مخزن

البته افراد زیادی با حاشیه نزدن بر این فرع عروه، (با اینکه بعد از بحث اجتهاد وتقلید کتاب طهارت نخستین کتاب فقهی عروه است، که قاعدتا هر محشی عروه این بخش از کتاب عروه را اگر موافق نباشد حاشیه زده است) که قاعدتا آن را مقبول دانسته اند: 1. شيخ علي الجواهري (وفاته ١٣٤٠ ه‍. ق). 2. ميرزا محمّد حسين النائيني (وفاته ١٣٥٥ ه‍. ق). 3. الشيخ عبد الكريم الحائري (وفاته ١٣٥٥ ه‍. ق). 4. السيّد أبو الحسن الإصفهاني (وفاته ١٣٦٥ ه‍. ق). 5. السيّد آقا حسين القمّي (وفاته ١٣٦٦ ه‍. ق). 6. الشيخ محمّد رضا آل ياسين (وفاته ١٣٧٠ ه‍. ق). 7. السيّد محمّد تقي الخونساري (وفاته ١٣٧١ ه‍. ق). 8. السيّد محمّد الكوه كمرئي (وفاته ١٣٧٢ ه‍. ق). 9. السيّد صدر الدين الصدر (وفاته ١٣٧٣ ه‍. ق). 10. الشيخ محمّد حسين كاشف الغطاء (وفاته ١٣٧٣ ه‍. ق). 11. السيّد جمال الدين الگلپايگاني (وفاته ١٣٧٧ ه‍. ق). 12. السيّد إبراهيم الحسيني الإصطهباناتي (وفاته ١٣٧٩ ه‍. ق). 13. السيّد حسين الطباطبائي البروجردي (وفاته ١٣٨٠ ه‍. ق). 14. السيّد مهدي الشيرازي (وفاته ١٣٨٠ ه‍. ق). 15. السيّد محسن الطباطبائي الحكيم (وفاته ١٣٩٠ ه‍. ق). 16. السيّد محمود الشاهرودي (١٣٩٤ ه‍. ق). 17. السيّد محمّد هادي الحسيني الميلاني (وفاته ١٣٩٥ ه‍. ق). 18. السيّد حسن البجنوردي (وفاته ١٣٩٥ ه‍. ق). 19. السيّد أحمد الخونساري (وفاته ١٤٠٥ ه‍. ق). 20. السيّد عبد اللّه الشيرازي (وفاته ١٤٠٥ ه‍. ق). 21. السيّد كاظم الشريعتمداري (وفاته ١٤٠٦ ه‍. ق). 22. السيّد أبو القاسم الموسوي الخوئي (وفاته ١٤١٣ ه‍. ق). 23. الميرزا هاشم الآملي (وفاته ١٤١٣ ه‍. ق). 24. السيّد محمّد رضا الگلپايگاني (وفاته ١٤١٤ ه‍. ق). 25. السيّد عبد الأعلى الموسوي السبزواري (وفاته ١٤١٤ ه‍. ق). 26. الشيخ محمّد علي الأراكي (وفاته ١٤١٥ ه‍. ق). 27. الشيخ محمّد أمين زين الدين (وفاته ١٤١٩ ه‍. ق). 28. السيّد محمّد الحسيني الشيرازي (وفاته ١٤٢٣ ه‍. ق). 29. السيّد حسن الطباطبائي القمّي (ولادته ١٣٢٩ ه‍. ق). 30. السيّد تقي الطباطبائي القمّي (ولادته ١٣٤١ ه‍. ق). 31. السيّد محمّد صادق الحسيني الروحاني (ولادته ١٣٤٥ ه‍. ق).

مساله عروه در مورد قائل به وحدت وجود: مسألة 2: لا إشكال في نجاسة الغلاة و الخوارج و النواصب، و أما المجسّمة و المجبّرة و القائلين بوحدة الوجود (1) من الصوفيّة إذا التزموا (2) بأحكام الإسلام، فالأقوى عدم نجاستهم (3)، إلاّ مع العلم بالتزامهم بلوازم مذاهبهم (4) من المفاسد (5). ________________________________________ (1) بالمعنى الّذي ليس هو بكفر. (الفيروزآبادي). * إن لم يكونوا قائلين بالوحدة الشخصيّة، و إلاّ فالأقوى نجاستهم. (عبد الهادي الشيرازي). * فقط أو وحدته مع وحدة الموجود أيضا، و في المقام أبحاث تطلب من محلّها. (المرعشي). * بالمعنى الّذي ليس هو بكفر، فلو اعتقد بالوحدة الواقعيّة الشخصيّة بأن يكون اللّه تعالى عين الكلّ‌، و الكلّ‌ عين اللّه فهو محكوم بالكفر. (مفتي الشيعة). (2) مع عدم العلم بإنكارهم ضروريّا من الدين، و إلاّ فهو طريق إلى تكذيبهم النبيّ‌ صلّى اللّه عليه و آله الّذي هو المناط في الحكم بكفر كلّ‌ منكر، لا أنّ‌ له موضوعيّة كي يشمل حتّى مع العلم بعدم تكذيبهم النبيّ‌ صلّى اللّه عليه و آله باعتقادهم على ما قيل بتوهّم إطلاق معاقد إجماعاتهم؛ إذ من الممكن حملها على الطريقيّة في ظرف الجهل بالاعتقاد كما هو الغالب، لا مطلقا. (آقا ضياء). (3) لا يخفى عليك أنّ‌ لهذه الفرق المذكورة في المتن عقائد مختلفة لا يمكن الحكم بطهارتهم مطلقا، كما لا يحكم بنجاستهم مطلقا، فلا بدّ من النظر إلى عقيدتهم، فإنّ‌ أدّت إلى إنكار الامور الثلاثة الّتي ذكرناها، فالأحوط لزوما الاجتناب عنهم، و إلاّ فالأقوى عدم نجاستهم. (مفتي الشيعة). (4) في إطلاقه الشامل لصورة عدم كون لوازمه موجبا لخلاف ضروري من ضروريّات الإسلام نظر ظاهر؛ لعدم الدليل على النجاسة بمجرّد ذلك. (آقا ضياء). * الالتزام بلوازم مذهبهم إن كانت اللوازم منافية للإسلام ضرورة يوجب الكفر لا مطلقا. (الرفيعي). * المفضية إلى إنكار التوحيد أو الرسالة. (الفاني). * إن كانت مستلزمة لإنكار أحد الثلاثة. (الخميني). (5) الموجبة للكفر لا مطلقا. (عبد الهادي الشيرازي، السيستاني). * و كانت المفاسد راجعة إلى إنكار واحد من الثلاثة. (اللنكراني). یزدی محمد کاظم بن عبد العظیم. العروة الوثقی و التعلیقات علیها. ج 2، مؤسسة السبطين عليهما السلام العالمية، 1388، ص 116.

آیات دال بر عدم تخفیف عذاب در جهنم: البقرة : 86 أُولئِكَ الَّذينَ اشْتَرَوُا الْحَياةَ الدُّنْيا بِالْآخِرَةِ فَلا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ البقرة : 162 خالِدينَ فيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ آل‌عمران : 88 خالِدينَ فيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ النحل : 85 وَ إِذا رَأَى الَّذينَ ظَلَمُوا الْعَذابَ فَلا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ فاطر : 36 وَ الَّذينَ كَفَرُوا لَهُمْ نارُ جَهَنَّمَ لا يُقْضى‌ عَلَيْهِمْ فَيَمُوتُوا وَ لا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ مِنْ عَذابِها كَذلِكَ نَجْزي كُلَّ كَفُورٍ.

🔷 پیشینه شادی و روزه گرفتن صوفیه در روز عاشورا 🔶 مولوی جلال الدین محمد بلخی مشهور به مولوی معتقد است که مردان الهی با کشته شدن رو به دیدار خدا می‌روند، پس این جای شادی دارد، نه جای گریه. لذا روز عاشورا را روز شادی می‌داند نه روز حزن و عزا وی از زبان یک شاعرِ مسافر ، عزاداری شیعیان شهرِ حَلَب را تمسخر کرده و می گوید : واقعه ی عاشورا کهنه شده و شما چقدر دیر از آن باخبر شده اید اکنون بجای اینکه به سر و سینه ی خود بزنید بروید و بر دل و دین خود نوحه و عزاداری کنید . رهایی شهیدان کربلا از زندان طبیعت، موجب شادی و سرور است نه اندوه و ماتم. 📚 مثنوی ، دفتر ششم ، ص ٨۴٧ 🔶 عبد القادر گیلانی عبدالقادر گیلانی قطب اعظم و سر سلسله و مؤسس فرقه صوفیه قادریه همچون سنت بنی امیه، روز عاشورا را روز عید، فرح و شادمانی می پنداشت. به همین جهت امروزه، برخی از پیروان وی در روز عاشورا به برگزاری مراسم های جشن و شادی می پردازند. بخشی از متن کتاب الغنیه تالیف عبدالقادر گیلانی: قومی (شیعیان) به روزه گرفتن و بزرگداشت روز عاشورا ایراد گرفته اند و گمان کرده اند، به خاطر قتل امام حسین رضی الله عنه در این روز، روزه گرفتن جایز نیست و گفته اند به خاطر شهادت ایشان باید در این روز هر ساله عزاداری کرد و طعنه می زنند که شما این روز را روز فرح و شادی قرار می دهید… کسی که قائل به این حرف باشد خطا کار است و مذهبش قبیح است، زیرا خداوند خواسته است به خاطر قرار دادن شهادت سبط نبی صلوات الله علیه [و آله] و سلم در این روز مبارک، بر مقام ایشان بیفزاید و او را به مقام خلفای راشدین برساند. وی مانند بنی امیه، روز عاشورا را روز فرح و شادمانی می پنداشت. در کتاب الغنیه می گوید: در روز عاشورا، باید جشن و سرور بر پا نمود، از البسه نو استفاده کرد، با شیرینی جات برای تبریک گویی به دیدار یکدیگر رفت. هرکس در روز عاشورا شادی و سرور نماید و به چشم خود سرمه بمالد تا آخر عمر از درد چشم ایمن می باشد. (برای همین است که امروزه برخی پیروانش در این روز جشن می گیرند) 📚 الغنیه-عبدالقادر گیلانی، جلد دوم، ص ٣١٨ 🔶 ابو حامد غزالی ابو حامد غزالی صوفی می نویسد : و یحرم على الواعظ وَغیره روایة مقتل الحسین وحکایاته  و ما جرى بين الصحابة من التشاجر و التخاصم، فإنه مهيج على بغض الصحابة، و الطعن فيهم بر واعظ و غیر او حرام است که مقتل امام حسین را بخواند و آن را حکایت کند و ماجرای شهادت امام حسین را بگوید زیرا سبب برانگیختن  بغض مردم نسبت به صحابه  و اشکال گرفتن بر ایشان می شود. 📚 الصواعق‌ المحرقه، ص۲۵۷ 🔶 ابن عربی ابن عربی در آثار مختلف خود درباره برکت روز عاشورا سخن گفته و حتی آن را در کنار دیگر اعیاد اسلامی مثل روز جمعه و عرفه و مباه مبارک رمضان قرار می دهد.  وی تاکید زیادی بر صوم روز عاشورا داشته و درباره پاداش آن می گوید : «من صام یوم عاشوراء کان لصاحبه مشهدان و تجلیان» یا «صیام یوم عاشوراء کفارة عن السنة التی قبله» 📚الفتوحات المکیه ج‏۳، ص۲۹۰ 📚الفتوحات المکیه، ج‏۹، ص۳۰۱ 📚الفتوحات المکیه ، ج‏۹، ص ٣٠٣ 🔶 ابو سعید أبو الخیر ابوسعید ابوالخیر از مشایخ بزرگ تصوف خراسان در قرن چهارم و پنجم، در روز عاشوراء، به منظور شادمان ساختن فقرای نیشابور، طبقی از حلوا و شیرینی و نان و آب برای آنها می فرستاد. 📚 تذکرة الأولیاء ، ص ٨١۴ 🔶 شمس تبریزی شمس تبریزی نیز کسانی که بر سیدالشهدا علیه السلام می گریستند را تمسخر کرده و می گفت: «شمس خُجَندی بر خاندان پیامبر صلی الله‌ علیه‌ و آله می‌گریست، ما بر وی گریستیم، یکی به خدا پیوست، بر وی می‌گرید» 📚 مقالات شمس ، ص ٢٧١ 🔶 آقای محمد حسین طهرانی و استاد وی سيد هاشم حداد آقای سید محمد حسین طهرانی در توصیف حالات استادخویش آقای سید هاشم حداد در ایام محرم و عاشورا می نویسد : «در تمام دهه عزاداري، حال حضرت حدّاد بسيار منقلب بود چهره سرخ مي‌شد و چشمان درخشان و نوراني، ولي حال حزن و اندوه در ايشان ديده نمي شد، سراسر ابتهاج و مسرّت بود مي‌فرمود: چقدر مردم غافلند که براي اين شهيد جان باخته غصه مي‌خورند و ماتم و اندوه بپا مي‌دارند صحنه عاشورا عالي ترين مناظر عشقبازي است و زيباترين مواطن جمال و جلال الهي و نيکوترين مظاهر اسماء رحمت و غضب و براي اهل بيت (علیهم السلام) جز عبور از درجات و مراتب، و وصول به اعلي ذروه حيات جاويدان، و منسلخ شدن از مظاهر، و تحقّق به اصل ظاهر، و فناي مطلق در ذات احديت چيزي نبوده است. تحقيقا روز شادي و مسرّت اهل بيت است. زيرا روز کاميابي و ظفر و قبولي ورود در حريم خدا و حرم امن و امان است... » 📚 روح مجرد ، ص ٧٨_٧٩ 🔶 محمد حسن وکیلی آقای محمد حسن وکیلی مؤلف مقاله ای است به نام " عاشورا روز فرح یا حزن سیدالشهدا علیه السلام " وی در این مقاله در صدد اثبات مشروعیت شادی و فرح در روز عاشورا می باشد. ▪️ادامه دارد... @ostadhasheminasab

آقای سید محمد حسین طهرانی در توصیف حالات استادخویش آقای سید هاشم حداد در ایام محرم و عاشورا می نویسد : «در تمام دهه عزاداري، حال حضرت حدّاد بسيار منقلب بود چهره سرخ مي‌شد و چشمان درخشان و نوراني، ولي حال حزن و اندوه در ايشان ديده نمي شد، سراسر ابتهاج و مسرّت بود مي‌فرمود: چقدر مردم غافلند که براي اين شهيد جان باخته غصه مي‌خورند و ماتم و اندوه بپا مي‌دارند صحنه عاشورا عالي ترين مناظر عشقبازي است و زيباترين مواطن جمال و جلال الهي و نيکوترين مظاهر اسماء رحمت و غضب و براي اهل بيت (علیهم السلام) جز عبور از درجات و مراتب، و وصول به اعلي ذروه حيات جاويدان، و منسلخ شدن از مظاهر، و تحقّق به اصل ظاهر، و فناي مطلق در ذات احديت چيزي نبوده است. تحقيقا روز شادي و مسرّت اهل بيت است. زيرا روز کاميابي و ظفر و قبولي ورود در حريم خدا و حرم امن و امان است... » 📚 روح مجرد ، ص ٧٨_٧٩

بسم الله الرحمن الرحیم

Channel created