ما آدم‌های فکسنی

من واقعا برای چالش‌های بزرگسالی و هندلینگِ مسائل خانواده، نه مناسبم و نه آماده.

و تموم دیگه.

این پسره نمی‌دونم از کجا اومد تو موکب، یجوری از این وسایل و تشت مشت و قمقمه‌ها عکس می‌گرفت، گفتم یا خدا این یه‌چیزیو شکار کرده از اون عکسا میگیره که می‌رن رو بیلبورد و... هیچی آخرش عکسارو برام فرستاد و اولش باورم نشد. راستش فکرکردم بابابزرگ خدابیامرزم پشت دوربین بوده.

دیروز موکب رو بعد از ۱۵ روز جمع کردیم و اومدیم سی خودمون.

یک مثال از لیبرالیسم ایرانی احتمالا امروز در اخبار ماجرای حمیدرضا رجب‌زاده را دیده‌اید. جوانی معلم و مبتلا به سرطان خون. گروهی سلطنت طلب او را ربودند، بدنش را تکه تکه کردند. اندامش را بریده‌اند. از تمام این فرآیند فیلم گرفته‌اند. و در کمال افتخار انتشار داده‌ و به این جنایت افتخار کرده‌اند. رجب زاده معلم مدرسه بود. پسر بچه‌ای از نزدیکان من در مدرسه، شاگردش بود. نه سرمایه‌دار بود و نه نظامی. نه امنیتی بود و جیره‌خوار نظام. تنها جرمش مداحی در هیئتی محلی بوده. امرار معاشش هم از معلمی. مدت مدیدی هم درگیر مبارزه با سرطان بود. او به دست یک گروه شناخته‌شده‌ی سلطنت‌طلب که داعیه دارند لیبرالیسم و آزادی‌خواهی‌اند، مثله شد. اساس لیبرالیسم بر آزادی مذهب و عقیده‌است. و یک گروه آزادی‌خواه این‌چنین جوانان را به جرم اعتقاد سلاخی می‌کند. دوباره بیندیشید. احمق مردا که برای رهایی از ناکارآمدی جمهوری اسلامی دل ببندد به این اپوزیسیون کور و سفله و وحشی و بی‌ایده. جمهوری اسلامی با ایدئولوگ‌ها و رهبرانی که در تمام آثارشان سخن از فضیلت و عدالت می‌گفتند، با بهترین فارغ‌التحصیلان الهیات و فلسفه و علوم از برترین دانشگاه‌های آمریکا و فرانسه، با چمران‌ها و شریعتی‌ها و بازرگان‌ها، گرفتار این کاستی‌هایی شد که امروز همه می‌بینیم. تصور کنید آن حکومت فرضی که حامیانش از ابتدای کار، جنایت را بدین‌سان توجیه و عملی می‌کنند، به چه سرنوشتی دچار خواهدشد. آن‌ها که چنان بودند، چنین شدند. این‌ها به کجا خواهند رسید؟ به قول خاقانی: ما بارگه دادیم، این رفت ستم بر ما بر قصر ستمکاران، تا خود چه رسد خذلان

دیروز موکب رو بعد از ۱۵ روز جمع کردیم و اومدیم سی خودمون.

بعد مدت‌ها دو روزه اینستا نصب کردم. راستش الان بهتر می‌فهمم چرا مردم اینقدر پریشون و بی‌حالن و نه تمرکز دارن، نه آرامش، نه حتی وقتی برای زندگی! فقط دوپامین، دوپامین، دوپامین.

بعد مدت‌ها دو روزه اینستا نصب کردم. راستش الان بهتر می‌فهمم چرا مردم اینقدر پریشون و بی‌حالن و نه تمرکز دارن، نه آرامش، نه حتی وقتی برای زندگی! فقط دوپامین، دوپامین، دوپامین.

الو، صدامو می‌شنوید؟ قبلنا زنده بودید.

نه من هنوز امید دارم پاک نشده.💆‍♀

بچه‌ها بعد از شیش هفت ماه، که اینستاگرامو دی‌اکتیو کرده بودم، اومدم با وب بیام رو اکانتم، زده این اکانت وجود نداره. یعنی چی؟

بچه‌ها بعد از شیش هفت ماه، که اینستاگرامو دی‌اکتیو کرده بودم، اومدم با وب بیام رو اکانتم، زده این اکانت وجود نداره. یعنی چی؟

«و عمر سرفه‌ی کوتاهی.»

زمانی که ما درباره‌ی رشد اجتماعیِ یک تمدن و دغدغه‌های فرهنگی-اجتماعی حرف می‌زنیم، با مسائلی به چالش می‌خوریم که در سطح خرد می‌تونن شروع بشن و در سطوح کلان آسیب‌زا باشن. خشونت اجتماعی چه در خانواده و چه در خیابان-فارغ از علل و منشأهایی که می‌تونه داشته باشه- به دستیابیِ به اهداف فردی و جمعی نه‌تنها کمک نمی‌کنه بلکه باعث رواج فرهنگی می‌شه که معتقده هدف وسیله رو توجیه می‌کنه. اساساً خشونت و خشونت‌گری که از کنترل خارج بشه و فرم وحشی‌گری به خودش بگیره باید از سمت هر جامعه‌ی متمدنی مذموم و مطرود باشه؛ اما به دلیل تاثیر رسانه و جانب‌گیری‌های تبعیض‌آمیزِ گروه‌های مختلف، شاهد تأیید کردن و امتیاز خریدن برای فرد خشونت‌گر هستیم. ما بعنوان افرادی که دغدغه‌ی اجتماعی داریم، با خشونت در هر سطحی، به خصوص‌ خشونتِ وحشیانه علیه گروه‌های مختلف اجتماعی، نژادها و طیف‌های سیاسی باید ایستادگی کنیم و خواستارِ مجازات فرد خشونت‌گر باشیم. چون ذاتِ خشونت، مثل یک دینامیتِ بی‌پایان می‌تونه تمام بافت یک جامعه رو به آتش بکشه؛ به شکلی که دیگه نشه مهارش کرد. هیچ اهمیتی نداره که شما طرفدار چه ایدئولوژی‌ای هستید. اگر به رشد جامعه‌ی اطراف خودتون اهمیت می‌دید و از پسرفت تمدنی و بازگشت به کردارهای بدوی استقبال نمی‌کنید، طبیعتاً با کنش‌های ضداجتماعی در هر نقطه‌ای از دنیا باید مخالف باشید. چه رژیمِ‌صهیونیستی‌ای که علیه مردم فلسطین نسل‌کشی می‌کنه، چه داعشی که به خونِ ایرانی و شیعه تشنه بود و بی‌مهابا سر می‌برید، چه القاعده، چه وایت‌هایی که بومیان آمریکا رو شکنجه و قلع و قمع کردن، چه حکومت‌هایی که برای بقای خودشون دست به کشتار زدن، و چه معترضینی که در خیابان زنده زنده نیروی پلیس رو آتیش زدن و با قمه به بدن‌های بی‌جانشون حمله‌ور شدن. خشم یک احساس طبیعیِ انسانیه، اما وقتی از کنترل خارج می‌شه، دیگه قابل لاپوشانی نیست چون آسیب‌های غیرقابل جبران به بار میاره. مجازاتِ خشونت‌طلب و خشونت‌گر در جامعه لازمه و مهم نیست که شما روزی با او در یک صف بودید یا نه. باید قصاص کرد، باید مجازات کرد، و باید ردِ فردِ وحشی و قابیل‌کردار رو از جامعه پاک کرد؛ تا بیشتر از این محیط اجتماعی رو به حیات وحش تبدیل نکرده.

دو آدم می‌تونن توی یه خونه زندگی کنن اما تفاوت شخصیتی شون زمین تا آسمون باشه. مثلاً خواهر من هرموقع ناراحت باشه شب تو بغل مامان گریه می‌کنه تا آروم بشه، بعد خانواده‌ی من هنوز فکر می‌کنن زهرا دوستم، زنده‌ست، سرطان رو شکست داده و مشهد داره زندگی می‌کنه. علت اینم که سه ساله نرفتم مشهد، وقت نداشتنمه.

این کلیپ برای من، ترکیب حزن + رقیق شدنه. هرروز می‌بینم‌اش. هرروز.

مسی تا همینجاهم عالی بودی، برو دیگه قربونت، برو پی عاقبتت.