این روزها

‏در آرزوی یک کلبه که ندانم در جهان چه خبر است.

بحثه خواستنه؛ آدما فقط باید بخوان.

ء زندگی واقعا ناممکن بود، اگر بی‌کرانگی رنج‌های پنهان در سینه‌مان، به‌تمامی در خطوط چهره‌مان نمایان می‌شد. •بر قله‌های ناامیدی•

هر کس که بی‌کس است تویی یارو همدمش؛ هرکس غریب شد تو بر او یار و همدمی..

در عین ناامیدی امید مجسّمی.

دنیا به اهل خویش ترحم نمی کند؛ آتش امان نمی دهد آتش پرست را..

صدای بارون>>>

‏؛ صمیمیت از روزمره میاد ...! ‏شما هیچ‌وقت نمیتونی با کسی صمیمی بشی، ‏مگر اینکه از روزمرگیت براش بگی؛ ‏از جزئیات کوچیکِ روزت که توجهت رو جلب کرده. ‏بنای صمیمیت اینجاست که ساخته میشه ./

کاش زمان برای همیشه تو همین لحظه متوقف میشد. و تا ابد میتونستم بشینم و نگاهت کنم :)♥️

ء هیچ‌وقت از وداع خوشم نمیاد؛ حتی خودِ این واژه هم برام سنگینه. پس میگم: به امید دیدار دوباره، عزیزِ عراقیِ من.(به زودی زود)

مسیر مشایه ی جوری سوت و کوره که انگار هیچ وقت هیچ آدمی از اینجا رد نشده :)💔

همینجور که رفتن یهویی کلی خوشحالت میکنه و ذوق زده میشی؛ برگشت یهویی هم یه عالمه غم تو دلت میشونه.

با اینکه هنوز توی این خاک نفس می‌کشم، بازم دلم برات تنگه، حسینِ من :) نمی‌دونم دوباره کی قسمت می‌شه برگردم پیشت و میتونم دوباره کنارت نفس بکشم؛ اما فقط می‌خوام تا اون روز، نذاری حتی یه لحظه ازت دور بشم. لطفا بیشتر از همیشه کنارم باش و بیشتر از قبل هوامو داشته باش. و خب میتونم بگم که من از هرچه غیر یاحسین گفتن پشیمانم..♥️ •۱۵مرداد ماهِ۱۴۰۵•

کاملا وضغیت جوریه که هر لحظه میتونم بگم وای دارم آتیش میگیرمممم.

چرا من به خونه تو نجف ندارم پس؟

سوال کی میای ناراحتم می‌کنه، کاش می‌شد بگم هیچ وقت به توچه و برو خونتون.