Himel think

نه اشتباه نکنید من اضطراب اجتماعی ندارم، این نفرت دسته جمعیه، به امید انقراض هممون.

از کلونی یاد گرفتم آدما از همه چیز حتی از زامبی هایی که برای حمله تروریستی تربیت میشن هم ترسناک ترن.

وقتی فکر میکنند قرار است با آنها بحث کنم، اما من فقط با چشمانی پر از ناامیدی به آنها نگاه میکنم.

لئو تو بری تراپی، تراپیستت تراپیست لازم میشه

از دندون پزشکی متنفرم .

حتی اگه معلم نیستید و تحت هیچ شرایطی با آموزش و پرورش ارتباط ندارید بازهم پیشنهاد میکنم سریال " یک درس حسابی " رو ببینید

هر حمله‌ی التهابی، یک «خاطره‌ی حل‌نشده» است که دوباره زنده می‌شود. بدن، تقویم را فراموش نمی‌کند. سالگرد یک فقدان، فصل تکرار یک آزار، یا حتی بوی عطری که یادآور دوران ناامنی‌ست، همه‌ی این‌ها، نه در ذهن، که در ماهیچه‌ها و مفاصل ثبت شده‌اند. یک حمله‌ی خودایمنی، گاهی «سالگرد یک زخم کهنه» است که هیچ‌گاه عزاداری واقعی برایش برگزار نشده. التیام، گاهی یعنی برگزاری یک مراسم سوگواری کوچک برای آنچه از دست رفته؛ یعنی نشستن پای جنازه‌ی آن خاطره و گفتن: «دیدمت، باهات وداع می‌کنم، دیگر اجازه نمی‌دهم در بدنم تکرار شوی.»

یک درس حسابی

https://t.me/aay_taan موفق ترین باشی ناز من ✨❤️ .

اگه توهم هیچ پلنی واسه 05/05/05 نداری این پستو فوروارد کن.

اگه توهم هیچ پلنی واسه 05/05/05 نداری این پستو فوروارد کن.

کاش هوا همینطوری بمونه

کاش حداقل تو تابستون پریود نمیشدیم

کنارم هستی و اما دلم تنگ میشه هر لحظه 🤍✨

یک روز گفتن پاشین جمع کنید دو هفته میرید خونه، از اون دو هفته 6 ماه گذشت

لئو، در روز پنج‌دقیقه به هیچی فکر نکن.

کمال‌گرایی، زندانی طلایی سیستم ایمنی است. بدن خودایمنی، غالباً میزبان ذهنی ست که هرگز اجازه‌ی خطا به خود نمی‌دهد. ( باید همیشه قوی باشم ، نمی‌توانم ضعف نشان دهم، اگر یک قدم اشتباه بردارم، همه‌چیز فرو می‌ریزد ) این جملات، نه فقط در ذهن، که در تارهای ماهیچه‌ای نقش می‌بندند. سیستم ایمنی، آینه‌ی تمام‌عیار این سخت‌گیری‌هاست؛ هر جا که ذهن می‌گوید میتوانی عالی نباشی، بدن می‌گوید با هر سلول انحرافی بجنگ. اما التیام، وقتی آغاز می‌شود که به خودت اجازه دهی که فقط به اندازه‌ی کافی خوب باشی، نه کامل. آن‌گاه، سیستم ایمنی هم دست از تعقیب نقص‌های خیالی برمی‌دارد.

مخرج مشترک بیشتر بیماری‌های خودایمنی، سکوت است. ​سختی در به زبان آوردن آنچه حس می‌شود، بدن را به میدان جنگ تبدیل می‌کند. انگار بدن جور کلمات نگفته را می‌کشد و آن‌ها را به زبان درد و التهاب ترجمه می‌کند. بهبود نسبی علائم از جایی شروع می‌شود که درد دوباره به کلمه تبدیل شود.

به پایان آمد این دفتر، حکایت همچنان باقی‌ست . ترم شش، end