Eternity and a day

اگه زندگی رو شن‌ بازی در نظر بگیریم، من همیشه سهند بودم.

کاش در حدی بی‌پول بودم که یه ماشینی داشتم که درش جای دستگیره یه تیکه پارچه داشت. این بی‌پولی الان اصلا به روحیاتم نمیخوره.

قشنگ میذارم یکی تا آخر ظرفیتم ناراحتم کنه تا انقد از چشمم بیفته که دیگه ناامید شده باشم و موو‌ آن کنم.

«باشد که امسال در جدال گریه و خنده غم در این حوالی نباشد.»

عکس و فیلم مردم دنیا از سفر رفتنشون رو می‌بینم می‌فهمم چه جاهایی توی این دنیا هست و ما توی چه جهنم‌دره‌ای گیر کردیم.

کاش الان تنها استرس زندگیم این بود که تنظیم کنم تا معلم داره از نیمکت اول میاد مشقا رو چک کنه من از رو بغل دستیم بنویسمشون.

سخت‌ترین کار دنیا اینه که به خودت بفهمونی لیوای آکرمن فقط یه فیکشنال کرکتره و واقعی نیست.

«خورشید ما به چوبه‌ی اعدام بسته‌ است از صبح و آفتاب در اینجا، سخن مگو.»

امیدوارم در ۵/۵/۵ پنج تا موشک بخورن به من و به پنج قسمت مساوی تبدیل شم.

ایرانی تو دیگه روی همه تپه‌ها ریدی. تپه‌ی نریده‌ای نمونده که بخوای ۵/۵/۵ توش برینی.

«اگر من شما را از دست داده‌ام، شما هم در عوض دلی را از دست داده‌اید که تپش‌های عاشقانه آن را در هیچ جای دیگر ‏نخواهید یافت.»

یه دفعه یادم میفته قبلا تا احتمال جنگ میشد در واکنش به طنز همه میگفتن با جنگ شوخی نکنید. دیگه الان انقد بگا رفتیم کسی شوخی کنه یا نکنه برای بقیه فرقی نداره.

یه جنگ تو کشور. یه جنگ تو کله‌ی آدم. یه جنگ هم بین چنل‌های تلگرامی. چی از این هیجان‌انگیزتر.

مردم آمریکا میرن استادیوم اجرای شکیرا رو می‌بینن و دلشون شاد میشه ما هم «برق من» رو نگاه میکنیم بدونیم فردا کی برق میره که قبلش کونمونو بشوریم. بله صد درصد آمریکا رو شکست دادیم.

ببخشید نمیدونید ما ایرانیا ساده لوح زود باوریم و وقتی میگید بیژن مرتضوی فکر میکنیم قراره بیاد «لوند و دلبرانه» بزنه؟

از جمله‌ی «تو قوی هستی» متنفرم. من قرار نبوده قوی باشم عزیزم قرار بوده زندگی کنم. یه زندگی ساده بدون نیاز به قوی بودن.

به شکل فاجعه‌باری تحملم برای گرمای هوا کمه. میخوام خواب تابستانی برم. زمستون که شد بیدارم کنید.

دیگه هیچ چیزی راجع به ایرانی بودن برام باعث افتخار و حال خوب نیست. فقط اندوه اندوه اندوه.