|^ روزنـه‌ی پــرواز 🕊📚^|

حمیم هنایش ریموت کنترل را دستم داد؛ می‌خواست کارتون ببیند. وقتی برایش چنل عوض می‌کردم متوجه یک موضوع شدم. چنل‌ها عوض می‌شدند، اما چیزی پخش نمی‌شد. تمام شبکه‌های ماهواره‌یی ایران برای تظاهرات همدست شدند و نشرات پخش نمی‌کنند. ایران همیشه برای من مسئله بوده است؛ همسایه‌ای با امکانات، کشوری با منابع، و مردمانش با هزار تعریف از آزادی. سرزمینی که آبادی بسیار دارد اما هنوز دق و ناراضی‌ست و همین تناقض است که آن را نه فقط غم‌انگیز، که خسته‌کننده می‌کند. از آزادی که نمی‌شود گفت؛ حتی از نفس کشیدن اجتماعی هم افغانستان ما خیلی بدتر است. در افغانستان کنونی، دختر را از مکتب بیرون کردند، از کار، و بعد از خیابان. رسانه‌ها تقریباً خفه شده‌اند. از فقر وگرسنگی که شرمم میاید یاد کنم. اما ایران همیشه از نظر فشار روانی و خشم انباشته خطرناک‌تر و ملتهب‌تر است. ایران مثل دیگی‌ست که مدام در حال جوشیدن است. و اگر بخواهم صادقانه بگویم: ایران ملتهب است، افغانستان منجمد مطلق. ایران دردناک است چون می‌دانی می‌شود بهتر باشد، افغانستان اما دردناک‌تر است چون حتی اجازهٔ تصور بهتر بودن را نمی‌دهند. من ننوشتم که تلخی حقیقت را عریان کنم؛ نوشتم چون می‌دانم که سکوت امن‌ترین شکل هم‌دستی‌ست. ما اگر ننویسیم، شریکِ خاموشی می‌شویم. #آذر

امید شهری بود که نفس نداشت! 📸لعل شروق

زنی که بسیاری از آسیب‌ها را به تنهایی درمان کرده و همچنان قلب خود را پاک نگه داشته، فقط یک زن نیست! او یک هنرمند است... نرگس صرافیان طوفان

استادم در دوران دانشجویی می‌گفت: در اورژانس و تروما همیشه اول برید سراغ بیماری که آرامه؛ چون کسی که با وجود درد، آرامه معنیش این نیست که خوبه بلکه احتمالا داره می‌میره! به نظرم همین قاعده برای اجتماع هم هست: اجتماعی که با وجود تروماهای متعدد ساکته، احتمالا در حال مرگه..!

«گذر زمان بر آن کس که می‌رود، توفیر دارد با گذرش بر آن کس که می‌ماند. کسی که مانده زمان از او رد می‌شود و کسی که رفته در زمان گرفتار است.» - کورسرخی؛ عالیه عطایی. #کتاب_بخوانیم

تو همان سطری هستی که شاعرها جرئت نوشتنش را ندارند، مبادا که دلِ کاغذ بلرزد.

كلُّ مُرٍّ، سيمُرُّ 🌿 هر تلخی و مرارتی خواهد گذشت ..🖤🥀

ریش و قیچی دست خودت! ریش در گذشته در میان عوام دارای اهمیت و حرمت بسیار زیادی بوده است، تا آن جا که در میان مردم یک تار موی ریش بیش تر از صد قباله و بنجاق و هزاران ضامن ارزش داشته است و اصطلاح "ریش خود را گرو گذاشتن" نیز که به معنای ضمانت کردن برای چیزی یا کسی است از همین جا است و از این رو نیز داشتن ریش جزو امتیازات بزرگ مردان بوده و پدید آمدن واژه‌ی "محاسن" برای ریش نیز به دلیل همین حسن و امتیاز آن بوده است. با این توضیحات در میان ایرانیان برای صاحب ریش هیچ بلا و مصیبتی بالاتر از این نبوده است که کسی از روی دشمنی یا در مقام تنبیه به زور ریش او را بتراشد و از این رو دادن ریش و قیچی به دست آرایشگر و سلمانی نشانه‌ی اعتماد و اطمینان کاملی بود که مردان به آرایشگر نشان می‌دادند. بعدها نیز مردم این اصطلاح را در معنی مجازی برای نشان دادن اعتماد و اطمینان به کسی و وکیل قراردادن او برای انجام کاری به کار بردند. #قصه_داشت.

#آیه_گرافی 🕊 «قُلْ یا عِبَادِی الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَی أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ»  ای کسانی که به خود ظلم کرده اید! هرگز از رحمت خدا ناامید نشوید.🦋✨♥️ [سوره زمر🌸آیه۵۳]

#آیه_گرافی 🕊 《لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍ》 كه همه شما پیوسته از حالى به حال دیگر منتقل می شوید (تا به كمال برسید)🌻✨♥️ +بالا داره،پایین داره ولی نگران نباش،خدا هست [ انشقاق 🌸 آیه 19 ]

رویاها آینه‌ی آرزوهای پنهان ما هستند،‌ زمزمه‌ای از آنچه می‌توانیم باشیم، اگر دل به پرواز دهیم.

شیشه‌ی خالیِ عطری که هنوز یه قطره داره؛ کاش همون یه قطره بازم خاطراتتو بیاره… :) عطرِ محبوبم تموم شد:) غصه!

ما چند حباب کوچکیم در تکه‌ای یخ می‌بینی؟ چون نیستیم هستیم. ‌ #معین_دهاز از کتابِ اسب من، نشر چشمه

دقت کردین؛ انگار زمان دیگه برکت ندارد نمیفهمی چه وقت ظهر میشه، چه وقت شب میشه، چه وقت آخر هفته، کی وارد ماه بعد میشوی اصلا کی سال تموم میشود... چه بی‌برکت شده؛ «عمر» #لعل_شروق - امیرعلی

گفت: چشم‌هایت به وقتِ گریه زیبا هستند، اما به وقتِ شادی حرفی برای گفتن باقی نمی‌گذارند.

خسته‌ای؟ اما هنوز ایستاده‌ای؛ و همین، شکوهِ توست.

در پیامی به مادرش نوشت: «وقتی از همه‌چیز و همه‌کس خسته می‌شوم، تنها فکر کردن به تو زنده نگهم می‌دارد.»

- ‏"لا أحد يتغير فجأة ‏كل ما في الأمر أننا في لحظة ما نغلق عين القلب ونفتح عين العقل فنرى بعقولنا حقائق لم نكن نراها بقلوبنا!"  هیچ کسی ناگهانی تغییر نمیکند! بلکه کل قضیه این است که در لحظه ای چشم قلبمان را می بندیم و چشم عقلمان را باز می کنیم، سپس با عقل هایمان حقایقی را می بینیم که با قلب هایمان نمی دیدیم.

ولی هیچ چیز زیبا‌تر از این نیست که پس از یک دلمردگی دراز، یک نفر به وجودت خورشید هدیه دهد ، به صورتت گل بیاندازد ، و لبخندهای شیرین بر لبانت بکارد...