līf ˌsīkəl

شب بخیر به تویی که پناهی جز خواب برای دردا و خستگیات نداری.

کاش در پایان این بغضا، خستگیا، اندوها، چیزی باشه که ارزش این همه دووم آوردنو داشته باشه.

!!!!

آدم باید قدرت تشخیص اینکه مال این حرفا هست یا نیست رو داشته باشه!

بله آقای قمیشی ؛ لحظه های بی او بودن میگذره اما به سختی..

روزی هزار بار بخودم میگم نجات دهنده درآمدته، مدرکته، کارته، ویزاته، نه اون بلاتکلیفِ بد چَک و پوز.

من درک نمیکنم چرا سرنوشت اجازه میده افرادی همدیگرو ملاقات کنن که هیچ راهی برای بودن اونها باهم وجود نداره. یه شعر قشنگی، عالی شیرازی داره که میگه: یا رب نگاه کس به کسی آشنا مکن گر میکنی کَرم کن و جدا مکن!

کاش دغدغه خانواده ها فقط درس و مشق بچه هاشون نبود، کاش میشد فقط یبار جای سرزنش کردن فرزندشون که چرا مثل بچه های اینو اون نیستی میومدن و ازش میپرسیدن که مشکلت چیه؟ اون وقت میفهمیدن که حق با فرزندشون بود.

از اون آدمایی شدم که بین کم و هیچی، هیچی رو انتخاب میکنم، دیگه نه توان آدمای نصف و نیمه رو دارم، نه رفاقتای یکی دو روزه، نه هر نوع رابطه انسانی نصفه و نیمه، ترجیحم اینه نداشته باشمشون، نداشتن خیلی از چیزا بهتر از نصف و نیمه داشتنشونه، مخصوصا آدما.

اینکه هر روز صبح از توی رخت خواب بیرون بیای تا هربار و هربار با همون چیزای همیشگی روبرو بشی، واقعا شجاعت بزرگی می‌ طلبه..

دیدی میگن از هرچی بترسی سرت میاد ؟ آره دقیقا نباید بترسی که کی میخواد بره، رفتنی ولت میکنه و موندنی بدون هیچ دلیلی میمونه .

زندگی درد قشنگیست(تخمی) که جریان دارد.

از در خونه بیرونو نگاه میکنی میشه یکی دوتومن.

نمیدونم میشه اسمشو بالغ شدن گذاشت یا نه! ولی قبلنا خیلی حوصله داشتم، الان به وضوح خیلی کمتر شده، دوست ندارم دوستای زیادی داشته باشم، دوست ندارم موبایلم زیاد زنگ بخوره، نمیخوام راجب قدم های بعدیم به کسی توضیح بدم، دوس ندارم دلیل رفتارام یا درمورد چیزی به کسی توضیحی بدم، حتی حوصله‌ واکنش نشون دادن به کارهای بد بقیه یا حواشی هایی که پیش میاد رو هم ندارم، تو اون نقطه از زندگیمم که دلم میخواد دورم خلوت باشه تا ذهنم بتونه تمرکزشو بزاره روی خودم حال خودم، زندگیم و آیندم..

این بزرگسالی حتی نزدیک به تصورات کودکیمم نیست.

این بزرگسالی حتی نزدیک به تصورات کودکیمم نیست.

گلدن تایمت تموم شد،وارد سیکتیر تایم شدی نفس.

یادت باشه تو چشم آدمای درست تو همیشه کاملی.

یادت باشه تو چشم آدمای درست تو همیشه کاملی.

بچه که بودم از عصر‌ها بدم میومد، ناهاررو که می‌خوردیم همه عادت داشتن میخوابیدن و من تنها‌ترین کودک جهان می‌شدم. بدون هم‌بازی، بدون تفریح، بدون دلخوشی، بدون هم صحبت ، الان عصره. خیلیم عصره..