POEM

🩶

بیدار مانده ام که تو را مثنوی کنم آسوده تر بخواب، عزیزِ دلی هنوز

ای که همه نگاهِ من، خورده گره به رویِ تو - مولانا .

وصالِ او زِ عمر جاودان بِه خداوندا مرا آن دِه که آن بِه

روزی نگهی افتاد، بر روی کسی ما را زان روز نشد مایل، دل سوی کسی ما را

دارد آغوشی که آسان میکند دشوارِ ما

چیزی که تکلیفش مشخص نباشد امن نیست

- که اگر سر برود مِهر تو از جان نرود!

من تورا مشغول میکردم دلآ یآد ان افسانه کردی عاقبت!

شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش.

ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما

تو نشونم دادی چطور عاشق باشم🤍

ویرانه ی تو را به صد آبادی ندهم..

او چیز دگر داند او چیز دگر سازد..

گر به سر دارد کسی فردا رود از کوی ما یارب امشب کن مسیرش را مهیا بگذرد!

خسته‌ام، ویرانی صد جنگ و طوفان در من است روح من بیزار از اجبار ماندن در تن است.

دیر میفهمی با هر نخی نمیشه رویا بافت

چو ابر ساعت گریه﮼چو کوه وقت تحمل!

‍ دلی کز عشق گردد گرم افسردن نمی‌داند!