کاف دال

می گردی بین فلسفه لا به لای ادبیات درون سینما میان موسیقی بلکه فیلسوفی تو را یافته باشد. ادیبی تو را نوشته باشد. فیلمسازی تو را ساخته باشد و موسیقی‌دانی تو را نواخته باشد. _آدمی تشنه جرعه‌ای درک شدن است؛ می‌خواهد خودش را بخواند و ببیند و بشنود.

_خیلی زیباست خیلی.

منم می‌دونم می‌گذره عزیزان، ولی دوست داشتم خوش بگذره.

_موسیقی خوب بشنویم.

مدتی طولانی‌ست دیگر سمت و سوی نوشتن نرفته‌ام. راستش از شما چه پنهان غم تمام وجودم را گرفته اما سَرم را بالا نگه می‌دارم لبخند می‌زنم مبادا خم شوم زیر این بار سنگین... خیلی دلم می‌خواهد از بیماری برایتان بگویم که وقتی سرطانش بهبود یافت برایمان شیرینی آورد اما هفته‌ای نگذشت که همسرش را از دست داد.. دلم می‌خواهد از خردسالی بگویم که هورمون رشد در بدنش وجود نداشت و بچه بیمار نحیف و ضعیف و کوچک بود اما پدر و مادرش با لبخند از دردهای بچه برایمان می‌گفتند.. از مادربزرگی که دیگر بیمار همیشگی‌مان نیست و ترک دنیا کرد.. اخرین سخنش با ما فقط حسرت خوردن بود.. حسرت جوانی نکرده‌اش درس نخوانده‌اش لذت نبردنش از زندگی.. یا از پسر بچه‌ای که پدر و مادرش آن را رها کردند به‌خاطر این‌که صورت بچه ماه گرفتگی داشت... آه عزیزان حرف بسیار دارم اما کدام را بگویم که تسکین دهد دل ما را... مگر فکر جنوب کشورمان، مگر وضع مملکت نابه‌سامان اجازه می‌دهد به جزئیات زندگی بپردازیم؟.. تراژدی این وطن در کلمات نمی‌گنجد.. آنقدر غمگین بودن وطن درگیرمان کرده که دیگر به غم شخصی خود فرصت رسیدگی نداریم.. کاش یک نفر بیاید این وطن غم‌زده را عین قالی بتکاند کمی آرام بگیریم.. ✍🏻کاف دال

داستایوفسکی عزیزم میگه: آدم‌ها سخنان زیبایی راجع‌به شما دارند منتها اول باید بمیرید...

«جگرم سوخته. مثل جنوب، مثل تهران، مثل ایران. مثل بازاری و رهگذر و سرباز. مثل هیولای مرگ که به اجبارِ شیطان، سایه انداخته روی این وطن..» کیمیا رجبی

مگه ما چقدر عمر میکنیم؟ که تمامشو باید منتظر بمونیم، تا ایران درست شه...

سوریه عالی ، فلسطین خوب ، لبنان نیز هم اندکی هم فکر ایران باش ، ایران نیز هم احترام سفره خیلی کمتر از سجاده نیست نان اگر پیدا شود در خانه ، ایمان نیز هم طبق قانون حمایت از حقوق گوسفند گرگ‌ها از گَله می‌بردند ، چوپان نیز هم روزگار عمر ما را گر بخواهی از نخست شد بهارش طی ، خزانش نیز ، زمستان نیز هم پیر ما در بحث پوشش پافشاری کرد و گفت: روسری‌ها را که بردارند ، تنبان نیز هم پای حوا که در میان آمد از روز نخست آدم از چشم خدا افتاد ، شیطان نیز هم من نمی‌دانم چرا میخانه‌ها را بسته‌اند؟! کشور ما ارمنی دارد ، مسلمان نیز هم چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند دوره‌ی حافظ چنین بوده است ، الان نیز هم آه مظلومان اگر روزی بگیرد در زمین خانه‌ی ملت بسوزد ، خانه‌ی خان نیز هم.. شیخ ، راه انتشار شعر مسلم را نبند شهر ما حافظ نمی‌خوانند ، قرآن نیز هم..

طفلی به نامِ شادی، دیری ست گم شده است… با چشم‌های روشن و براق، با گیسویی بلند به بالای آرزو هرکس از او نشانی دارد، ما را کُند خبر.. این هم نشان ما: یک سو خلیج فارس، سوی دگر خزر… محمدرضا شفیعی کدکنی

_ذکر احوال تو را با درد مرا خواهد برد

بله...

برای زنده ماندن و زندگی کردن آدم باید وصل باشد؛ به آدمی، خانه‌ای، اتاقی، پنجره‌ای. باید وصل باشد به ماندن، دل بسته بودن، ذوق کردن، آرزو داشتن...

کسی‌ که «دخالت نکردن تو‌ زندگیِ دیگران و بی‌حاشیه بودن» رو یاد گرفته، تقریبا تمامِ مراحلِ بلوغ و باشعوری رو طی کرده.

‏به عنوان کسی که خیلی ماه رو دوست داره جدیدا خیلی دارم بهش بی‌توجهی می‌کنم و یادم می‌ره شبا به آسمون نگاه کنم.

من می‌خواستم هنرمند باشم، کتاب بخونم، گلامو آب بدم، فرش خونه‌ام رو جارو کنم و برای کارام ذوق داشته باشم. اما الان یه آدم شکست خورده در اهداف با دایره لغاتی سراسر فحش و ناسزا مونده.

آدمی، به اندازه‌ی چیزهایی که هنوز دوستشان دارد، زنده است.

Bijan Bijani navaei – Bijan Bijani

_اینقدر این شعر زیباست، که هرکسی هرجور بخواند باز از زیبایی آن کم نمی‌‌شود.