[در میان ستارگان]

«همان‌قدر که می‌ارزد ، درد خواهد داشت.»

موهاشو از خالش به ارث برده😎✨

هنوز هم دنبالت می‌گردم. حتی جاهایی که می‌دانم هیچوقت آن‌جا نخواهی بود.

همه چی گرونه، همه جا رو هوش مصنوعی گرفته، هوا گرمه، همه دارن شبیه همدیگه میشن و برده ترندها شدن، وقتی یکی حرف میزنه کاملا متوجه میشی کدوم ریل اینستا رو دیده، همه با همدیگه‌ دعوا دارن و این زیادی خسته کننده شده.

بعضى اتفاقات مثل دریان؛ غرقت می‌کنن و بعد جنازتو به زندگی برمی‌گردونن.

از باگ های بزرگ زندگی تو ایران میشه اینو گفت که: باشه نمیتونیم چیزایی که دلمون خواستو بخریم باشه که از تفریحمون زدیم باشه کیفیت غذا و خوراکیمون پایینه اصلا قبول که کل زندگیمون شده استرس و اظطراب! ولی تو رو خدا من چرا باید برای اینکه تو بوتیوب یه اموزشی رو ببینم سه ساعت منتظر وصل شدن فیلتر باشم؟ اصلا اینم قبول چرا امروز به دلیل ضعیف بودن نت من نتونم کلاس‌های دانشگاهمو شرکت کنم؟

«گاهی آدم، کسی را از دست نمی‌دهد؛ فقط رؤیایی را از دست می‌دهد که با حضورِ او ساخته بود.»

کاش که بارون میبارید در وسط جنگل تو یه خونه چوبی بودیم اتیش روشن میکردیم تا صبح هی میگفتیم و میخندیدیم البته نه تو حرف میزدی، و من نگات میکردم و برا خنده‌هات میمردم…

اینستاگرام باعث شده احساس کنید گزینه های زیادی دارید. درحالی که اصلا اینطور نیست به افرادی که در زندگی واقعی شما را دوست دارند، برایتان ارزش قائلند و حمایتتان میکنند توجه کنید. اینترنت ممکن است طوری وانمود کند که انگار ماهی‌های زیادی در دریا وجود دارد اما واقعیت اینه بیشتر آنها ارزش صید ندارند.

در گلایه کردن میل به آشتی هست، اما وقتی دیگه نمی‌جنگیم، به معنی قوی بودن نیست؛ یعنی چیزی به پایان رسیده.

‏اگه برام آهنگ بفرستی، دیگه هرجا بشنومش یاد تو میوفتم.

انقدر به حس شیشمم اعتماد دارم که هر هشداری بهم بده بدون تحقیق می‌پذیرم.

00:00