Tacenda.

دلمم واست تنگه،اندازه تهران.

یک دلتنگی بزرگ و بی‌درمان،مثل سایه‌ای با من زندگی می‌کند؛شبیه خون در تنم می‌چرخد،لای شیارهای مغزم،در قلبم،در چشمانم،حتی دست‌هایم هم دلتنگ‌اند.و ناگهان،گونه‌هایم خیس می‌شوند.

امان از دلتنگی.

جایی که الناز بود تا شب‌ها بهم زنگ بزنه، ببرتم توی محوطه و منو از تنهایی‌هام نجات بده

کاش یه ادم،تاکسیک‌وارانه عاشقم می‌شد.

روزی که بتونم حس ناکافی بودن رو از وجودم کمرنگ کنم شاید آدم خوشحال‌تری باشم.

حواست به قهوت نباشه سرد میشه چه برسه آدمیزاد که دل داره.

Tacenda

تقلا.

چیشد واقعا که آدما اینجوری شدن..

هرگز این سال‌ها را از یاد نخواهیم برد؛ این سال‌ها که زیستن و جوانی، غریبه‌ترین کلمه‌ها برای ما هستند.

در این باغ کوچک چرا صدای تبر قطع نمی‌شود؟ در این باغ کوچک مگر چند سرو و صنوبر هست؟ که دندان برنده‌ی تبر از شکستن‌شان سیر نمی‌شود؟

زورم به هر چی برسه، به فکروخیال‌های توی سرم نمی‌رسه.

:)

https://t.me/its_tacenda/27320 اگر با اویِ در آیینه ای ، نجات خواهی یافت اما اگر با او، آشنای بیگانه ای، دفن خواهی شد

تو موقع ناراحتی چشمات گریه نمیکنن دستات به جاش گریه میکنن با نوشتن