کهنگی

گویا دنیایی نبوده و گویا آخرت همیشه بوده است

«بِسْمِ اللّه الرَّحْمنِ الرَّحیم امّا بَعد: فَکانَّ الدُّنیا لَمْ تَکُنْ وَ کانَّ الْآخِرَةَ لَمْ تَزَلْ وَ السَّلام؛ به نام خدای بخشنده مهربان، امّا بعد، پس گویا دنیایی نبوده و گویا آخرت همیشه بوده است» آخرین نامه‌ی حضرت سیدالشهدا (علیه السلام) به محمد حنفیه و جمعی از بنی‌هاشم

دندونم شکست 🥲

حقیقت ماجرا اینه که معمولا در عمل اینطوری نیست که اگه نباشیم، جای خالی‌مون حس میشه و مثلا قدرمون رو می‌دونن. خیلی ساده یا به کل فراموش میشیم یا صرفا میشیم یه خاطره‌ی خنثی در گذشته.

🖌یک بار دگر خانه‌ات آباد، بگو سیب #تایپوگرافی #خط_اختصاصی 🔗 @KohnegyGallery

کجایید ای شهیدان خدایی؟

🖌یک بار دگر خانه‌ات آباد، بگو سیب #تایپوگرافی #خط_اختصاصی 🔗 @KohnegyGallery

تایپوگرافی آخرم رو دیدین؟

ناشناس عزیزی که پیام دادی، اومدم جواب رو ارسال کنم که دیدم نوشته مخاطب ربات رو بلاک کرده! باز کن بذار جواب سوالی که نوشتی رو ارسال کنم. احتمالا دستت خورده #موقت

فاتحه بخونیم برای اموات؛ امید که برای ما هم بخونن.

این توئیت رو که دیدم یاد یه ماجرایی افتادم. اول فروردین سال 93 برای خاک‌سپاری یکی از اقوام بهشت زهرا بودیم. تو سالن تغسیل منتظر بودیم که اسم میت ما رو اعلام کنن تا بریم تحویل بگیریم. یه فرهاد نامی (فامیلی‌ش یادم نیست) رو چندین بار تو فواصل زمانی اعلام کردن ولی کسی نمی‌رفت برای تحویل گرفتن میت. تا اینکه یه نفر از سالن غسل اومد بیرون و گفت مردم این بنده خدا انگار کسی رو نداره که تحویلش بگیره. مردم جمع شدن رو جنازه رو گذاشتن رو دوش‌شون تا محل اقامه نماز میت. نماز رو هم همونجا مردم جمع شدن و خوندن. دیدم دور از جمعیت یه خانم میانسالی داره به میت نگاه می‌کنه و گریه می‌کنه. پرس و جو که کردم یه نفر گفت این میت (که سن و سال هم داشت) بعد از سال‌ها برگشته ایران که تو همین سفر هم فوت می‌کنه. هیچ‌کسی رو هم نداره؛ نه زنی نه بچه‌ای، هیچی. فقط این خانوم هست که خواهرشه ولی از میت می‌ترسه برا همین جلو نمیاد (ظاهر خانوم مذهبی نبود). اون‌روز مردمی که برای میت خودشون اومده بودن، برای اون آقای فرهادِ غریبه تشییع گرفتن و نماز خوندن. حتی چند نفری هم اسم و مشخصاتش رو یادداشت کردن تا شب براش نماز وحشت بخونن.

آری گرفت هر چه ز مِهرِ رضا گرفت...

هر بار ماجرای حدیث قرطاس (دوات و قلم) رو می‌خونم یا می‌شنوم به غایت حرص می‌خورم.

إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ هر که نوکر بر حسین گردد آقایی کند پسر عموم به دیدار ارباب خود شتافت. ممنون میشم، فاتحه‌ای قرائت کنید.

می‌دونم تو وضعیتی که مشکلات بنیادینی مثل #هکسره و انواع غلط املایی داریم، این یادآوری که می‌خوام بکنم، مسخره به نظر میاد، اما خب! در عربی برای تلفظ عبارت دو واژه‌ای که واژه‌ی دوم "اَلـ" داشته باشه، یا حتی تک‌واژه‌ای که اولش اَلـ باشه، دو دسته حروف داریم: شمسی و قمری. اگه بعد از اون اَلـ حرف شمسی باشه، لـ تلفظ نمیشه و به جاش حرف بعدی با تشدید تلفظ میشه و گرنه ساده و بدون تشدید تلفظ میشه. مثلا برای تلفظ تنگه‌ی "جبل الطارق": جَبَلُل طارق غلطه ❌ Jabalol Tareq جَبَلُ الطّارق درسته ✅ JabaloTTareq پی‌نوشت 1: متوجه هستم که وقتی یه عبارت، معادلِ فارسیِ رایج داره، درست اینه که از همون معادل فارسی استفاده کنیم. ولی گاهی داریم درباره‌ی یه اسم خاص صحبت می‌کنیم، مثل همون مثالی که نوشتم. پی‌نوشت 2: برای حفظ راحت‌ترِ حروف شمسی میشه عبارتِ "شِنِل زرد ست" رو حفظ کرد. با توجه به اینکه ز ، ت و س نمایانگر انواعِ دیگه‌ی نوشتاری‌ش (ذ ظ ض ط ص ث) هست. طبیعتا هر حرفی غیر از شنل زردست میشه قمری. پی‌نوشت 3: الفِ اَلـ فقط در صورتی تلفظ میشه که کلمه دو بخشی نباشه و تنهایی با الـ بیاد. مثلا تو همین مثالی که نوشتم اگه "الطارق" تنهایی بیاد الفِ الـ هم تلفظ میشه طبیعتا: اَطّارق.

😂

داشتم ناخونام رو نگاه می‌‌کردم که همین تازگی گرفته بودم و بابت اینکه چقدر زود بلند شده می‌خواستم غر بزنم که یهو یاد عرفان افتادم. عرفان یکی از هم‌کلاسی‌هام تو دبیرستان بود. به خاطر یه بیماری، رشد ناخوناش متوقف شده بود. عملا خیلی سطح حداقلی از ناخون رو انگشتاش مونده بود و اگر به هر دلیلی ناخونش آسیب می‌دید، دیگه در نمی‌اومد. جدای از زیبایی، بخش اصلیِ استحکام انگشت و کارکردش، متکی به همین ناخونه. الحمد لله

خدا سلامتی و عافیت بده به همه‌ی بیماران