لئون نیکولایویچ.

کاش که حداقل اسکیپیِ کسی بودم.

کاش که حداقل اسکیپیِ کسی بودم.

آی زندگی.

می‌گه تو هرچقدر هم تلاش کنی، اگه به نتیجه‌ی خوبی نرسی، هیچکس تلاش‌هات رو نمی‌بینه. جلوش باهاش مخالفت می‌کنم. تو خلوت خودم ولی، می‌دونم که حق با اونه.

ازم انتظار داری که کامل باشم. نیستم. هیچوقت نبودم. برام سخته که باشم. نمی‌خوام باشم. می‌خوام خودم رو با نقص‌ها و کم و کاستی‌هام دوست داشته باشم. تو ولی، من رو با نقص‌ها و کم و کاستی‌هام دوست نداری. می‌خوام که دوستم داشته باشی. ولی به نظر تو، اگه کامل نباشم، لایق دوست داشته شدن هم نیستم. پس خودم هم، دیگه خودم رو دوست ندارم.

خیلی خسته و کوچک و آشفته و پریشان و گرفته و پژمرده و مچاله و درمانده و بی‌جان و شکننده‌ام.

برس دیگه کنکور. برس. خسته‌ام کردی.

عوامل بیرونی از یه طرف. عوامل درونی از یه طرف دیگه. دارم این وسط از بین می‌رم.

خدا شاهده که دیگه دارم رد می‌دم.

درد نمی‌کنه. داره منفجر می‌شه.

سرم. سرم. سرم. سرم درد می‌کنه.

هوای صبح‌ها هم که کلا بیچاره‌ام می‌کنه.

از الانم نگران اینم که نکنه واسه کنکور صندلیم نزدیک کولر باشه. می‌میرم بخدا.

من هیچوقت تاحالا تو عمرم نه به چیزی آلرژی داشتم، نه حساسیتی، نه هیچی. نمی‌دونم از امسال بهار چه بلایی یهو از آسمون نازل شد که من رو به این وضع انداخت. نه می‌تونم جلوی پنکه بمونم، نه می‌تونم باد کولر رو تحمل کنم، هوای صبح‌ها هم که کلا بیچاره‌ام می‌کنه. می‌خوام سر بذارم به بیابون بخدا.

Yaaahaaaay.

توروخدا بگین از کجا می‌تونم آدیوبوک A little life با صدای مت بومرِ عزیزم رو پیدا کنم، دارم دیوانه می‌شم.

وااااااااای.

تمام روز خوابم میادا شب که میشه نمیتونم بخوابم.

بارون اومد آخ جون.