Leea 🪐

‏به یاد آوردن اذیتم می‌کنه، کاش ماهی بودم، فراموشکار.

منظورتون چیه تو خونه برات نریدن؟ خونه خنکه، غذا داره، تخت‌خواب داره، حموم داره؛ دیگه باید چیکار کنه واسه شما نمک‌نشناسا؟

‏سخت ترین خداحافظی، خداحافظی با سریالیه که تونسته بود حواستو پرت کنه.

درحال حاضر، نجات دهنده پاییزه، بارونه، هوای سرده.

تو یه موقعیت هایی بهم میگن عصبانی که من هنوز عصبانی نشدم. ‌

یه رابطه‌ی سالم بیشتر از یه رابطه‌ی تاکسیک تو رو به چالش میکشه چون بهت اجازه نمیده فرار کنی! و تو رو کاملا روبروی خودت قرار میده آماده باش، حرف بزن، ارتباط بگیر، غرورتو کنار بذار، رشد کن.

عزیزِ شب بیدارم لطفا رها کن. بپذیر یک سری آدم ها، اتفاقات، خاطرات، تجربه بودن و اثرشو روی زندگیت گذاشتن. و تو لازم نیست اونهارو همیشه با خودت حمل کنی. نه به خاطر بی اهمیت بودنش، به خاطر ارزشی که به تو داده و رفته. بهت قول می‌دم اینجوری زندگی خیلی برات قشنگ تره.

توهین «تو‌ سگ کی باشی» رو‌ خیلی میپسندم.‌ لِوِل‌های متعددی در اهانت داره. ینی تو نه تنها سگی و نه تنها صاحاب داری و اختیارت هم دست خودت نیست تازه اون صاحابتم گه خاصی نیست و کسی آدم حسابش نمیکنه(:

به‌عنوان یه درمانگر که سال‌هاست روی اضطراب کار میکنم، معتقدم: اگه یه آدم مضطرب فقط یاد بگیره «معمولی باشه»، شاید نصف اضطرابش برطرف بشه. |gravnadnia|

واقعا آدم همه چیز تمومی هستم. همه چیم تموم شده.

شمارو نمیدونم ولی من هروز دارم بیشتر خنگتر گیج تر و اسکلتر میشم تمرکز ندارم و هیچی یادم نمی مونه

از آدم‌هایی که در بدترین موقعیت‌ها تلاش می‌کنن آدمو نصیحت کنن متنفرم. من دارم غرق می‌شم، شنا بلد نیستم، با خشکی کلی فاصله دارم و تو عربده می‌زنی و از فواید قایق خریدن بهم ‌میگی.

قوی بودن بسه، امروز تریاک تو چایی حل می‌کنم.

اتفاقا نباید آدم هارو تو عصبانیت شناخت؛ ‏این جمله ی بی پایه و اساس که می گه: آدم هارو باید تو عصبانیت شناخت از ذهنتون پاک کنید؛ ‏اتفاقا افراد تو عصبانیت خودشون نیستن اونها اونقد تحت تاثیر عوامل منفی هستن که بدون هیچ فکرو برداشت حرفی رو می زنن و رفتاری رو می کنن که بعدا خودشون هم ناراحت هم پشیمون می شن. مگه داریم کسیو که موقع عصبانیت قربون صدقه ی کسی بره و بگه ممنون چقد قشنگ عصبانیم کردی؟ این جمله های آبکی سرشار از احساسات بچگانس نه بلوغ و روشن فکری.

‏بزرگوار حرفِ خوبی می‌زد. می‌گفت انسان نمی‌تونه همه‌کاره باشه، هم در لحظه به دانشگاه بپردازه، هم بیزینس‌من باشه، هم ورزشکار، هم هنرمند، هم فلان، باید انتخاب کنه. مشکلِ ما امروز اینه می‌خوایم همه رو باهم باشیم و در همه‌ی این کارها نصفه‌نیمه هستیم و کاملاً سردرگم.

‏خر شرک حداقل بامزه بود، خرای دور من فقط نفهمن.

‏امروز یه جمله خواندم که خیلی خوب بود، ‏«دوست داشته شدن، یعنی آن‌قدر عزیز باشی که کسی، رنجِ همراهی با تو را نه باری بر دوش، که بهایی شیرین برای حضورت بداند.»

الکی تصور نکنین سنتون رفته بالا عاقل تر شدین،هر سنی خریت خاص خودشو داره.

یادآوری: تا وقتی حالت با خودت خوب نباشه با هیچ‌کس دیگه‌ای هم حالت خوب نمی‌شه.

بخندید که ایشالا سر قبرتون بخندیم👍🏻