august 23.

ایکاش چنلم شبیه چنل وی بود.

شلوغ و زشت و بی معنیه اینجا

چرا نمیتونم یه چنل داشته باشم که داخلش مثل آدم رفتار کنم

؛))))))))

5 days left.

حقیقتش یکی از دلایلی که شروع به نوشتن کردم یه quote بود که داخل پینترست خوندم. “i hope someday when i’m long gone, someone somewhere pick up these writings on these pages, swirling through my soul and think oh god i would have loved her if she was here.” میخوام نوشته هام به جا بمونن و کسی رو نجات بدن. دلم میخواد با آهنگای ethel cain یادم بیوفتن. با کتابای فردریک بکمن. با بنجامین اویچ. با گربه های خیابون نه گربه های خونگی. چون منم تقریبا خونه ایی نداشتم. با آهنگای الک بنجامین و گریسی آبرامز و فیبی بریجرز. با قهوه شیرین. با آسمون قبل از طلوع آفتاب. با اولین بارون بهار. دود سیگار. آدمای تنها. دازای اوسامو و اوداساکو.سریال prison break. خرمالو.موش خرما. قرصای ضدافسردگی. گیره کاغذ. ماژیکای هایلایتر.کاراکترایی که طرد شدن و به جایی تعلق نداشتن. ریمل پخش شده و لبخند خیس ِخون.حیوانات منقرض شده.جرقه های آتیش. برف.

البته سوال به جایی بود

چون حوصلم سر رفته میگم

بچها راستیتش یچیزی ذهنم رو درگیر کرده چند وقتیه زیاد راجبش مینویسم. اگه یروز مرگ به سراغتون اومد شما دوست دارید ادم ها با چه چیزی شمارو به یاد بیارن؟

( تقریبا رندوم و جهت سرگرمی ) این پیام رو فوروارد کنید برای چنلتون اسم انتخاب کنم نگران تایمش نباشید احتمالا از همین الان شروع کنم به گذاشتن

این فیلم کیری رو نباید میدیدم.

Four Nights Of a Dreamer (1971).