HOTTCLUB⁹⁵

‏هر آدمی بالاخره یه روزی ثابت میکنه اونی نیست که تو فکر میکردی.

‏خیلی فشار روانی رومه، فقط بوس تو میتونه آرومم کنه.

امروز یه جا میخوندم که یه نوع افسردگی هست به اسم «دیس تایمیا» یا افسردگی با عملکرد بالا. اینجوریه که شما سرکار میری، دوستاتو میبینی، درس میخونی، در مراسم ها شرکت میکنی  ولی بطن زندگیتون پر از احساس سنگینی، خستگی و ناامیدی از آینده ست...

‏نصف مشکلاتم بخاطر جیغ جیغو بودن و صدامه همه فک میکنن دارم دعوا میکنم در حالی که من واقعا دارم حرف میزنم.

درحال حاضر، نجات دهنده پاییزه، بارونه، هوای سرده.

عجیب‌ترین چیز اینه که ادما بابت ظاهرشون نگرانن، اما بابت شخصیتشون نه.

از حرفی که زدم ناراحت شدی؟، منم از کاری که کردی ناراحت شدم

امیدوارم اگه اشکی ریختی از شیرینی تموم شدن سختی راهی باشه که براش جنگیدی.

انقدر به حس شیشمم اعتماد دارم که هر هشداری بهم بده بدون تحقیق می‌پذیرم.

این زندگی اصلا در شأن منی که تو بچگی مداد رنگی فابرکستل ۴۸ رنگ داشتم نیست.

و در نهایت؛هر چیزی تا یه حد ارزش جنگیدن داره.

زورم به هر چی برسه، به فکروخیال‌های توی سرم نمیرسه. 🫩

یکی از زیبا ترین جمله هایی که درباره کارما شنیدم این بود که میگه: زندگیت پر از آدمایی میشه که تو برای دیگران بودی!

« نیلوفر آبی 🌊 هیچ‌وقت از آب‌های زلال متولد نمی‌شود؛ زیبایی‌اش را مدیون مردابی است که از آن عبور کرده » 🪷✨

جدیدا سخت ترین کار دنیا، “باور کردن آدما” شده.

‏حفظ دوستی‌ها‌ در بزرگسالی، خودش یه تسک و پروژه‌ حساب می‌شه.

اصرار به هیچ چیز نکنید آدما بخوان حرف می‌زنن، بخوان تماس می‌گیرن، اگه بخوان همه کار می‌کنن.

میانه‌ی راه ایستاد و از خودش پرسید: یعنی تمام زندگی همین است؟ «همین تحمل کردن‌ها، صبر کردن‌ها و دوام آوردن‌های اجباری؟» ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

اگر شد که هیچ؛ اما اگر نشد، بند کفش‌هایم را محکم‌تر می‌بندم و انجامش می‌دهم این بار با موهای سفید بیشتر؛ چون آن‌چه اهمیت دارد پیروزی نیست، پایداری‌ست.

‏تو دنیای ماچاها یه آبعلی تگری باش