ناگفته های الی؛

ایکاش میشد یا بک بزنم به دوسال پیش یا حداقل بگذره زودتر داره سخت میگذره خستم.

دختر خوشگله بهترین و امن ترین آدم من بود امروز البته نه فقط امروز همیشه کسیه که تونستم سرمو بزارم رو شونه‌‌اش و از ته دلم گریه کنم کسیه که میتونم کنارش واقعی ترین ورژن خودم باشم النا دختر خوشگله‌ی منه

ناراحتی چیکار میکنی؟ میخوابم

هرچی بیشتر میگذره بیشتر دلم میخواد ساکت باشم و در مورد هیچی با هیچکس حرف نزنم.

تا اطلاع ثانوی نه پیام بدید نه زنگ بزنید

میان تمام «مواظب خودت باش»‌هایی که به دیگران گفتم، خودم را فراموش کردم… آن‌قدر حواسم به شکستن دل‌های دیگران بود، که نفهمیدم دل خودم آرام‌آرام ترک برداشت. برای لبخند مامان، برای آرامش دوست‌ها، برای قدردانی از کسی که همیشه پناهم بود، تکه‌هایی از خودم را بخشیدم؛ اما یک روز برگشتم و دیدم از خودم چیزی جز یک خستگیِ خاموش نمانده است. من همیشه شانه‌ای بودم برای گریه‌های دیگران، اما کسی ندید شانه‌های خودم چقدر خسته‌اند. همیشه چراغ راه دیگران شدم، اما در تاریکی‌های خودم گم شدم. کاش یک نفر هم یک‌بار می‌پرسید: «تو چطوری؟ چه کسی مراقب قلبی است که این‌همه مراقب بقیه بوده؟ بعد مدت ها یکم ناگفته ؛