حرف هایی که هیچوقت نگفتم :

اما در آخر ، همه تبدیل به اونی شدن که قسم خورده بودن نشن!

شاید درست بشه اما دیگه ذوقی براش ندارم‌.

چشم ها هم گاهی دروغ میگویند.

غم پر پر شدنتون تا ابد تو دلم میمونه🖤

‏«من بلد نبودم چی باید بگم. اما دلم می‌خواست باهات حرف بزنم.»

از یجایی به بعد ترجیح دادم تو ذهن همه مقصر باشم تا اینکه قانع‌شون کنم.

من به سندرومِ: «بیش از حد فکر و خیال کردن به کوچک‌ترین مشکلات و عذاب دادنِ خودم تا سرحدِ مرگ مبتلام.»

و اما چشم ها ، عمیق تر از دست ها ؛لمس میکنند.

من همیشه چوب زود عصبانی شدنمو خوردم وگرنه دل من از همه صاف‌تر بود.

راستش دیگه روانم یاری نمیکنه که ببخشم یا قهر کنم، فقط دارم حذف میکنم.

🥹☁️

برای همه مینویسیم که فقط یک نفر بخواند.

🥹🥹🥹