صلح درون

«خشم فرو خورده و سردی عاطفی»: شاید هنوز دوستش داشته باشی، اما چیزی درونت دیگر نمی‌خواهد به او نزدیک شود. نه اینکه حتماً بخواهی تمامش کنی… فقط چیزی درونت سرد شده است. حوصله حرف زدن نداری. کمتر لمس می‌کنی. کمتر دلتنگ می‌شوی. و حتی وقتی کنار هم هستید، انگار فاصله‌ای نامرئی بین شماست. 📌 گاهی فکر می‌کنیم این همان «تمام شدن عشق» است؛ اما همیشه این‌طور نیست. گاهی چیزی که رابطه را سرد کرده، عشقی نیست که از بین رفته؛ خشم‌هایی است که هیچ‌وقت فرصت شنیده‌شدن پیدا نکرده‌اند. خشم‌هایی که قورت دادیم تا دعوا نشود. حرف‌هایی که نگفتیم تا رابطه خراب نشود. رنجش‌هایی که گفتیم بخشیده‌ایم، اما هنوز درونمان زنده‌اند. و زخم‌هایی که هیچ‌وقت فرصت دیده‌شدن پیدا نکردند. خشمِ بیان‌نشده همیشه ناپدید نمی‌شود. گاهی شکلش عوض می‌شود؛ می‌شود سکوت، بی‌تفاوتی، کناره‌گیری، کم شدن لمس و صمیمیت، و گاهی سردی جنسی. 📌 آدم‌ها همیشه به خاطر نداشتن عشق از هم دور نمی‌شوند؛ گاهی به خاطر خشم‌هایی که هیچ‌وقت فرصت شنیده‌شدن پیدا نکردند، دیگر نمی‌توانند به هم نزدیک شوند. وقتی بارها از چیزی رنجیده‌ای و هر بار سکوت کرده‌ای، ممکن است یک روز دیگر حتی حوصله توضیح دادن هم نداشته باشی. دیگر دعوا نمی‌کنی. دیگر اعتراض نمی‌کنی. فقط فاصله می‌گیری. و اینجاست که چیزی خطرناک‌تر از دعوا اتفاق می‌افتد: رابطه ساکت می‌شود. نه به این دلیل که همه‌چیز خوب شده؛ به این دلیل که یکی از دو نفر دیگر امیدی به تغییر ندارد. 📌 برای همین، اگر از رابطه‌ات ناراضی هستی، فقط نپرس: «چه چیزی در همسرم اشتباه است؟» یک سؤال عمیق‌تر بپرس: «چه خشم‌هایی در من باقی مانده که هنوز فرصت بیان و ترمیم پیدا نکرده‌اند؟» چه چیزی بارها تو را رنجاند و نگفتی؟ کجا احساس کردی دیده یا فهمیده نشدی؟ کدام نیازت را آن‌قدر سرکوب کردی که حالا تبدیل به خشم شده است؟ 📌 البته قرار نیست خشم را بر سر دیگری خالی کنیم. خشم نیاز به بیان دارد، نه انفجار. نیاز به شنیده‌شدن دارد، نه حمله. به جای: «تو اصلاً برای من اهمیت قائل نیستی.» بگوییم: «وقتی آن اتفاق افتاد، احساس کردم تنها مانده‌ام و هنوز از آن رنجیده‌ام.» این تفاوت کوچکی نیست. گاهی پشت یک خشم بزرگ، یک نیاز ساده پنهان شده: نیاز به دیده‌شدن، امنیت، احترام، محبت، یا اینکه یک‌بار کسی بگوید: «می‌فهمم چرا این‌قدر درد کشیدی.» شاید بعضی رابطه‌ها برای نجات پیدا کردن، به عشق بیشتری نیاز ندارند؛ به خشم‌های کمترِ سرکوب‌شده و گفت‌وگوهایی نیاز دارند که سال‌ها به تعویق افتاده‌اند. گاهی رابطه با خشم نمی‌میرد؛ با خشم‌های نگفته می‌میرد. ✍️ دکتر علیرضا گل

اضطراب از نظر ژاک لاکان

همه فرارها شبیه فرار نیستند... گاهی فرار یعنی: - همیشه سرت شلوغ باشد. - مدام گوشی را بالا و پایین کنی. - بیش از حد کار کنی. - پرخوری یا خرید کردن را راه آرام شدن بدانی. - همیشه لبخند بزنی و بگویی: «من خوبم.» اما اگر بیشتر رفتارهایت برای احساس نکردن باشد، شاید زمان آن رسیده که از خودت بپرسی: «دارم از چه احساسی فرار می‌کنم؟» هیجان‌ها دشمن ما نیستند؛ آن‌ها پیام‌آور نیازها و تجربه‌های حل‌نشده ما هستند. وقتی به جای فرار، با کنجکاوی و مهربانی به احساساتمان نزدیک می‌شویم، فرصت ترمیم و رشد آغاز می‌شود. اگر احساس می‌کنی مدت‌هاست از احساساتت فاصله گرفته‌ای، صحبت با یک روان‌درمانگر می‌تواند نقطه شروعی برای شناخت عمیق‌تر خودت باشد. https://t.me/lifewillpass

از کدوم زخم ها جوانه زدی ......

فیلم جهان پهلوان تختی طرحواره ایثار و تایید طلبی رو به خوبی میشه در این فیلم متوجه شد (مهرطلبی)

فیلم پهلوان تختی فیلم مناسبی برای فهمیدن طرحواره ایثار و طرحواره تایید طلبی که شاید نام و یاد ایشون رو زنده نگه داشت اما هرکس به وی نزدیک تر بود کمتر از ایشون بهره مند بود بد تنظیمی احساس حقارت (که با جبران افراطی تبدیل به شخصیت ارزشمند شده و ناجی که به دنبالش در کودکی بود را برای دیگران جبران میکرد )احساس درماندگی(حمایتی که آرزو داشت و احساس مسیولیت در رفع مشکل خانواده داشت در صورتی که فقط کودک بود ) احساس گناه و خشم دردوران کودکی و....موجب شکل گیری تله های زندگی ایشون شد که متاسفانه برای فرهنگ مورد تایید است

چند نکته که به نظرم ممکنه برای عزیزانی که در ایران هستند یا در خارج از ایران متأثر از این اوضاع شده اند، به خصوص اونهایی که فرزند نوجوون دارند، مفید باشه رو بگم. - اگه فرزندتون حالات افسردگی، ناامیدی، خشم، پرخاشگری، دوری گزینی رو تجربه میکنه یا اصلا به صورت واکنشی خیلی هم ادای شاد و سرحال بودن درمیاره ولی شما میدونید که حالش خوب نیست، سعی نکنید مشکلاتش رو حل کنید. نصیحت نکنید. به جاش، تا جای ممکن فضای امنی براش مهیا کنید. شنونده خوبی باشید. شنونده ای که کنجکاوانه گوش میده، احساس امنیت میده. یعنی درسته که بیرون خونه شاید جای خشنی باشه ولی داخل خونه ما کنار هم امن هستیم. Do not try to fix. Just contain the situation. البته به این معنا نیست که امید واهی به او بدهید که این مشکلات حل میشن اگه واقعأ ممکنه نشن (چون اعتمادش رو به اینکه شما او رو درک میکنید از دست میده)، بلکه نشونش بدید که شما و فضای خونه براش جای امنی هست حتی اگه بیرون ناامن باشه. - احساس افسردگی در نوجوونها خیلی اوقات به صورت خشم بروز میکنه. خشم او رو شخصی نگیرید. مرزهای مشخصی بگذارید ولی همراه با همدلی، مهربانی و درک. نوجوونها وقتی فکر میکنند مشکلی دارند که هیچکس نمیفهمه و راه حلی هم نداره، افسرده میشن (معمولأ تظاهر به صورت خشم). بهش نشون بدید که همراه و همدم او هستید و هر وقت آماده بود و دوست داشت، به حرفها و نگرانی هاش با کمال میل گوش میدید و‌ اگه دوست داشت، همفکری میکنید. هر وقت دوست داشت، یعنی اصرار به اینکه بیا با هم حرف بزنیم نکنید چون در این صورت بیشتر او رو پس میزنید . - وقتی با او صحبت میکنید، احساسات و هیجانات او رو معتبر بشمرید. نگید: نه، اینجوری نیست. نباید ناراحت باشی! احساسات او هرچه که هست، واقعی ست و باید معتبر شمرده بشه. روی احساسات او اسم بگذارید. بچه ها و نوجوونها از احساسات خود گیج میشن. نمیدونند این که دارند تجربه میکنند چیست. بهش کمک کنید احساسات خودش رو بفهمه و نامی براش داشته باشه. مثلأ بگید: احساس میکنم خشمگینی، ناامیدی، دلگیری… سعی کنید تا جای ممکن، روتین ها رو در خونه حفظ کنید. سر ساعتی با هم شام بخورید، بازی کنید، قدم بزنید، ویدیوی خنده دار نگاه کنید. حتی اگه اوضاع بیرون از خونه آشفته ست، روتین های داخل خونه رو حفظ کنید. - یک روتینی که بسیار کمک کننده ست، نام بردن یک یا چند چیزه که براش شکرگزاریم. مثلأ غذای گرم داریم، دست مون کار میکنه، اینجای بدنم قویه، هرچی… لازم نیست حتمأ چیز عمیق یا از پیش تعیین شده ای باشه. هرچی که بچه خودش دوست داره. گاهی به نظر میرسه اوضاع اونقدر بده که چیزی به ذهنمون نمیرسه ولی همیشه چیزی برای شکرگزاری وجود داره. - یادمون باشه که قسمت ها و عملکردهای مختلف مغز نوجوون با سرعتهای مختلفی تکامل پیدا میکنه. برای همین ممکنه نوجوون‌ شما جایی خیلی بالغانه و آدم بررگانه صحبت کنه، بحث کنه، تحلیل کنه ولی در جایی دیگر شبیه یک کودک رفتار کنه، کارهای تکانه ای انجام بده …. گول اندام رشد یافته و ریش و سبیل او رو نخورید! ممکنه از نظر تنظیم هیجانی هنوز یک کودک باشه. ممکنه در پس ظاهر قوی او، یک کودک به شدت آسیب پذیر و شکننده نهفته باشه. بدون سرکوب غرور او، این مسأله رو مدنظر داشته باشید و حواستون بهش باشه. دکتر پریسا افشاری

اندیشه‌هایی به وقت طوفان: (راهکارهای روانشناختی برای این روزها) وقتی جهان بیرون آشفته است، طبیعی‌ست که جهان درون هم آشوب باشد. خشم، اندوه، ترس، درماندگی، کرختی… هیچ‌کدام نشانه‌ی ضعف نیستند؛ این‌ها پاسخ‌های انسانی به شرایط غیرانسانی‌اند. ۱. با خودمان چه کار کنیم؟ در طوفان، اولین مسئولیت ما تنظیم است، نه حل‌کردن. لازم نیست قوی باشی؛ لازم است زنده، آگاه و مهربان با خودت بمانی. یادمان باشد که اولین تعهد هر فرد باید به خودش و سلامتی‌اش باشد. هیچ افتخاری در «خود آزاری» نیست! بمباران اخبار و اطلاعات نشوید. با بدن و طبیعت بیشتر در ارتباط قرار بگیریم. ۲. با خشم جمعی چه کنیم؟ خشم، انرژیِ حفاظت است. اما اگر راهی برای بیان نداشته باشد، می‌سوزاند. خشم شدید، بدن و روان را ویران می‌کند؛ با نوشتن، حرکت، گریه و در میان گذاشتن با آدم‌های امن آن را تعدیل کنیم. ۳. با سوگ جمعی چه کنیم؟ سوگ وقتی دیده نشود، سنگین‌تر می‌شود. اجازه بده غمگین باشی. نامش نهید تا رامش کنید. ما در حال از دست دادن «احساس امنیت»، «آینده‌ی قابل پیش‌بینی» و «آرامش جمعی» هستیم. این سوگ واقعی‌ست. ۴. مسئولیت ما در برابر کودکان چیست؟ کودکان به «صداقتِ متناسب با سن» نیاز دارند، نه سکوت مطلق. احساساتشان را کوچک نکنیم. بگوییم: «می‌فهمم ترسیدی» نه اینکه: «چیزی نیست». ۵. مراقبت از سالمندان نگرانی‌های آنها بسیار بیشتر از دیگران است. بعضی از آنها حتی از کودکان هم آسیب پذیرترند. آرامش ما، تنظیم‌کننده‌ی آن‌هاست. تماس، حضور، گوش‌دادن؛ حتی اگر راه‌حلی نداریم. ۶. و در نهایت… لازم نیست همه‌چیز را درست کنیم. کافی‌ست کمتر آسیب بزنیم؛ به خودمان، به همدیگر، به روان‌های خسته. ✍️ #علیرضا_گل خانه طرحواره درمانی

"پند و اندرز" و موعظه، وقتی جنبه اجباری پیدا میکند معمولاً نتیجه معکوس میدهد. جی.ام وایت ۱۹۷۲

درمان های تخصصی سلامت روان گاهی طولانی مدت و با هزینه های بالا انجام می شود مراکز سراج که۲ مرکز در کرج و چهار مرکز دیگر در شهرستان های ساوجبلاغ ، نظرآباد، فردیس و اشتهارد راه اندازی شده است با حضور روانپزشک ، روانشناس و یک مددکار اجتماعی این خدمات را ارائه می دهند و برای بیمارانی که امکان مراجعه حضوری ندارند درمان در منزل و پیگیری تلفنی انجام می شود.

🎬 تا حالا دقت کردی بعضیا کنارت آرومت می‌کنن، ولی بعضیا فقط با یه نگاهشون ضربان قلبت بالا میره؟ این تصادفی نیست، بدن تو داره رابطه رو اسکن عصبی می‌کنه. سیستم عصبی‌ت (Nervous System) هر لحظه دنبال نشونه‌های «ایمنی یا تهدید» توی ارتباطه. اگه طرف مقابلش پیش‌بینی‌پذیر، مهربون و حاضر باشه، سیستم عصبی وارد «حالت ایمنی اجتماعی» میشه یعنی همون جایی که عشق، خلاقیت و اعتماد رشد میکنن. اما اگه لحنش تند، حضورش ناپیوسته یا بی‌ثبات باشه، بدن تو ناخودآگاه به حالت بقا میره: یا می‌جنگی، یا عقب می‌کشی، یا یخ میزنی. و اینجاست که علم عصب‌روان‌شناسی یه چیز قشنگ میگه: رابطه سالم فقط بین دو نفر نیست بین دو سیستم عصبی تنظیم‌شده‌ست. یعنی وقتی هر دو یاد بگیرن در حضور هم، بدنشون آروم بمونه. رابطه‌ای امن، با “امن بودن در بدن خودت” شروع میشه. نه با کنترل دیگری، نه با سکوت، بلکه با بازگردوندن آرامش به درون خودت.

فیلم سینمایی وقتی نیچه گریست در این فیلم میتوان فهمید وقتی جهت مندی زندگی در دستان خودت نباشه چه طور احساس پوچی و افسردگی زندگی تورو تحت تاثیر قرار میده

۱. تریپتوفانL-Tryptophan تریپتوفان یک آمینواسید ضروریه که بدن نمی‌تونه خودش تولید کنه و باید از طریق غذاها یا مکمل‌ها دریافت بشه. این ماده نقش مهمی در تولید سروتونین داره، به تنظیم خلق‌وخو، خواب و اشتها کمک می‌کنه. تریپتوفان رو می‌تونید در غذاهایی مثل بوقلمون، تخم‌مرغ، آجیل و دانه‌ها پیدا کنید. مکمل‌های تریپتوفان می‌تونن به بهبود کیفیت خواب و کاهش علائم افسردگی کمک کنن. ۲. اومگا ۳ اومگا ۳ یک اسید چرب ضروریه که برای سلامت مغز و قلب بسیار مهمه. این اسید چرب به کاهش التهاب در بدن کمک می‌کنه و می‌تونه اثرات مثبتی روی خلق‌وخو، حافظه و عملکرد شناختی داشته باشه. ۳. ویتامین دی ویتامین دی یکی از ویتامین‌های محلول در چربیه که نقش‌های متعددی در بدن داره، از جمله تقویت سیستم ایمنی، حفظ سلامت استخوان‌ها و تنظیم خلق‌وخو. کمبود ویتامین دی می‌تونه به افسردگی و خستگی منجر بشه. بهترین منبع ویتامین دی نور خورشیده، اما در صورتی که به‌اندازه کافی در معرض نور خورشید قرار نمی‌گیرید، می‌تونید از مکمل‌های ویتامین دی استفاده کنید. همچنین این ویتامین در غذاهایی مثل ماهی‌های چرب، تخم‌مرغ و لبنیات غنی‌شده یافت می‌شه.

•••• هر چه بیشتر در پی تعریف خویش بِدَوی  بیشتر از خویش دور می‌شوی حقیقت نه در نام‌هاست و نه در نقش‌ها حقیقت همان جایی‌ست که جست‌وجو خاموش می‌شود ما عمری را صرف ساختن چهره‌ای برای خویش می‌کنیم، نام‌ها می‌تراشیم و باورها می‌انباریم نقاب‌ها بر چهره می‌زنیم اما هرچه بر این بنای پوشالی بیفزاییم فاصله‌مان از خویش بیشتر می‌شود رهایی آن‌گاه می‌آید که این جست‌وجو را وانهاده باشی. 🪷🌿🪷🌿