هشتگ پوری

کارای کوچیکش رو بزرگ جلوه میداد، چون تا به حال کار بزرگی نکرده بود!

یه زمانی اسنپ گرفته بودم كرايه پنجاهو دو هزار تومان بود، پنجاه تومان رو دادم و دنبال دو هزاری ميگشتم. راننده گفت آقا انقدر دقيق نباش، كليتش ميزون باشه اوکیه. ازون موقع با خودم تكرار ميكنم:كليتش ميزون باشه اوکیه...

نیاز به یه چراغ جادو دارم که به غولش بگم بیاد بیرون من برم اون تو

«راه‌های زیادی برای گریه‌کردن هست: بلند گریه‌کردن، بی‌صدا گریه‌کردن و اصلا گریه‌نکردن»

غمش بصرفه‌تره

گاهی دلت میخواد یه چیزهایی رو به زبون بیاری، ولی تقدیرت میگه باشه، فعلا یه دوری بزن بعد

باید خودم رو جمع کنم، زیادی تو دست و بال خودمم

سنم از اصرار گذشته، الان دیگه تو دوره‌ی بسیارخب‌م

پرسیدن عمرت چطور گذشت بگو مدام در رفت و آمد بین صمیمیت و بیگانگی

روز قیامت خدا برای نفرین یه‌نفر بهش میگه: «به بهشت خواهی رفت، ولی هرگز یقین نخواهی کرد که در آنی»

همه‌چیز تغییر کرده ولی هیچ‌چیز عوض نشده

دست آدم نیست، هی برمیگردی به اون لحظه‌ی قبل از فاجعه و عاجزانه میخوای یه کار دیگه‌ای بکنی، یه تصمیم دیگه‌ای بگیری، توی سرت مدام میخوای جلوی اتفاق قبلا افتاده رو بگیری و نمیشه، و اینجوری مدام توی خلوتت هم شکست میخوری

شکست مقدمه‌ی پیروزیه، فقط گاهی

فرقی نداره پدر نالایق باشه، مادر سنگدل یا رفیق بی‌معرفت، وقتی همیشه‌ی خدا حواست باشه که شبیه‌ کسی نباشی، بیصدا کم‌کم جذبش میکنی به خودت، چون همه‌ش جلوی چشمته، مدام در محضرت حاضره، آخه باید بدونی چیه که مثلش نشی، و اینجوری آروم آروم، اون آخر آخرش تبدیل میشی به همونی که همیشه ازش بدت میومد

خدا بیامرز گفته بود اگر شکست درست اتفاق بیوفته، دیگه مخالف موفقیت نخواهد بود، بلکه میشه لنز تراش‌خورده‌ای که به جای دیدن خودش میتونی از ورای اون به خودت و زندگی نگاه کنی، خودت رو تماشا کنی درست همونجوری که خدا تماشات میکنه

تنهایی رو میشه از هدر تلگرام فهمید..

خدا بیامرز میگفت که روز قیامت خدا برای نفرین یه‌نفر بهش میگه: «به بهشت خواهی رفت، ولی هرگز یقین نخواهی کرد که در آنی»

هرشب از خواب میپری و میبینی هیچکدوم کابوس نبوده

اینجا همه حس می‌کنند چیزی عزیز و ارزشمند برای همیشه از دستشون لغزیده و رفته، شاید تعبیر همون کابوس‌هایی که مدام می‌دیدیم که به مدرسه و دانشگاه رسیدیم و ناگهان فهمیدیم آزمون و امتحانی برگزار شده و ازش جاموندیم، دیگه در هیچ‌کجای این شهر سکوت به معنای آرامش نیست، هرمنظره‌ای بیشتر گزارشگر جای خالی چیزهاییه که مدتهاست از دست‌ رفته، ما از دست دادیم، تموم اون چیزهایی رو که هرگز نداشتیم