قلب سفید🤍

ساکت شدن، اولین واکنش دفاعی من در برابر ناراحتیامه.

همه‌ی دنیا را دیده‌ام اما عاشق یک شهر هستم و در این شهر عاشق خانه‌ای و در اتاق ان عاشق تختخوابی و در این تختخواب عاشق دختری

همیشه زیاده روی کردم تو غصه خوردن، دوست داشتن، اهمیت دادن.

«غم خواب» خیلی پدیده‌ی دردناکیه، یعنی همش میخوابی تا از ناراحتی و غم فرار کنی.

سرانجام من هم فراموشت خواهم کرد و تو دیگر هیچگاه ، این گونه دوست داشته نخواهی شد ...

من؟ خسته… دلگیر… غمگین؛ گاهی هم بی‌پناه و غریب.

Don't trust…!

صبر ...

بدترین خستگی مالِ جسم نیست. مال وقتیه که هیچی نگفتی. همه چی رو تو دلت نگه داشتی و وانمود کردی حالت خوبه.

گاهی تمامِ عشق به دور ایستادن است.

درحال حاضر، نجات دهنده پاییزه، بارونه، هوای سرده.

«از همان دور دوستت دارم، ماندگارِ من…»

به اندازه غروب جمعه یک پادگان دلتنگتم

بعد از مرگم، اگر نسیمی گونه‌ات را بوسید، بدان منم.

مرا هیچ گلوله ای نکشت ؛ انتظار یک پیام از تو ` تمامم کرد

گر تو گرفتارم کنی، من با گرفتاری خوشم