هیسپان نگاری|مهدی سعیدی زاده

¡la patria no se vende! وطن، فروشی نیست. در #آرژانتین تظاهر کنندگان به سیاست های خاویر میلی، پرچم #آمریکا و اسراییل جنایتکار را به آتش می‌کشند. پ.ن: ویدئوهای مربوط به تحولات امروز آرژانتین بسیار در حال انتشار است. رسانه های ایرانی این تحولات را پوشش خبری و تحلیلی دادند؟ #بیداری_بشر @hispansociedad

غارت منابع، تحقیر جهانی، تداوم تجاوز و ... آنچه نصیب ونزوئلا شد. 📌 فایننشیال تایمز در گزارشی با عنوان: The US has collected about $13bn of Venezuela’s oil money. Where is it? مدعی شد هیچ گزارشی از ۱۳ میلیارد دلار از منابع حاصل از فروش نفت #ونزوئلا که توسط ایالات متحده آمریکا انجام شده وجود ندارد و مشخص نیست. 📌 بیش از شش ماه از زمانی که آمریکا کنترل درآمدهای نفتی ونزوئلا را در دست گرفته می گذرد. اما شواهد هنوز کوچکترین بهبودی از شاخص های اقتصادی کلان را گزارش نمی‌دهند. 📌 هزینه سازش با متجاوز به مراتب از ایده و رویکرد مقاومت بیشتر است. واضح نیست؟! @hispansociedad

حضور مستشاران نظامی ایرانی در کوبا 🇨🇺 ادعایی که رسما تکذیب شد، ولی کاش واقعیت داشته باشد. امیدواریم روزی برای رفع محاصره غیرانسانی و همه جانبه علیه مردم و حاکمیت#کوبا به آمریکا فشار بیاوریم. ما برای همه بشریت، برای همه تاریخ و برای آینده انسان می‌جنگیم. @hispansociedad

انقلاب بولیواری چه می کند؟ چه می شود؟ خانم دلسی رودریگز، رئیس جمهور موقت #ونزوئلا، پس از اتمام عملیات نجات انجام شده، ضمن دیدار با هیئت اسراییلی از اقدامات انجام شده توسط ایشان و جامعه یهودیان ونزوئلا تقدیر و تشکر کرد. دو شکست جدی طی یکسال اخیر (تغییر حکومت های هم پیمان با ایران در ونزوئلا و #بولیوی) در #آمریکای_لاتین مبارک تکنوکرات های دولتی مخالف حضور ایران در این منطقه مهم... اینقدر از بی اهمیت بودن آمریکای لاتین گفتید و تولید محتوا کردید که دیگر توان و انگیزه و رمقی برای رقابت و تلاش در حوزه های سیاسی و اقتصادی نماند. حالا این ما و تبعات امنیتی متعدد حضور اسراییلی های تروریست در حوزه جنوب... بنشینیم و رفت و آمدهای هیئت های آمریکایی و اسراییلی را ببینیم و سهم ویتنام و تایلند و ترکیه در اقتصاد عظیم منطقه آمریکای لاتین را نمودار کنیم... پ.ن: واکنش ها به این دیدار در ونزوئلا بسیار منفی است. همیشه و همه جا حساب مردم آزاده از دولتمردان بی مایه تحت نفوذ دلقک ها و خواجگان مزد و مواجب بگیر دُوَل استعماری جداست. @hispansociedad

teleSUR Presidenta (E) Delcy Rodríguez agradece a delegación israelí tras finalizar labores de rescate https://www.telesurtv.net/delcy-rodriguez-delegacion-israeli-rescate/

اسپانیا 🇪🇸- آرژانتین 🇦🇷 تقابل دو دیدگاه عمیق سیاسی و اجتماعی در جهان اسپانیایی‌زبانان 📌 تقابل نظامی سهمگین ایران با دو رژیم تروریستی ایالات متحده آمریکا و اسرائیل و اتفاقات غمبار مرتبط با آن انعکاس بسیار ویژه ای در افکار عمومی جهان و بخصوص در جامعه اسپانیایی زبان ها دارد. 📌 طی یکسال اخیر، شبکه های مجازی بستری برای اطلاع رسانی رویدادهای برگزار شده در دفاع از ایران و آرمان فلسطین بوده و در این زمینه یکی از جذاب ترین بازتاب های رسانه ای مربوط به حمایت مردم و دولت اسپانیا از ایران در جنگ اخیر می شود. 📌 از طرفی اسپانیا که برند حمایت اجتماعی از فلسطین و پرچمدار تقابل با اسرائیل و ایالات متحده آمریکا در قاره اروپا محسوب می شود و در طرف دیگر آرژانتین با سابقه ی دوستی ویژه و طولانی با صهیونیست ها در فینال جام جهانی روبروی هم قرار گرفتند. 📌 پیروزی اسپانیا در این دیدار موجی از شادی معنادار مردم در سراسر جهان به نشانه دفاع از مظلوم و حمایت از رویکردهای این کشور را در پی داشت که تعداد اندکی از آن ها رو در این پست مشاهده میکنید. @hispansociedad

کمک‌های بشردوستانه ایران به ونزوئلا اهدا شد 🔹ایوان خیل پینتو، وزیر امور خارجه ونزوئلا، در بیانیه‌ای اعلام کرد که جمهوری اسلامی‌ایران به همراه چندین تن کمک‌های بشردوستانه، پیام همبستگی و اتحاد دو کشور را ارسال کرده است. او از طرف دولت بولیواری و مردم ونزوئلا، از رئیس‌جمهور ایران، مسعود پزشکیان، وزیر امور خارجه، سید عباس عراقچی و کاردار ایران در ونزوئلا، سیروس کریمی، به خاطر کمک‌های فوق‌العاده‌شان در این شرایط اضطراری قدردانی کرد و افزود که دوستی بین مردم ایران و ونزوئلا هر روز قوی‌تر می‌شود. 🌍 @Jahan_Fouri

🔸 تصاویری تأسف‌بار از دیدار دلسی رودریگس کفیل ریاست‌جمهوری ونزوئلا با هیئت نمایندگی رژیم نسل‌کش اسرائیل در روز سه‌شنبه حضور این جانیان در خاک ونزوئلا، به بهانهٔ «آواربرداری» و «یاری مصیبت‌زدگان» در حالی صورت گرفته که شاید هیچ حکومتی به اندازهٔ رژیم اشغالگر قدس در ویرانگری و «مصیبت‌افزایی» تبحر نداشته باشد… 🔸به نظر می‌رسد ازسرگیری روابط دیپلماتیک ونزوئلا و اسرائیل صرفاً مستلزم گذر زمان است، شاید نه‌چندان دور… @Bolivari

@hispansociedad

🇨🇴🗳 پیروزی اسپریا در کلمبیا؛ بازگشت راست افراطی در سایهٔ اتهام مداخلهٔ خارجی با اعلام نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری کلمبیا، آبلاردو دِ لا اسپریا، نامزد راست افراطی و مورد حمایت دونالد ترامپ، توانست در یکی از نزدیک‌ترین رقابت‌های انتخاباتی تاریخ این کشور بر ایوان سپدا، نامزد ائتلاف حاکم «پیمان تاریخی» و سیاستمدار نزدیک به گوستابو پترو، رئیس‌جمهور کنونی، غلبه کند. اختلاف کمتر از یک درصدی میان دو نامزد نه‌تنها از شکاف عمیق سیاسی و اجتماعی در کلمبیا حکایت دارد، بلکه بلافاصله مناقشه‌ای گسترده دربارهٔ نقش بازیگران خارجی در این انتخابات را نیز برانگیخته است. پترو، نخستین رئیس‌جمهور چپ‌گرای تاریخ کلمبیا که طبق قانون امکان نامزدی مجدد نداشت، پس از اعلام نتایج، از پذیرش فوری آن خودداری کرد و خواستار بررسی قضایی روند انتخابات شد. او مدعی شد شواهدی از دستکاری دیجیتال در سامانه‌های انتخاباتی وجود دارد و انگشت اتهام را به سوی اسرائیل و ایالات متحده نشانه رفت. پترو اعلام کرد تغییراتی مشکوک در برخی سرورهای انتخاباتی مشاهده شده و خواستار انجام یک ممیزی فنی مستقل شد. بااین‌حال، نهادهای رسمی انتخاباتی و دادستانی تاکنون وجود تقلب سازمان‌یافته را رد کرده‌اند. با وجود این، طرح موضوع مداخلهٔ خارجی صرفاً به ادعاهای پترو محدود نمی‌شود. دانلد ترامپ پیش از انتخابات آشکارا از دِ لا اسپریا حمایت کرد و پس از اعلام نتایج نیز مدعی شد حمایت او نقش مهمی در پیروزی نامزد راست داشته است. مارکو روبیو، وزیر خارجهٔ رژیم مستقر در کاخ سفید، و همچنین بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر رژیم نژادپرست و کودک‌کش از نخستین کسانی بودند که پیروزی دِ لا اسپریا را تبریک گفتند. رئیس‌جمهور منتخب نیز در طول مبارزات انتخاباتی بارها از اسرائیل حمایت کرده، وعدهٔ احیای روابط دیپلماتیک با تل‌آویو را داده و اعلام کرده مصوبهٔ دولت پترو برای قطع روابط با اسرائیل را لغو خواهد کرد. پیروزی دِ لا اسپریا را باید در چارچوب تحولات گسترده‌تر آمریکای لاتین ارزیابی کرد. در سال‌های اخیر، چهره‌هایی مانند خاویر میلی در آرژانتین، نجیب بقیله در السالوادور و دیگر رهبران جریان نوفاشیستی توانسته‌اند از نارضایی عمومی نسبت به دولت‌های مستقر بهره‌برداری کنند. در کلمبیا نیز اگرچه دولت پترو اقداماتی همچون افزایش حداقل دستمزد، گسترش هزینه‌های اجتماعی و برخی اصلاحات ارضی را پیش برد، نتوانست ساختارهای اصلی قدرت اقتصادی و نابرابری‌های ریشه‌دار جامعه را دگرگون کند. همین مسئله زمینهٔ فرسایش پایگاه اجتماعی دولت و بازگشت راست به قدرت را فراهم ساخت. بااین‌حال، نتیجهٔ انتخابات به‌هیچ‌وجه به معنای پایان تأثیرگذاری جریان‌های ترقی‌خواه و مردمی در کلمبیا نیست. نزدیک به نیمی از رأی‌دهندگان از نامزد ائتلاف حاکم حمایت کردند و مناطق فقیرتر کشور همچنان پایگاه اصلی نیروهای چپ و جنبش‌های اجتماعی باقی مانده‌اند. از این رو دولت جدید کار خود را در شرایطی آغاز خواهد کرد که جامعهٔ کلمبیا بیش از هر زمان دیگری قطبی شده و مطالبات انباشته‌شدهٔ سال‌های اخیر همچنان بی‌پاسخ مانده است. درنهایت، انتخابات ۲۰۲۶ کلمبیا را می‌توان هم نشانهٔ بازگشت راست افراطی به یکی از مهم‌ترین کشورهای آمریکای لاتین و هم بازتاب بحران پروژه‌های موسوم به «مترقی» در منطقه دانست. همزمان، اتهامات مربوط به دخالت خارجی، حمایت آشکار واشنگتن از نامزد پیروز و نزدیکی او به اسرائیل، این انتخابات را به موضوعی فراتر از سیاست داخلی کلمبیا تبدیل کرده و آن را در متن رقابت‌های ژئوپلیتیکی گسترده‌تر در نیمکرهٔ غربی قرار داده است. @Bolivari

🔎🇧🇴 تنگستن، جنگ، و شبح امپریالیسم بر فراز بولیوی بر اساس گزارش‌های کارشناسی، افزایش مصرف تسلیحات در نتیجهٔ عملیات نظامی اخیر آمریکا در خلیج فارس موجب توجه بیشتر واشنگتن به تأمین مواد خام راهبردی مورد نیاز صنایع دفاعی شده است. در این میان، بولیوی به دلیل برخورداری از ذخایر ارزشمند تنگستن (ولفرام) — فلزی که در تولید موشک‌ها، هواپیماها و تجهیزات پیشرفتهٔ نظامی کاربرد دارد — بیش از گذشته در کانون توجه قرار گرفته است. همزمان با تقویت روابط میان دولت نولیبرال رودریگو پاس و ایالات متحده، برخی ناظران و نیروهای سیاسی در بولیوی نسبت به اهداف بلندمدت این نزدیکی ابراز نگرانی کرده‌اند. به نظر می‌رسد آمریکا در چارچوب «تفسیریهٔ ترامپ از دکترین مونرو» برنامهٔ مشخصی برای سلطه بر منابع تنگستن بولیوی در دست دارد، و تحولات اخیر بار دیگر پرسش‌های قدیمی دربارهٔ رابطه میان نیازهای ژئوپلیتیک قدرت‌های بزرگ و سرنوشت کشورهای دارای منابع راهبردی را در کانون بحث قرار داده است. سرنوشت جنگ‌ها فقط در میدان نبرد تعیین نمی‌شود؛ آن‌ها زنجیره‌های جدیدی از وابستگی اقتصادی و رقابت بر سر منابع را نیز به وجود می‌آورند. در شرایطی که صنایع نظامی آمریکا با مصرف فزایندهٔ مهمات و تجهیزات روبه‌روست، دسترسی به مواد معدنی راهبردی بار دیگر به یکی از اولویت‌های رژیم نوفاشیست مستقر در کاخ سفید تبدیل شده است. در این میان، بولیوی جایگاه ویژه‌ای دارد. این کشور نه‌تنها دارای ذخایر عظیم لیتیوم است، بلکه از تولیدکنندگان مهم تنگستن نیز به شمار می‌رود. نیروهای مترقی در آمریکای لاتین هشدار می‌دهند که تاریخ این قاره مملو از نمونه‌هایی است که در آن، منابع طبیعی به بهانه‌ای برای سلطهٔ سیاسی و اقتصادی واشنگتن و تحمیل استبداد تبدیل شده‌اند. از معادن نقره و قلع گرفته تا نفت، مس و لیتیوم، هرگاه یک مادهٔ خام اهمیت راهبردی پیدا کرده است، سلطه‌جویی و استثمار کشورهای صاحب آن منابع نیز شدت گرفته است. با توجه به تحولات سیاسی اخیر در بولیوی، این کشور در آستانهٔ تبدیل‌شدن به حلقه‌ای دیگر از زنجیرهٔ تأمین صنایع نظامی غرب قرار گرفته؛ وضعیتی که می‌تواند اولویت‌های توسعهٔ ملّی را تحت‌الشعاع نیازهای ژئوپلیتیک قدرت‌های خارجی قرار دهد. در چنین موقعیتی، ثروت معدنی کشور به‌جای آن‌که در خدمت صنعتی‌سازی، ایجاد ارزش افزودهٔ داخلی و رفاه عمومی قرار گیرد، به ابزاری برای ادغام هرچه بیشتر اقتصاد بولیوی در راهبردهای جهانی واشنگتن تبدیل خواهد شد. برای نیروهای مترقی در بولیوی و منطقه، مسئله صرفاً تجارت تنگستن یا لیتیوم نیست؛ بلکه این پرسش مطرح است که آیا کشور بار دیگر در حال ورود به دوره‌ای است که ارزش منابع طبیعی آن بیش از حق مردمش برای تعیین مستقل سرنوشت خود مورد توجه قدرت‌های خارجی قرار می‌گیرد؟ از این منظر، نزدیکی روزافزون لاپاز به نوفاشیست‌های حاکم بر واشنگتن نه نشانهٔ یک مشارکت اقتصادی برابر، بلکه نشانهٔ آغاز رقابتی تازه بر سر کنترل غیرمستقیم منابع راهبردی آمریکای لاتین تلقی می‌شود؛ رقابتی که درصورت تشدید تنش‌های بین‌المللی و افزایش نیاز صنایع نظامی غرب به مواد خام حیاتی، می‌تواند ابعاد گسترده‌تری به خود بگیرد. @Bolivari