𝖩𝖺𝗓︎𝗓︎ 𝖿︎𝗈𝗋 𝗍𝗐𝗈 ⋆.˚

بعضى وقت ها نفرتم از انسان ها به بالاترين حد ممكن ميرسه. حتى از اينكه بينشون نفس ميكشم و جزو اون ها به حساب ميام هم متنفرمیشم. ترجيح ميدادم يه درخت هلو باشم، يا يه گربه نارنجی ، شايدم يه گل آفتابگردون يا حتى يه تیکه سنگ کنار رود خونه. ترجيح ميدادم هر چيزى باشم جز انسان. آدم ها وحشتناكن. نيازى به اسلحه ندارن تا زمانى كه چشم ها، زبون، و طرز فكرشون ميتونه تيرهاى مستقيمى رو توى قلبت فرو كنه. بعضی وقت ها واقعا از اين كره ى خاكى و مردمش، متنفرم

" I hope you don't forget that giving up decisively also counts as courage" -AGUST D

Yeah, I’m lost. Can I come over?

کاش میفهمیدی که دوست داشتنت، خورشید نبود، که لحظه‌ ای بیاد و لحظه‌ ای دیگه غروب کنه. ماه نیست، که یه شب وسط آسمون باشه و یه شبِ دیگه پشت ابرا مخفی بشه. ستاره نیست، که شبی پُرشور باشه و نورانی و یه شبِ دیگه کم فروغ. بارون نیست، که گاهی شدت بگیره و گاهی نم نم بباره. دوست داشتنت، مثل نفس میموند، همیشه با من بود، همه جا با من بود، به دوست داشتنت عادت کرده بودم، همه جا تو بودی، هر لحظه تو بودی، کاش حداقل اینو میفهمیدی. -زدعار.

"Voo"

They are back, losers.

𝑩𝒚𝒆-𝒃𝒚𝒆, 𝒃𝒐𝒚, 𝒃𝒚𝒆 𝑰𝒕'𝒔 𝒐𝒗𝒆𝒓, 𝒊𝒕'𝒔 𝒐𝒗𝒆𝒓

هیچ‌وقت نمی‌بخشمت عزیزم. نه واسه اینکه گاهی نادیده‌ام می‌گرفتی، برای اینکه کاری کردی حس کنم ناکافی‌ام. نمی‌بخشمت نه واسه اینکه تلاش نکردی دوستیمون رو نگه داری، برای اینکه باعث شدی حس کنم احساساتم ازم یک احمق ساختن. نمی‌بخشمت نه واسه اینکه دیگه نخواستی توی زندگیم باشی، واسه اینکه کاری کردی توی روزهام گم بشم. نمی‌بخشمت نه واسه اینکه دلم رو شکستی، واسه اینکه روی زخم‌هایی که داشتم نمک پاشیدی و انگشتت رو توشون چرخوندی. نمی‌بخشمت نه واسه اینکه آدم بد داستان من شدی، واسه اینکه هر بار به فکرت افتادم فقط با یه "چرا؟" تنها موندم. نمی‌بخشمت و این حتی یه حرف ساده نیست چون مطمئنم هر بار، هر جا که لبخندت گم شد، هر جا که با یه "چرا؟" تنها موندی، هر جا که توی زندگیت درجا زدی، هر جا که توی واقعیت کابوس دیدی یاد من میفتی چون تو اونقدر قدرتمند بودی که باعث بشی یک نفر با دیدن غمت بیشتر خوشحال بشه تا لبخندت. این موفقیت رو بهت تبریک می‌گم عزیزم.

But I can’t make you come back to me...

بعداز تو، دیگه هیچی برام نموند. حتی خودم.