SπI

به کسی ندارم اُلفت ز جهانیان مگر تو اگر توهم برانی٬ سر بی‌کسی سلامت؛

بعد از من چیز هایی را که دوستشان دارم از یاد نبر٬ شعر را ٬ باران‌را ٬ ماه‌را ٬ موسیقی‌را خودت‌را ٬ خودت‌را ٬ خودت‌را

با یاد تو می‌خوابم ٬ در خواب تو را ببینم از خواب چو برخیزم ٬ اول تو به یاد آیی

قرن‌ها بعد اگه قبرِ مرا نبش کنند کفنی نیست ٬ تنی نیست ٬ ولی بوی‌تو هست؛

چو رنج بوده فقط سهمم از جهان شما؛ خوشا به کنج اتاقم ٬ خوشا جهان خودم.

به کسی ندارم اُلفت ز جهانیان مگر تو اگر توهم برانی٬ سر بی‌کسی سلامت؛

از هیاهوی بسیار این روزگار٬ پناه میبرم به خلوت خویش٬ که آدمیان بی‌رحم و ترسناک‌اند؛

ناز کنی ٬ نظر کنی ٬ قهر کنی ٬ ستم کنی گر که جفا ٬ گر که وفا ٬ از تو حَذَر نمی‌شود؛

تسلط بر زمین به گونه‌ی انسان اعطا شد و او از این‌فرصت برای نابودی گونه‌های دیگر و گرم کردن جو و در کل از بین بردن همه چیز به نفع خود استفاده کرد؛

کار دیگری نداریم! من و خورشید برای دوست داشتنت بیدار می‌شویم٬ هر صبح.

گفتی که شاهکار شما در زمانه چیست؟ بالله که زنده بودن ما شاهکار ماست؛

تا تو مراد من دهی،کشته مرا فراق تو تا تو به داد من رسی،من به خدا رسیده ام.

تعداد دقیق مژه‌هایت را می‌دانم ٬ تعجب نکن! زندانی مگر کاری جز شمردن میله‌های زندانش دارد؟

از حسرت دیدار همینقدر بدان‌که همرهنگ شده بخت من و موی‌سیاهت؛

مکثی کرد و نوشت : ممنون که در دلم ریشه دواندی! در جواب برایش نوشتم : خاکت خوب بود ٬ من گیاهی نیمه‌جان بودم خسته از زیستن و ماندن هوای تو سبزم کرد؛