خموشانه

آه پایِ سُخن لَنگ است و دستِ واژه کوتاه است از من به من فرسنگ‌ها راه است خاموشم اما دارم به آوازِ غم خود می‌دهم گوش وقتی کسی آواز می‌خواند خاموش باید بود غم، داستانی تازه سر کرده‌ست اینجا سراپا گوش باید بود: درد از نهادِ آدمیزاد است #هوشنگ_ابتهاج

باز می گویند: فردای دگر صبر کن تا دیگری پیدا شود کاوه ای پیدا نخواهد شد، امید! کاشکی اسکندری پیدا شود #مهدی_اخوان_ثالث #م_امید

غُلامِ پیرِ مُغانم ز من مَرَنج ای شیخ چرا که وعده تو کردیّ و او به جا آورد به تنگ‌چشمیِ آن تُرکِ لشکری، نازم که حمله بر منِ درویشِ یک قبا آورد... #حافظ

و هِنگامی که یاران، با سُرودِ زِندگی بَر لب، به‌سوی مَرگ می‌رفتند، امیدی آشنا می‌زد چو گُل در چشمشان لبخند. به‌ شوقِ زندگی آواز می‌خواندند. و تا پایان به‌ راهِ روشَن خود باوَفا ماندَند. عزیزم! پاک کُن از چِهره اَشکَت را، زِ جا برخیز! تو دَر مَن زنده‌ای، من در تو: ما هرگز نمی‌میریم. من و تو با هزاران دگر، این راه را دُنبال می‌گیریم. از آنِ ماست پیروزی. از آنِ ماست فردا، با همه شادی و بهروزی. #هوشنگ_ابتهاج

‏نه داد عادلان ماند نه ظلم ظالمان ماند #سنایی

گر جمع "مادران به خطا" نامتان نهیم هرگز نکرده‌ایم خطا در خطابتان نی اصلتان به قاعده، نی نسلتان درست دانسته نیست سلسله انتسابتان جز این حقیقتی که یکی ابر جادوی آورد و برفشاند بر این خاک و آبتان #شفیعی_کدکنی منتشر شده در صفحه شفیعی کدکنی در سال ۱۴۰۱

گر جمع "مادران به خطا" نامتان نهیم هرگز نکرده‌ایم خطا در خطابتان نی اصلتان به قاعده، نی نسلتان درست دانسته نیست سلسله انتسابتان جز این حقیقتی که یکی ابر جادوی آورد و برفشاند بر این خاک و آبتان #شفیعی_کدکنی منتشر شده در صفحه شفیعی کدکنی در سال ۱۴۰۱

خیزید و چو شیرِ شَرْزه اِقدام کُنید خِفْتانِ پَلنگ، زیبْ اَندام کُنید هَرجا نِگَرید گُرگِ خونخواری را با حَرْبهٔ اِنتِقام اِعدٰام کُنید #فرخی_یزدی

یا رَب آن آهویِ مُشکین به خُتَن بازرَسان وان سَهی سَروِ خَرامان به چَمَن بازرَسان دِلِ آزُردهٔ ما را به نَسیمی بِنَواز یَعنی آن جانِ زِ تَن رَفته به تَن بازرَسان ماه و خورشید به مَنزِل چو به اَمرِ تو رسند یارِ مَه رویِ مرا نیز به مَن بازرَسان دیده‌ها دَر طَلَبِ لَعلِ یَمانی خون شد یا رَب آن کوکبِ رَخشان به یَمَن بازرسان برو اِی طایِرِ مِیمونِ هُمایونْ آثار پیشِ عَنقا سُخَنِ زاغ و زَغَن بازرسان سُخَن این است که ما بی تو نخواهیم حَیات بِشنو اِی پِیکِ خَبَرگیر و سُخَن بازرسان آن که بودی وَطَنَش دیدهٔ حافظ، یا رب به مُرادَش زِ غَریبی به وَطَن بازرَسان #حافظ

آه از دِلِ پُر خونِ مَن زین دَردِ روز اَفزونِ مَن هَر شَب بَرایِ خونِ مَن رٰایِ شَبیخون می‌زَنی #خاقانی

اِمروز نه آغاز و نه اَنجامِ جَهان است اِی بَسْ غَم و شادی که پَسِ پَرده نَهان است گَر مَردِ رَهی غَم مَخور از دوری و دیری دانی که رسیدن هُنَرِ گامِ زَمان است تو رَهروِ دیرینهٔ سَرْ مَنزِلِ عِشقی بِنگر که زِ خونِ تو به هَر گام نِشان است از رویِ تو دِل کَندَنَم آموخت زَمانه این دیده اَز آن روست که خونابه فِشان است دَردا و دَریغا که دَر این بازیِ خونین بازیچه‌ی اَیام دِلِ آدَمیان است اِی کوه تو فَریادِ مَن اِمروز شِنیدی دَردیست دَر این سینه که هَمزادِ جَهان است اَز داد و وِداد آن هَمه گُفتَند و نَکَردَند یا رَب چه قَدَر فاصِله‌ی دَست و زَبان است خون می‌چِکَد از دیده دَر این کُنجِ صَبوری این صَبر که مَن می‌کُنَم اَفشُردَنِ جان است اَز راه مَرو #سایه که آن گوهَرِ مَقصود گَنجی است که اَندَر قَدَم راهروان است #هوشنگ_ابتهاج

چه دانِستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون دِلم را دوزَخی سازَد دو چشمَم را کُند جِیحون چه دانِستَم که سِیلابی مَرا ناگاه بَربایَد چو کِشتی‌ام دَراَندازَد میانِ قُلْزُمِ پُرخون زَنَد موجی بَر آن کِشتی که تَخته تَخته بِشْکافَد که هَر تَخته فُروریزَد زِ گَردِش‌هایِ گوناگون نَهَنگی هَم بَرآرَد سَر خورَد آن آبِ دَریا را چُنان دَریایِ بی‌پایان شود بی‌آب چون هامون شکافد نیز آن هامون نَهنگ بَحرفَرسا را کشد در قَعْر ناگاهان به دستِ قَهر چون قارون چو این تبدیل‌ها آمد نه هامون ماند و نه دریا چه‌ دانم من دگر چون شد که چون غرق است در بی‌چون چه دانَم‌هایِ بِسیار است لیکن مَن نِمی‌دانم که خوردم از دَهان بَندی دَر آن دریا کَفی اَفیون #مولوی

سَر دَر خُمار شَب به کِنارِ که بوده‌ای؟ لَب‌ها فَگار هَمدَم و یارِ که بوده‌ای؟ سُنبُل به تاب رَفته و نَرگِس به خوابِ ناز شَب تا به روز باده گُسارِ که بوده‌ای؟ شَمعِ مُرادِ مَن نَشُدی یِک شَبی تَمام ماهِ تَمام در شَبِ تارِ که بوده‌ای؟ کارَت چُنین که پردهٔ دلها دَریدَن است اِمشَب به پَرده، مَحرَمِ کارِ که بوده‌ای؟ ما را زِ اَشک صَد جِگَر پاره دَر کِنار تو پارهٔ جِگر به کِنارِ که بوده‌ای؟ بَر ریشِ خُسروَت نَمَکی هَم دَریغ بود مَرهَم رِسانِ جانِ فَگارِ که بوده‌ای؟ #امیرخسرو_دهلوی

تا روحِ بَشَر به چَنگِ زَر، زِندانی ست شاگردیِ مَرگ پیشه‌ای انسانی است جان از تَهِ دِل،‌ طالِب مَرگ است دَریغ در هیچ کُجا ‌برای مُردن جا نیست؟ #کارو

رو سَر بِنِه به بالین، تَنها مَرا رَها کُن تَرکِ مَنِ خَرابِ شَبگَردِ مُبتلا کن ماییم و موجِ سودا شَب تا به روز تَنها خواهی بیا بِبَخشا خواهی بُرو جَفا کن خیره‌کُشی است ما را دارد دِلی چو خارا بُکْشَد، کَسَش نَگویَد تَدبیرِ خونبَها کن بَر شاهِ خوبرویان واجِب وَفا نَباشَد اِی زَردرویِ عاشق تو صَبر کُن وَفا کن دَردی است غِیر مُردن، آن را دَوا نَباشَد پَس مَن چِگونه گویَم کاین دَرد را دَوا کن گَر اِژدهاست بَر رَه، عِشقی است چون زُمُرُّد اَز بَرقِ این زمرّد هِی دَفعِ اِژدها کن #مولوی