در راهروی طبقة اول پرسه می‌‌زنم. استادان را در حال رفت‌‌وآمد به اتاق‌‌هایشان می‌‌بینم؛ ولی آنها من را نمی‌‌بینند. اصغر ایزدی جیران ۱۰ مرداد ۱۴۰۵

ترومای دانشگاه تهران: روایتی خودمردم‌‌نگارانه پارۀ ۱. اسمم را کندند: خشونت فرهیختگان اصغر ایزدی جیران از پله‌‌های طبقۀ اول دانشکدۀ علوم اجتماعی بالا می‌روم تا برسم به دفتر کارم. چهار سال است که عضو هیات علمی گروه مردم‌شناسی در دانشگاه تهران هستم؛ چهار سالی که پرغوغا سپری شده است. بهار ۱۳۹۵است، بهاری که بوی خزان می‌دهد. از راهروی طبقۀ اول پیچیدم به سمت چپ و وارد راهرو شدم. جلوی اتاقم که رسیدم، صحنه‌ای را دیدم که سال‌های بعدی زندگی دانشگاهی‌ام را به کل تغییر داد. دیدم تابلوی رودیواری فلزی که بر گوشۀ راست بالای در اتاقم نصب شده و رویش «دکتر اصغر ایزدی جیران» نوشته شده بود، به همراه شاسی چوبی‌‌اش از ریشه کنده شده است. تابلو که با پیچ محکمی به دیوار کوبیده شده بود، چنان جاکن شده بود که قسمتی از گچ دیوار را هم ساییده و به زمین ریخته بود. این صحنه را مدت‌‌ها پیش در خواب دیده بودم. دیده بودم که روزی به دانشکده می‌‌آیم و با این صحنه روبرو می‌‌شوم. در سه چهار هفتۀ گذشته اتفاق‌‌های هولناک چنان پیش می‌‌روند که رخدادی شوم را رقم بزنند. جای خالی اسمم من را یاد اسم هاله لاجوردی می‌‌اندازد.

به انتها رسید کلام و تمام شد کلمه مگر که گریه‌ام با تو هم‌سخن بشود... #زین_اب @heyraaan

🔻خدای امام سید علی حسینی خامنه‌ای، از هواپیماهای رادارگریز و بمب‌افکن‌های پنهان‌کار، عظیم‌تر و شکست‌ناپذیرتر است. 🔻 @hossein_pak69

كَتَبَ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام إلى مُحَمَّدِ حديث بنِ عَلِيٍّ عليه السلام مِن كَربَلاءَ: بِسمِ اللّه ِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ، مِنَ الحُسَينِ بنِ عَلِي إلى مُحَمَّدِ بنِ عَلِيٍّ و مَن قِبَلَهُ مِن بَني هاشِمٍ، أمّا بَعدُ، فَكَأَنَّ الدُّنيا لَم تَكُن وكَأَنَّ الآخِرَةَ لَم تَزَل، وَالسَّلامُ . حسين بن على عليهماالسلام از كربلا به محمّد بن على نوشت: «به نام خداوند رحمتگر مهربان. از حسين بن على به محمّد بن على و ديگر فرزندان هاشم. امّا بعد: دنيا چنان است كه گويى هرگز نبوده است و آخرت، چنان است كه گويى همواره بوده است! بدرود». @heyraaannn

سلام بچه‌ها لینک کانال من توی ایتا: https://eitaa.com/heyraaan بیاین اگه نیستید. شاید بخوایم با هم جلسات جمع خوانی رو داشته باشیم.

هِی تو افغانستان و پاکستان و این‌ور اونور جنگ نکنید دیگه. عمو ترامپ بیکار نیست که هِی بخواد بیاد صلح برقرار کنه براتون😅

◻️عدالت آموزشی زیر حمله‌؛ شوک‌درمانی علیه عدالت آموزشی 🔹در نامه اخیر رئیس دانشگاه صنعتی شریف به وزیر علوم، مسئله به سهمیه مناطق چسبانده می‌شود، اما آمار خود این دانشگاه نشان می‌دهد بحران ساختاری است: معدل ترم اول ۱۴۰۳ با ۱۵.۴۷ (لینک) پایین‌ترین میانگین سال‌های اخیرشان بوده است. این افت سراسری یعنی نظام آموزشی کیفیت را برای همه پایین آورده؛ پس نشانه‌گیری دانشجویان محروم فرافکنی است. مشکل، نابرابری و بازتولید امتیاز طبقاتی در آموزش است، نه سهمیه‌ای که حداقلی از عدالت را ممکن می‌کند. 🔹در بستر همین ساختار، حلقه‌های فکری و اقتصادی (لینک به مقاله‌ی مکتب نیاوران) که در سیاست‌گذاری کشور نفوذ دارند توانستند دانشکده مدیریت و اقتصاد را در شریف بنا کنند و ایده‌های اقتصاد بازار و شوک‌درمانی را تئوریزه نمایند؛ ایده‌هایی که در عمل به خصوصی‌سازی‌های شتاب‌زده و فشار معیشتی و بی‌عدالتی بر مستضعفان و طبقات متوسط در آخرین نمونه با آزادسازی ارز انجامید. وقتی امروز همان نگاه در سیاست‌های اقتصادی بازتولید می‌شود و گرانی و نابرابری افزایش می‌یابد، طبیعی است که نقد متوجه ساختارهای قدرت و سیاست‌های طبقاتی باشد، نه دانشجویان مناطق محروم. 🔹دانشگاه امروز بیش از آنکه موتور تحرک اجتماعی باشد، به بازتاب شکاف طبقاتی بدل شده است. (لینک به آمار مرکز پژوهش‌های مجلس) دهک‌های بالا به منابع آموزشی و شبکه‌های قدرت دسترسی دارند(لینک به نامه‌ی اساتیدی که نقش در سیاست‌گذارهای کلان اقتصاد ایران داشته‌اند) و دهک‌های پایین کنار زده می‌شوند. حذف یا تضعیف سهمیه مناطق در چنین شرایطی یعنی تثبیت انحصار آموزشی و تسلیم آموزش عالی به منطق بازار. (لینک به توییت بسیج دانشجویی صنعتی شریف در حمایت از گرانی‌سازی بنزین) عدالت آموزشی اقتضا می‌کند فرصت‌ها بازتوزیع شود و محرومان تقویت شوند، نه اینکه درها بسته‌تر گردد. دانشگاه دولتی ملک خصوصی طبقه برخوردار نیست؛ سرمایه اجتماعی همه مردم است. @Media_write

🔴رئیس دانشگاه صنعتی شریف در نامه‌ای به وزیر علوم علت برخی رفتارهای دانشجویان این دانشگاه را سهمیه‌های کنکور دانست 🔸دکتر تجریشی رئیس دانشگاه شریف: 🔹صد در صد هتاکان تجمعات اخیر این دانشگاه دانشجویان انصرافی و سهمیه‌ای بودند. معدل ۷۰ درصد افراد فوق زیر ۱۳ است. سهمیه‌های ورود به دانشگاه‌ها نیازمند بازنگری اساسی است. 🔹صددرصد دانشجویان مقطع کارشناسی که هفته گذشته به دلیل خشونت و هتاکی از دانشگاه صنعتی شریف ممنوع‌الورود شدند، از سهمیه (منطقه ۳، منطقه ۲ و ایثارگران) برای ورود به دانشگاه صنعتی شریف استفاده کرده‌اند./ مهر - مشاهده خبر @atu_acc

🚫 ما نمی‌خواهیم به عقب برگردیم! ▪️ همه باهم عزاداریم. همه باهم در سوگ فرزندان وطن گریستیم و سیاه بر تن کردیم. اما همه باید به فکر آینده‌ی وطن باشیم، باید به ایران بیندیشیم. اندیشیدن به ایران ما را از این باز می‌دارد که خود را محتاجِ ارتجاع به استبداد بدانیم…

🚫 ما نمی‌خواهیم به عقب برگردیم! ▪️ همه باهم عزاداریم. همه باهم در سوگ فرزندان وطن گریستیم و سیاه بر تن کردیم. اما همه باید به فکر آینده‌ی وطن باشیم، باید به ایران بیندیشیم. اندیشیدن به ایران ما را از این باز می‌دارد که خود را محتاجِ ارتجاع به استبداد بدانیم و یا میهن‌مان را به استعمارگران بیگانه پیشکش کنیم. ما به عقب باز نمی‌گردیم و به ننگ وطن‌فروشی دچار نمی‌شویم. اگر علاجی باشد، این علاج در #وطن است، و این وطن خانه‌ی تمام ماست. با امید به آینده‌ای روشن برای ایران و ایرانیان. 📌انجمن علمی مطالعات فرهنگی و رسانه دانشگاه علامه طباطبایی تهران اسفند ۱۴۰۴ @mcs_atu

شما که نتونستید یه سال هم کشورو ببرید جلو، لااقل عقب هم نبرید. دستتون درد نکنه. بذارید یا همین "حال" رو برخی مدیریت کنن، یا یه سری آدم ویژه‌تر مدتها تلاش کنن تا سال‌ها کشور رو بندازن جلو.

به دانشجویی که به این نتیجه رسیده که کشورشو برگردونه به ۵۰ سال قبل چی باید گفت؟ بی‌عقل؟ خائن؟ منافق؟

آره، من بدترین جمهوری رو به پادشاهی دست‌نشانده‌ی آمریکا و اسرائیل ترجیح می‌دم. این از من. Imān M. A. @AkharinTwiit

مقصر فقط دانشجو نیست 🔹مقصر فقط آن دانشجو نخبه نوزده، بیست، بیست و یک ساله دانشگاه شریف و امیرکبیر نیست که شعار جاوید شاه سَر میدهد.‌ او در نظام آموزشی "تست محور و کنکوری" تربیت شده است. او کجا از تاریخ سرکوب پهلوی در همین دانشگاه ها اطلاع دارد. 🔹او کجا هما ناطق می شناسد. استاد دانشگاهی که مورد تعرض ساواک قرار گرفت. مهندس بازرگان که زندانی ساواک بود. دکتر شریعتی که هجده ماه در انفرادی کمیته مشترک ساواک بود. دانشجویانی که از سر کلاس به جرم داشتن کتاب جلال آل احمد بازداشت می‌شدند. بخش عمده از هشت هزار زندانی سیاسی فقط کمیته مشترک دانشجو بودند. 🔹آن استاد دانشگاهی که بیش از سه دهه از جمهوری اسلامی حقوق کُلفت گرفت و پهلوی را بَزک کرد. آن نظام آموزشی که تاریخ برایش اهمیت نداشت‌. آن رسانه ای که تاریخ استبداد پهلوی را بیان نکرد. آن دستگاه های عریض و طویل فرهنگی با میلیاردها بودجه و.. آنها مقصر نیستند؟ یکم بهمن ۱۳۴۰ در دوران ریاست دکتر معتمد نیرو ویژه ارتش وارد دانشگاه شدند و چند دختر را هتک حرمت کردند. استبداد شدید و غلیظ پهلوی از این سه دانشگاه کینه داشت: تهران، امیرکبیر و شریف 👤 علیرضا زادبر آخرین تحلیل را در کانال اندیشکده"رصد"دنبال کنید👇 @rasad_tahlil

سلام یکی از دوستان لطف کردن و واریز کردن❤️ ممنون از همه

این هدیه بازکردنی است دوست گرامی، شما از طرف «زينب سرآباداني» عزیز به بلو دعوت شده اید. روی لینک زیر کلیک کرده و اپلیکیشن بلو را نصب کنید. کد «QHKRTY» را در قسمت کد معرف وارد و فرآیند بازکردن حساب را تکمیل کنید. https://blubank.sb24.ir/download بلو؛ بانک،…

این هدیه بازکردنی است دوست گرامی، شما از طرف «زينب سرآباداني» عزیز به بلو دعوت شده اید. روی لینک زیر کلیک کرده و اپلیکیشن بلو را نصب کنید. کد «QHKRTY» را در قسمت کد معرف وارد و فرآیند بازکردن حساب را تکمیل کنید. https://blubank.sb24.ir/download بلو؛ بانک، ولی دوست داشتنی

این دوتا