جوجه رنگی🐣🌀

همچنین امشب شب چهلم و شب تولد ابوالفضل وحیدیه ابوالفضل اگه زنده بود امشب ۱۴ سالش میشد. @llFreak | سروتونین

چهلم جوان‌های ایرانی چهل روز گذشت… اما داغشون هنوز تازه‌ست. جوان‌هایی که رفتن، ولی نامشون توی قلب مردم موند. یادشون خاموش نمی‌شه، چون بعضی نبودن‌ها همیشه حضور دارن. روحشون شاد و یادشون جاودان .

زبان، صرفاً ابزار ارتباط نیست؛ زبان، بازتابِ ساختار قدرت در یک جامعه است. وقتی فحش‌های رایج در یک فرهنگ، حول «مادر»، «خواهر» و «عمه» شکل می‌گیرد، این فقط یک عادت کلامی نیست؛ نشانه‌ای‌ست از نحوه‌ی توزیع منزلت و کرامت انسانی در آن جامعه. در بسیاری از فرهنگ‌ها، دشنام‌ها بر پایه‌ی تحقیر زن ساخته شده‌اند؛ گویی زن نه یک سوژه‌ی مستقل، بلکه ظرفِ شرافتِ مرد تعریف می‌شود. این منطق، ریشه در ساختارهای دیرپای مردسالار دارد؛ جایی که «ناموس» به ابزار کنترل و «زن» به میدانِ تسویه‌حساب‌های مردانه بدل می‌شود. در چنین چارچوبی، توهین به زن، روشی برای تخریب مرد تلقی می‌شود؛ و همین گزاره به‌تنهایی عمق زن‌ستیزیِ نهادینه‌شده را آشکار می‌کند. از منظر روان‌شناختی، دشنام‌های جنسیت‌زده اغلب محصول ناتوانی‌اند؛ ناتوانی در استدلال، در مدیریت خشم، در بیانِ دقیقِ رنج. وقتی واژه کم می‌آوریم، خشونت را جانشین معنا می‌کنیم. فروید از «جابجایی» به‌عنوان یکی از سازوکارهای دفاعی یاد می‌کند؛ انتقال خشم از منبع اصلی به هدفی امن‌تر. در فضای اجتماعیِ پرتنش، زن اغلب همان هدفِ امنِ تاریخی است. این الگو نه از قدرت، بلکه از ضعف می‌آید؛ از فقدانِ مهارت گفت‌وگو. اما مسئله فقط روان فردی نیست؛ ساختار فرهنگی نیز در بازتولید این زبان نقش دارد. وقتی رسانه، طنز عامه، و حتی مکالمات روزمره چنین ادبیاتی را عادی‌سازی می‌کنند، جامعه به‌تدریج حساسیت اخلاقی خود را از دست می‌دهد. آنچه زمانی شرم‌آور بود، به «شوخی» تبدیل می‌شود؛ و آنچه شوخی شد، به عادت بدل می‌گردد. عادت اما بی‌طرف نیست؛ عادت، هنجار می‌سازد. در این میان، یکی از نشانه‌های بحران فرهنگی، جایگزین‌شدن «اسکرول‌کردن» به‌جای «فهمیدن» است. خواندنِ سطحیِ مقاله‌های مجازی، هرچند مفید، اغلب در سطح اطلاع می‌ماند؛ نه به عمق می‌رود و نه به بازاندیشی می‌انجامد. کتاب، برخلاف محتوای مصرفیِ سریع، ذهن را وادار به مکث می‌کند. مکث، پیش‌شرطِ آگاهی است. جامعه‌ای که کمتر می‌خواند، بیشتر تکرار می‌کند؛ و تکرارِ بی‌اندیشه، همان جایی‌ست که خشونت کلامی دوام می‌آورد. آزادی، پیش از آن‌که در خیابان رخ دهد، در زبان آغاز می‌شود. جامعه‌ای که هنوز کرامت زن را در سطح واژه به رسمیت نشناخته، در سطح ساختار نیز با دشواری مواجه خواهد بود. مبارزه با زن‌ستیزی فقط تغییر قانون نیست؛ تغییر زبان است، تغییر شوخی‌هاست، تغییر عادت‌های روزمره است. اگر آزادی را امری سیاسی بدانیم، آگاهی را باید امری فرهنگی بدانیم. و فرهنگ، در سکوتِ کتابخانه‌ها ساخته می‌شود نه در هیاهوی بی‌پایانِ اسکرول‌ها. توهین، آسان است؛ اندیشیدن دشوار. و هر جامعه‌ای در نهایت با انتخابِ میان این دو تعریف می‌شود. بهمن 1404

از این که حس میکنم معذبش میکنم و ازم خوشش نمیاد متنفرم.

نصف جهان افتادن پی ویم و من مثل کصخولا منتظر مسیج اون یه نفرم🤡

داستان قوی:100 میزان معروفیت و محبوبیت:3

داستان قوی:100 میزان معروفیت و محبوبیت:3

چون همه دارن اذیت میشن خدا هم میخواد با وجودشون زجرمون بده

وجود پسرا واقعا زجرم میده چرا همشون تیکه تیکه نمیشن؟

وجود پسرا واقعا زجرم میده چرا همشون تیکه تیکه نمیشن؟

توییت جی.کی.رولینگ در مورد سینا اشکبوسی، ۱۷ ساله، یکی از جان‌باختگانی که طرفدار هری پاتر بود و تصاویری از او در کافه پلتفرم تهران منتشر شده. @wizardingcenter

مثل این که جام امسال برای شجاعت زیاد سینا اشکبوسی میرسه به اسلیترین...

یادش بخیر این عمو عع انقدر با بیل لاس زد که واویلا