LORESTANAT

https://www.instagram.com/p/BumZ8AAlw7U/?igsh=MTh2dXhndnRjMHNhZw==

https://www.youtube.com/live/HMF-H6Mw5mU?is=bkcwtvk-16F12xod

آزادی؛ هنگامی معنا می‌یابد که آزادی دیگران نیز محترم شمرده شود کریم بلوچ مقدمه آزادی یکی از بزرگ‌ترین آرمان‌های بشری و از بنیادی‌ترین حقوق انسان‌ها و ملت‌هاست. تاریخ بشر سرشار از مبارزاتی است که انسان‌ها برای دستیابی به آزادی، رهایی از ظلم، پایان دادن به بردگی و کسب حق تعیین سرنوشت خویش انجام داده‌اند. با این حال، مفهوم آزادی تنها زمانی به‌درستی درک می‌شود که انسان یا ملت، آزادی را نه فقط برای خود، بلکه برای دیگران نیز بخواهد. در این میان، یک اصل اساسی وجود دارد: تا زمانی که ملتی آزادی را از ملت یا ملت‌های دیگر سلب کند، نشان می‌دهد که هنوز به بلوغ کامل انسانی، اخلاقی و سیاسی نرسیده و مفهوم حقیقی آزادی را درک نکرده است. آزادی با به بند کشیدن دیگران حاصل نمی‌شود و هیچ ملتی نمی‌تواند بر شانه‌های اسارت دیگر ملت‌ها به آزادی واقعی دست یابد. آزادی چیست؟ آزادی در معنای ژرف خود، توانایی انتخاب آگاهانه، حق اندیشیدن، سخن گفتن، زیستن، رشد کردن و تعیین سرنوشت فردی و جمعی است. آزادی تنها رهایی از زنجیرهای فیزیکی نیست، بلکه رهایی از ترس، تبعیض، استبداد، استعمار، تحقیر و هرگونه سلطه‌گری نیز هست. آزادی واقعی زمانی تحقق می‌یابد که همه انسان‌ها و همه ملت‌ها بتوانند بدون اجبار، سرکوب و تبعیض، درباره زندگی و آینده خویش تصمیم بگیرند. تناقض آزادی‌خواهی و سلطه‌گری در طول تاریخ، حکومت‌ها و حتی ملت‌هایی وجود داشته‌اند که برای آزادی خود مبارزه کرده‌اند، اما هنگامی که به قدرت رسیده‌اند، همان آزادی را از دیگران سلب کرده‌اند. چنین رفتاری یک تناقض آشکار است. کسی که خود را آزادی‌خواه می‌نامد اما آزادی دیگران را انکار می‌کند، در حقیقت آزادی را نه به عنوان یک ارزش انسانی، بلکه به عنوان یک امتیاز انحصاری برای خود می‌خواهد. همان‌گونه که نمی‌توان از عدالت سخن گفت و همزمان به دیگران ظلم کرد، نمی‌توان مدعی آزادی بود و همزمان ملت‌های دیگر را در بند نگاه داشت. آزادی تقسیم‌پذیر نیست آزادی ارزشی نیست که بتوان آن را تنها برای گروهی خاص خواست. آزادی یا برای همه است یا در نهایت برای هیچ‌کس نخواهد بود. هرگاه ملتی آزادی ملت دیگری را پایمال کند، بذر استبداد را در درون خود نیز می‌کارد. زیرا روحیه سلطه‌گری که علیه دیگران به کار گرفته می‌شود، دیر یا زود به درون همان جامعه بازمی‌گردد و آزادی شهروندان خود آن ملت را نیز تهدید می‌کند. به همین دلیل است که بسیاری از اندیشمندان جهان گفته‌اند: «هیچ‌کس آزاد نیست، مگر آنکه دیگران نیز آزاد باشند.» بلوغ فکری و اخلاقی ملت‌ها بلوغ یک ملت تنها با پیشرفت اقتصادی، فناوری یا قدرت نظامی سنجیده نمی‌شود. ملت بالغ ملتی است که بتواند حقوق دیگران را همان‌گونه محترم بشمارد که حقوق خود را محترم می‌شمارد. چنین ملتی می‌داند که: عزت خود را بر تحقیر دیگران بنا نکند. امنیت خود را بر ناامنی دیگران استوار نسازد. رفاه خود را بر فقر دیگران بنا نگذارد. آزادی خود را بر اسارت دیگران استوار نکند. درک این حقیقت نشانه رشد وجدان انسانی و بلوغ تمدنی است. استعمار و نفی آزادی استعمار در اشکال گوناگون خود، یکی از آشکارترین نمونه‌های سلب آزادی ملت‌ها بوده است. استعمارگران همواره تلاش کرده‌اند سلطه خود را با شعارهای زیبا توجیه کنند، اما واقعیت آن است که هیچ نوع استعمار، اشغال یا سلطه‌ای با آزادی سازگار نیست. هر جا که یک ملت از حق تعیین سرنوشت خود محروم شود، آزادی آسیب می‌بیند؛ و هر جا که انسان‌ها به دلیل زبان، فرهنگ، قومیت، مذهب یا هویت خود مورد تبعیض قرار گیرند، آزادی ناقص خواهد بود. آزادی و مسئولیت آزادی تنها یک حق نیست؛ بلکه یک مسئولیت نیز هست. انسان آزاد مسئول است که آزادی دیگران را محترم بشمارد. ملت آزاد نیز مسئول است که از آزادی ملت‌های دیگر دفاع کند. اگر آزادی به مسئولیت اخلاقی پیوند نخورد، ممکن است به خودخواهی، سلطه‌جویی و زورگویی تبدیل شود. اما هنگامی که آزادی با احترام به کرامت انسان همراه گردد، به سرچشمه صلح، پیشرفت و همزیستی تبدیل خواهد شد. راه رسیدن به آزادی پایدار آزادی پایدار از راه‌های زیر تقویت می‌شود: گسترش آگاهی و آموزش. احترام به حقوق بشر. پذیرش تنوع فرهنگی و زبانی. مبارزه با تبعیض و نابرابری. تقویت گفت‌وگو به جای خشونت. احترام به حق تعیین سرنوشت ملت‌ها. دفاع از آزادی برای همه، نه فقط برای خود. جامعه‌ای که این اصول را بپذیرد، به سوی صلح و شکوفایی حرکت خواهد کرد. نتیجه‌گیری: آزادی از ارزشمندترین دستاوردهای بشری است، اما تنها زمانی معنای واقعی خود را می‌یابد که همگانی باشد. ملتی که آزادی را برای خود می‌خواهد اما آن را از دیگران دریغ می‌کند، هنوز به ژرفای مفهوم آزادی نرسیده است. آزادی حقیقی با زنجیر کردن دیگران به دست نمی‌آید و هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند بر پایه محروم ساختن دیگران از حقوقشان، به آزادی و سعادت پایدار دست

https://www.instagram.com/reel/DZiM7HoO5aq/?igsh=anVvdWNpd2hzNm8=

https://www.instagram.com/reel/DZfhacoRibP/?igsh=Ym5idjl3ejdra3Jm

ملتی که روایت نکند، روایت می‌شود. این مقاله بر یک دعوی مرکزی بنا شده است: مصادرهٔ روایت، شکلی از سلطه است؛ و بازپس‌گیری روایت، شرط نخست سوژگی سیاسی، کرامت جمعی و تداوم تاریخی. ملتی که روایت خود را از دست بدهد، الزاماً نابود نمی‌شود، اما به‌تدریج به مادهٔ خام روایت دیگران تبدیل می‌شود. دیگران درباره‌اش نام‌گذاری می‌کنند، گذشته‌اش را تفسیر می‌کنند، نسبتش را با سرزمین تعیین می‌کنند، زبانش را به لهجه فرو می‌کاهند، و رنجش را از حافظهٔ عمومی بیرون می‌گذارند. بنابراین، بازپس‌گیری روایت لُری نه یک خواست احساسی، نه یک نوستالژی قومی، و نه یک شعار تزئینی است؛ بلکه کوششی برای بازگشت یک مردم به مقام فاعل تاریخی است. این بازگشت، بدون اندیشه، بدون نهاد، بدون آرشیو، بدون نقد قدرت، و بدون بازسازی اعتمادبه‌نفس جمعی ممکن نیست. @perspective_Lorestanat

‏علیه ⁧ #حافظه‌کشی⁩ ‏ وقتی دولت مرکزی در دورهٔ پهلوی اول رجال سیاسی لُر را یکی‌یکی حذف کرد_با اعدام، ترورِ اداری، و قتلِ رسمی—هدفش بریدنِ رشتهٔ نمایندگی بود: قطع‌کردنِ امکانِ سخن‌گفتنِ یک سرزمین از زبانِ فرزندانِ خودش. ‏رجال ما را حذف کردند تا تاریخ بی‌چهره شود، حذفِ نام‌ها تا روایت بی‌صاحب شود، تا ⁧ #لرستانات⁩ بی‌سخنگو و بی‌پشتوانه بماند. ‏ ما کشتار رجال سیاسی‌مان را مستند میکنیم، چون «حافظه» آخرین سنگرِ انسانِ بی‌قدرت است؛ و هر سلطه‌ای، پیش از آن‌که بدن را هدف بگیرد، حافظه را می‌زند. این همان لحظه‌ای است که دولت، از مرزِ سیاست عبور می‌کند و به دستگاهِ «حافظه‌کُشی» بدل می‌شود: اول روایت را می‌کُشد، بعد انسان را؛ یا برعکس—فرقی ندارد، چون مقصد یکی است: حذف امکان روایت. ‏ما در برابر یک «تداوم» ایستاده‌ایم: تداومِ همان منطقِ سلطه که شکل عوض می‌کند و زبان عوض می‌کند، اما جوهرش ثابت می‌ماند. پهلوی با بمب و قشون، “مرکز” را چون حقیقتِ یگانه بر سرِ لرستانات فرو ریخت؛ جمهوری اسلامی با سپاه و زندان و اعدام و سرکوبِ خیابان، همان “مرکز” را در قامتِ تقدس و امنیت بازتولید کرد. یکی نامش را «ملت‌سازی» گذاشت، دیگری نامش را «حفظ نظام». هر دو، انسان را به مادهٔ خامِ پروژهٔ سیاسی تقلیل دادند. هر دو، «لرستانات» را همچون خطری مزمن دیدند: خطری که باید یا رام شود یا حذف. @perspective_Lorestanat

https://www.facebook.com/share/v/18fDxpUjw1/

#حکومت_پشتکوه در زمان رضاخان این سند مربوط بە دوران حاکمیت #رضاشاە پهلوی است. در این سند، سربرگ آن بە وضوح تمام مشخص است کە نام وزارت داخلە ذکر و در پی آن نام "حکومت پشتکوە" آمدە است. تاریخ:١٢/٧/١٣٠٧ حکومت پشتکوە متعلق بە خوانین والی بود. دقیقا نگاە کنید نام حکومت پشتکوە ذکر شدە است. یعنی حکومت اقلیمی در آن عصر در بخش وسیعی از استان #ایلام کنونی تا بە بخشی استان #لورستان در دوران رضاخان #پهلوی، تحت فرمان حکومت پشتکوە بودە است. چرا در آن زمان کە حکومتهای اقلیمی وجود داشتند، مسئلەای بنام تمامیت ارضی یا تجزیەطلبی وجود ندارد؟! در سند ذکر شده است: مباشر و کدخدایان طایفە خزل، کدخدا اللە بخش اشعار میدارد کە چون از طرف من بە مشارالیە آمین دادە شد، لازمست مزاحم ملک و مشاع او نشوید. امضاء #والی پشتکوە

https://x.com/i/status/2061124885494034860

https://youtu.be/W02LWYp-ItY?is=yXukoEbRel9HSJ7a

🔴به مناسبت ۲۱ می، روز جهانی تنوع فرهنگی، این ویدیو با تعریف مفهوم تکونیسم، به بررسی این واقعیت می‌پردازد که تنوع زمانی، قدرت یک جامعه است که به شمول‌گرایی ساختاری و حق تصمیم‌گیری تبدیل شود، نه یک ویترین سیاسی برای نمایشِ عدالت. آدرس پلتفرمهای #کنگره_مشترک_جمهوریخواهان : https://linktr.ee/Con_dfr تماس با ما : contact@con-dfr.org

https://youtu.be/WYcX78NaBFA?is=VIgJSrNrSpVPObYL

https://x.com/i/status/2021602421252792776

https://x.com/i/status/2024541465683063184

https://x.com/i/status/2027128472359883070

https://www.facebook.com/share/p/1EHW7kSueL/

#فقر_تبعيض_محروميت خوزستان/انديكا/منطقه محروم هربو :زير پات دريايى از نفت و گاز باشد،دركنار رودخانه هاى كارون زندگى كنى،قطب برق آبى ايران و خاورميانه باشى،ولى فقر و فلاكت و تبعيض بيداد كند،درد داره وقتى بخاطر نبود مدرسه ترك تحصيل كنى ،سرزمينت آب و گاز لوله كشى نداشته باشد،تلفن ثابت نداشته باشد،گوشى همراه بخاطر نبود امكانات و دكل مخابرات بكارت نياد، جاده درست و حسابى نداشته باشى.