𝙱𝚕𝚞𝚎 𝚁𝚘𝚘𝚖!

امیدوارم خورده‌های قلبایی که می‌شکنید بره تو کونتون.

خواب های بد من تمامی ندارند،اما این بار کابوس تا بیداری ما رخنه کرده.

آدم یه شب به خودش میاد، می‌بینه چقدر حیف شده.

من خیلی دلم میخواست فرد مهمی باشم. ولی نبودم، خیلی میخواستما. نه بهترین رفیق کسی هستم، نه مهم ترین فرد زندگی کسی هستم، نه کسی دنبالمه، نه عشق اول کسی، نه عضو مهم اکیپی، هیچی:)))

ولی حموم بهترین مکان برای غمگین بودنه…

هرچی بزرگ‌تر می‌شم، بیشتر می‌فهمم که نمی‌تونی همه‌چیز رو حتی به دوستات هم بگی.

یک روز ‏در پیراهنی که پوشیده‌ای خواهی مرد ‏و بوی تنت را صابون خواهد برد ‏و دندان‌ها، ‏سال‌ها بعد از ریختن گوشت تنت ‏لبخند خواهد زد.

بعضیا می‌فهمنت حتی وقتی حرف نمی‌زنی، بعضیام نمی‌فهمنت حتی وقتی حرف می‌زنی.

به دل بگیر.ادما میدونن چیکار میکنن.

تابستون انگار یه جمعه بزرگه.

غم؟بله کم؟نه

و یاد می‌گیری که می‌توانی تحمل کنی. که محکم هستی که خیلی می‌ارزی. و می‌آموزی و می‌آموزی با هر خداحافظی یاد می‌گیری.

آدما که یه دفعه رها نمیکنن و برن. یه دفعه قاطی نمیکنن، داد و بیداد نمیکنن و همه چیزو خراب نمیکنن. این اتفاق طی یه دوره‌ی خیلی طولانی اتفاق میوفته. اینجوریه که یه نفر بخاطر از دست ندادن کسی که دوسش داره همه چیزو تو خودش میریزه ولی یه دفعه یه جایی دیگه نمیتونه تنهایی و با خودش همه ی اونارو حل کنه.

دائم سعی می‌کنی دل هیچ‌کس را نشکنی، اما به خودت که نگاه می‌کنی می‌بینی قلبت پاره‌پاره است:)

ما سکوت کردیم بلکه شرمسار شوند اما وقیح تر شدند حالا دیگر سکوت ما از نجابت نیست. از «بی‌اعتنایی» است.

گاهی واقعا نیازه کمی هم به خودت حق بدی و سعی کنی خودتو درک کنی، چون هیچکس تو شرایط تو نبوده. گاهی باید از سرزنش‌ها و عذاب وجدان‌های کاذب که مثل اسید از درون تو رو میخوره رها بشی و یکم نفس بکشی.

تنها راه پیروز شدن در برابر یک فرد سمی، بازی کردن نیست؛ ترک کردن زمین بازیشه.

عذر خواهى مال وقتيه كه ناخواسته پامو لگد میکنی نه وقتی كه از رو وقت و ارزشم رد ميشی؛ مال وقتيه كه ليوان محبوبم رو ميشكنی نه وقتی كه شخصيتم رو ميشكنی. مال وقتيه كه جلد كتاب امانتی رو آسيب ميزنى نه وقتى كه به شعورم توهين میکنی و به اعتمادم لطمه ميزنى. هر ببخشيدی جبران نيست!