-لیام-

آن‌چه ایوان را می‌ترساند؛ مرگ نبود، این بود که زندگی‌اش را شاید آن‌گونه که باید، نزیسته بود.

ویران شده را حوصله‌ی منت معمار نباشد؛ ویرانه‌ی ما را بگذارید که ویرانه بماند

و آیا تو جرأتش را خواهی داشت، تا مرا با زخم‌هایی که هیچ‌گاه خوب نمی‌‌شوند؛ دوست داشته باشی؟!

زمان انسان ها را عوض نمی‌کند ، زمان حقیقت انسان ها را روشن می‌سازد.

در زندگی بعدی‌ام محال است من باشم، خفته در پای تپه‌ای دور گل وحشی خواهم بود که پروانه ها بر آن می آسایند.

یه روح غمگین می‌تونه زودتر از میکروب آدم رو بکشه...

متاسفم كه گاهى تو غمگينى و دستاى من ازت دورن .

-post29-

«عشقِ تو جلوه‌ی غرور و شکوه بود، تو عصری که بوسه‌ها فقط طعم سیگار می‌داد.»

فرق دارد آنکه روی قله دنیا آمده یا کسی که دره را تا قله بالا آمده.

اللّيلُ ليلي، وهذا القلبُ لك.

گوش خر کوتاه کردی اسب شد آیا مگر؟! جان من ! ذاتی است بعضی ویژگی های بشر.

پیِ یک خلوتم، یک سرزمينِ دور از اين اخبار؛

این گوشه نشینی اثر جمع نشینی‌ست، در جمع نبود آنچه که در کنج سکوت است. یک مشت سخن بود و دوخروار کدورت هر راه بجز فاصله، در بند سقوط است.

زندگی عاطفی من جدلی بی وقفه میان میل به خلوت گزینی و نیاز به غوطه ور شدن در رابطه ای پر شور و حرارت با دیگری‌ست.

و در آخر امیدوارم که در امان باشی ایران خانوم؛ به امید روزی که هیچ سفره ای کوچیک نباشه، با مردمی که سهمشان آرامش باشد، نه گرانی و بی پولی..

تا ابد حسرت اينكه همه چيز مى تونست يه طور ديگه بيش بره به دلم ميمونه.