مرکز روان‌شناسی مانی

🧠 *هزینه پنهان آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی با دو سال تأخیر آشکار می‌شود* 🔻 *نتایج پژوهش گسترده چین بر فرایند یادگیری ۲۶ هزار دانش‌آموز* 🔹 مطالعه‌ای تازه روی بیش از ۲۶ هزار دانش‌آموز چینی، تصویری متفاوت از اثرات آموزشی هوش مصنوعی ارائه می‌دهد. بر اساس نتایج این پژوهش، دانش‌آموزانی که از ابزارهای هوش مصنوعی برای انجام تکالیف استفاده می‌کردند، وظایف خود را سریع‌تر به پایان می‌رساندند و در ارزیابی‌های مرتبط با تکالیف نیز عملکرد بهتری داشتند، اما در آزمون‌های رسمی نتایج ضعیف‌تری به دست آوردند. 🔹 یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد افت عملکرد در آزمون‌ها در برخی موارد به ۲۴ درصد می‌رسد و مهم‌تر این که پیامدهای کامل این الگو بلافاصله آشکار نمی‌شود. پژوهشگران گزارش کرده‌اند اثر واقعی استفاده مداوم از هوش مصنوعی بر نتایج آزمون‌های درسی، حدود دو سال بعد نمایان شده است. همین امر می‌تواند باعث شود پژوهش‌های کوتاه‌مدت، میزان واقعی این پیامدها را کمتر از واقعیت برآورد کنند. 👈 متن کامل را با در [زاویه](https://zaviehmag.ir/?p=34085) بخوانید 🌐 ble.ir/join/8zQ7jo5Z8P

مرکز روان‌شناسی مانی pinned «وقتی سایه جنگ سنگین است آماده‌سازی روانی در زمانه تهدید جنگ دکتر علی ثاقبی – روان‌پزشک، روان‌درمانگر در روزهایی که سایه جنگ سنگین می‌شود، طبیعی است که ذهن ما اول سراغ «آماده‌سازی بیرونی» برود: آب و غذا، کیف اضطراری، مسیر خروج… اما در این میان مساله‌ای…»

✍️ وقتی عظمت فرد دیگری را می‌بینید و تحسینش می‌کنید؛ در واقع این عظمت برای خودتان است. خیلی خوب است آدم اینقدر با خودش در صلح باشد که به راحتی بزرگی دیگران را تحسین کند و به زبانش بیاورد. 👤 دبی فورد برگرفته از کانال سخنرانی ها @alipsychiatrist

پلی کنید و برای چند دقیقه هم که شده به چیزای منفی فکر نکنید‌. @Iran_ta_abad

• دور نگه‌داشتن از تصاویر و خبرهای آسیب‌زا • روال ثابت روزانه (خواب / تغذیه / فعالیت بدنی / ارتباط با افراد امن) • مهیا کردن فضای امن برای بیان دغدغه‌ها و احساسات سه جمله ثابت: ۱) «من همیشه کنارت هستم.» ۲) «کاری که می‌تونیم بکنیم اینه که مراقب هم باشیم.» ۳) « خانواده ما قدم‌به‌قدم و با هم جلو می‌ریم.» و یک تمرین ساده: «اگر جدا شدیم…» نقطه ملاقات + شماره تماس روی کاغذ + یک جمله کوتاه قابل‌حفظ. * به خاطر داشته باشیم که در بحران قرار نیست قهرمان باشیم. فقط قرار است مراقب خود و دیگران باشیم، تا کمتر آسیب ببینیم، و بتوانیم از دل این روزگار پرهراس بگذریم. در این زمانه، همین گام‌های به ظاهر کوچک، کم از قهرمانی نیست.

وقتی سایه جنگ سنگین است آماده‌سازی روانی در زمانه تهدید جنگ دکتر علی ثاقبی – روان‌پزشک، روان‌درمانگر در روزهایی که سایه جنگ سنگین می‌شود، طبیعی است که ذهن ما اول سراغ «آماده‌سازی بیرونی» برود: آب و غذا، کیف اضطراری، مسیر خروج… اما در این میان مساله‌ای بسیار مهم هست، که معمولا از نظرها دور می‌ماند: آماده‌سازی روانی. بحران جنگ فقط خانه و خیابان را به‌هم نمی‌ریزد؛ نظم درونی آدم‌ها را هم می‌لرزاند. و اگر پیشاپیش چند «قرار کوچک» برای ذهن نگذاشته باشیم، در لحظه تهدید، تصمیم‌گیری سخت‌تر می‌شود، رابطه‌ها شکننده‌تر می‌شوند، و آشفتگی، بی‌صدا از درون شروع می‌کند به خوردن توان ما. * سه اصل آمادگی روانی در تهدید جنگ، ذهن خیلی زود به «حالت بقا» می‌رود. پس هدف ما نباید این باشد که بتوانیم در این شرایط «عالی» عمل کنیم. هدف این است که بدترین سناریو را، با کمترین فروپاشی، از سر بگذرانیم. اگر بخواهیم یک قطب‌نما برای «کمک‌های اولیه روانی» داشته باشیم، پنج اصل ساده راه را روشن می‌کند: - برقراری امنیت - آرام‌سازی روانی - ایجاد حس توانمندی و کارآمدی - حفظ پیوندها زنده‌نگه‌داشتن امید برای این کار، سه قاعده بیش از همه کمک می‌کند: ۱) پیش‌قرارها: چیزهایی که باید قبل از اوج تهدید تعیین شوند. ۲) کاهش آشفتگی: کم‌کردن ورودی‌های آشفته‌ساز و تصمیم‌های هم‌زمان. ۳) لنگرهای کوچک: ابزارهایی که می‌توانند در لحظه، برانگیختگی سیستم عصبی را چند درجه پایین بیاورند. * راهکارهای عملی فاز اول: پیش از اوج ۱) قرارداد خانوادگی در بحران، بحث‌های طولانی معمولا به نتیجه نمی‌رسند؛ فقط داغ‌تر و مخرب‌تر می‌شوند. پس یک صفحه کاغذ بردارید و بنویسید: الف) نقش‌ها • یک نفر «تصمیم‌گیرنده اجرایی» • یک نفر «متصدی ارتباطات» (تماس‌ها، پیام‌ها، خبرگیری،…) • یک نفر «مسئول تدارکات» • یک نفر «مسئول کودک/سالمند/…» • … این تقسیم نقش، نه قدرت‌طلبی است و نه کنترل‌گری؛ صرفا برنامه‌ریزی برای کاهش آشفتگی است. ب) قاعده طلایی بحث: «الان وقت حل‌وفصل اختلاف‌های قدیمی نیست؛ الان صرفا زمان به حداقل‌رساندن آسیب است.» پ) کلمه توقف یک کلمه/عبارت کوتاه توافقی که یعنی: «الان ظرفیت گفت‌وگو ندارم؛ بحث را نگه داریم.» در لحظه‌های تهدید، رعایت همین کلمه رمز «توقف» گاهی مهم‌تر از هر مهارت ارتباطی است. * ۲) نقشه ارتباطات: وقتی شبکه‌ها به‌هم‌ می‌ریزند در بحران، اضطراب فقط از خطر نیست؛ از «بی‌خبری» هم هست. با دوستان/خانواده/همسایه‌های قابل‌اعتماد، یک قرار ساده بگذارید: • اگر اینترنت قطع شد، کی خبر می‌گیریم؟ • از کجا/چه مسیری؟ • اگر تماس تلفنی هم ممکن نبود، راه ارتباط ما چیست؟ قرارهای کوچک، جلوی آشفتگی‌های بزرگ را می‌گیرند. * ۳) بهداشت خبری: نه «ترک اخبار»، نه «بمباران اطلاعات» در تهدید جنگ، خبر می‌تواند به‌جای کاهش ابهام، فقط اضطراب خام تزریق کند. چند قاعده ساده: • بازه‌های کوتاه پیگیری اخبار (نه چک‌کردن ممتد) • فقط از چند منبع مشخص و معتبر • خاموش‌کردن نوتیفیکیشن‌ها (مخصوصا شب‌ها) • دوری از تصاویر خشن و بازپخش‌های تکراری مغزی که زیر هجوم سیل اخبار هولناک است، نه دقیق‌تر می‌فهمد، و نه بهتر تصمیم می‌گیرد. * ۴) مراقبت حداقلی از بدن: به اندازه حفظ «کارکرد» در بحران، بدن اگر فرو بریزد، روان هم فرو می‌ریزد. پس یک هدف حداقلی، حفظ نظم در: خواب / غذا /تحرک / تماس انسانی امن خواهد بود. نه برای به‌دست آوردن حال خوب، صرفا برای حفظ کارکرد حداقلی بدن و روان * ۵) کیت آفلاین روان برای وقتی که اینترنت نیست و ذهن برانگیخته است. قرار دادن یک برگه روی یخچال یا داخل کیف: • سه شماره تماس نفرات امن • سه کار آرام‌ساز مختصر و مفید (شخصی‌سازی شده) • سه جمله لنگر آرامش سه جمله لنگر پیشنهادی: ۱) «همه مشکلات را قرار نیست امروز حل کنم.» ۲) «الان فقط وقت تمرکز بر گام همین لحظه است.» ۳) «این نیز بگذرد.» و چند ابزار کوچک اما موثر: توپ استرس، آدامس، یک عطر آشنا، یک فایل صوتی آفلاین آرام‌سازی. تمرین یک مهارت ساده: «تنفس جعبه‌ای» ۴ ثانیه دم، ۴ ثانیه نگه‌داشتن، ۴ ثانیه بازدم، ۴ ثانیه مکث (اگر سرگیجه یا بدحالی آمد، تمرین را قطع کنید و به تنفس طبیعی برگردید.) آمادگی فاز دوم: هنگامه اوج ۶) کوچک‌سازی تصمیم‌ها در حالت بقا، مغز توان تصمیم‌های بزرگ ندارد. پس تصمیم‌ها را خرد کنید: الان کجا برویم؟ بعدش چه کنیم؟ چه کسی تماس بگیرد؟ چه چیزی برداشته شود؟ و… کوچک‌سازی، چاره آشفتگی است. * ۷) کمک در بحران: حرف کمتر، کار بجاتر در لحظه‌های تهدید، کمک معمولا ارائه «تحلیل» نیست. بلکه: حضور امن، گوش‌دادن، کمک عملی. اگر کسی می‌خواهد حرف بزند، گوش بده. اگر نمی‌خواهد، فشار نیاور. تامین آب، غذا، و کم‌کردن محرک‌های تهدید گاهی از هزار جمله بیشتر اثر دارد. * ۸) مراقبت از کودکان: روال ثابت، جمله‌های ثابت سه راهکار:

سال‌ها طول کشید تا بفهمم مسئله فقط یک حاکم یا یک نام نیست؛ مسئله خودِ «قدرت» است. قدرت، هر جامه‌ای که بپوشد، پیش از هر چیز به دوام خویش می‌اندیشد. این نه بدبینی است و نه افسانه‌ی توطئه؛ این خصلتِ سازوکارهایی است که برای ماندن ساخته می‌شوند. هر نظمی که بر بقای خود بنا شود، دیر یا زود می‌آموزد که انسان‌ها را نه به عنوان غایت، بلکه به عنوان وسیله ببیند. شاید ریشه‌اش در ترس کهن ما باشد؛ در هراسِ بی‌پناهی. ما از ناامنی می‌گریزیم و ذهن‌مان دوست دارد باور کند جایی دستی هست که از بالا مراقب ماست. اما تجربه، آرام و بی‌هیاهو، روایت دیگری برایم نوشت. فهمیدم جامعه از رأس‌ها ساخته نمی‌شود، از پیوندها ساخته می‌شود. از اعتمادهای کوچک، از لحظه‌هایی که آدم‌ها به جای ترسیدن از هم، دست یکدیگر را می‌گیرند. جامعه آن‌جا قد می‌کشد که انسان‌ها انسان بودنشان را به سیاست واگذار نکنند؛ که اخلاق را به نهادها نسپارند و مسئولیتِ دل‌هایشان را خود به دوش بکشند. آن‌گاه دانستم سرمایه‌ی یک سرزمین نه در شعارهای بلند است و نه در هیبتِ اسلحه‌ها؛ سرمایه‌ی واقعی، کیفیتِ جان‌هایی است که در آن نفس می‌کشند. اینکه چقدر می‌توانیم بی‌تحقیر سخن بگوییم، چقدر می‌توانیم لرزشِ ضعفِ یکدیگر را تاب بیاوریم، چقدر می‌توانیم با همه‌ی فاصله‌ها باز کنار هم بمانیم. شاید به همین دلیل است که راهِ تغییر همیشه فریاد نیست. گاه تغییر، ماندن است. گاه تغییر، ساختنِ آرامِ رابطه‌هاست. گاه مقاومت یعنی همین که نگذاری جهان، تو را به تصویرِ خویش بدل کند. من هنوز باور دارم اگر روزی جامعه‌ای روشن‌تر داشته باشیم، نه از دلِ قهرمانانِ سیاسی، بلکه از دلِ انسان‌هایی برخواهد خاست که آموخته‌اند به یکدیگر ایمان بیاورند، و رشدِ هم را بخواهند و هر یک قهرمان جهان خویش باشند . شاید آغازِ تغییر همین‌جا باشد: در تصمیمی ساده اما دشوار، اینکه انسان بمانیم، حتی وقتی قدرت، انسانیت را به فراموشی سپرده است. . اسفند ۱۴۰۴ #لیلا_درخش @Leila_derakhsh

🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔 نشست تخصصی 🔺موضوع: آسیب های روانی جمعی و آینده سلامت روان ایران🔺 👤میزبان:جناب آقای حمید پیروی، نائب رئیس جمعیت علمی پیشگیری از خودکشی ایران 👤سخنران: دکتر محمدرضا شالبافان، مدیر کل دفتر سلامت روانی و اجتماعی وزارت بهداشت 👤 سخنران: دکتر حمید پورشریفی، نائب رئیس انجمن روانشناسی ایران 👤 سخنران: دکتر مجید صفاری نیا،رئیس انجمن روانشناسی اجتماعی ایران 👤 سخنران: دکتر سید وحید شریعت، رئیس انجمن علمی روانپزشکان ایران 🗓️زمان: شنبه ۲ اسفند ماه ۱۴۰۴ ⏰ساعت: ۱۶ الی ۱۸ 🌐لینک شرکت و دریافت گواهی: https://m0h.ir/mtmkep 💠تلگرام جمعیت علمی پیشگیری از خودکشی ایران: ‏https://t.me/ISSSP 💠اینستاگرام جمعیت علمی پیشگیری از خودکشی ایران: ‏https://instagram.com/Iran_suicide_prevention

وقتی زندگی یک ماراتون نفس‌گیر است مراقبت از خود در زمانه عسرت دکتر علی ثاقبی – روان‌پزشک، روان‌درمانگر در این روزها که اندوه انباشته، خشم متراکم و اضطراب عمیق بر زندگی فردی و جمعی ما سایه انداخته است، مفهوم «مراقبت از خود» اغلب بدفهمیده می‌شود: یا به‌عنوان تجملی خودخواهانه دیده می‌شود، یا به نسخه‌هایی ساده‌انگارانه فروکاسته می‌شود که بیشتر بوی انکار می‌دهند تا فهم. در چنین شرایطی، مراقبت از خود نه به‌معنای حال خوب داشتن است و نه رسیدن به آرامش. مراقبت از خود، در این معنا، تلاشی است برای بقا؛ تقلایی برای کم‌کردن آسیب، برای آن‌که روان انسان، زیر فشار غیرانسانی، خرد نشود و فرو نریزد. مراقبت از خود یعنی پذیرفتن یک واقعیت ساده و در عین حال دشوار: در شرایطی که بیرون از توان کنترل ماست، نمی‌توان از خود انتظار کارکرد عادی داشت. در این معنا، مراقبت از خود یعنی کم‌کردن بار اضافی، نه افزودن وظیفه‌ای تازه. مراقبت از خود در این روزها، بیش از آن‌که اقدامی مقطعی باشد، شبیه دویدن در یک ماراتون نفس‌گیر، در مسیری طولانی و فرساینده است؛ و قرار نیست با یک تصمیم، یک اقدام یا در دوره‌ای کوتاه، به پایان برسد. وقتی افق بهبود نامعلوم است و نشانه‌ای از پایان این دوران سخت دیده نمی‌شود، مراقبت از خود یعنی تنظیم نیرو برای دوام‌آوردن، بی‌آن‌که به خط پایانی امید ببندیم که فعلا در دیدرس نیست. برای بسیاری از افراد، نخستین شکل مراقبت از خود: یعنی اجازه ندادن به این‌که هر خبر، هر تصویر و هر روایت تازه، بی‌وقفه و بی‌واسطه وارد روان مجروح شود. این اجتناب نسبی و هدفمند، نشانه بی‌تفاوتی نیست؛ بلکه انتخابی آگاهانه است برای حفظ توان همدلی در بلندمدت. روانی که فرسوده شده، دیگر توان شاهد ماندن ندارد. دیگر آنکه، مراقبت از خود، پیش از هر چیز، از بدن آغاز می‌شود: خواب (حتی اگر ناقص باشد)، غذا (حتی اگر بی‌اشتها خورده شود)، ورزش (حتی اگر مختصر باشد)، و تماس انسانی امن (حتی اگر مجازی باشد)، پایه‌هایی هستند که بدون آن‌ها هیچ تلاش روانی پایداری ممکن نیست. در شرایط فشار مزمن، بدن نخستین جایی است که هزینه می‌دهد و آخرین جایی که اجازه دیده‌شدن پیدا می‌کند. نادیده‌گرفتن بدن، اغلب به نام «تاب‌آوردن» انجام می‌شود، اما نتیجه‌اش فرسودگی عمیق‌تر روان است. همچنین، در این روزها، مراقبت از خود اغلب به‌معنای کاهش خودسرزنشگری است؛ یعنی مجاز شمردن گفتن این جمله: «من بیش از این توان ندارم.» این جمله نشانه ضعف نیست؛ بیان واقعیت یک سیستم عصبی تحت فشاری بی‌سابقه و فراتر از حد تحمل است. برای برخی، مراقبت از خود یعنی انتخاب یک امر ثابت در دل بی‌ثباتی: یک روتین منظم، یک رابطه امن، یا یک آیین کوچک روزانه. ثبات (حتی اگر در امور کوچک و به ظاهر پیش‌پاافتاده باشد)، پیامی از ایمنی به روان می‌دهد؛ پیامی که بدون آن، هیچ امید پایداری شکل نمی‌گیرد. نکته مهم این است: مراقبت از خود، فردگرایی نیست. دوام فردی، پیش‌شرط دوام جمعی است. مراقبت از خود، شرط امکان همدلی، مراقبت متقابل و ایستادن کنار یکدیگر است. جامعه‌ای که اعضایش یکی‌یکی فرسوده شوند، نه همدلی را حفظ می‌کند و نه امکان کنش را. در این معنا، مراقبت از خود نه عقب‌نشینی است و نه بریدن از جهان پیرامون؛ تلاشی است برای در زندگی ماندن، برای حفظ حداقلی از پیوند، معنا و انسانیت. مراقبت از خود در این روزها نه حال خوب می‌خواهد و نه سالم‌ماندن کامل. تنها کافی است: فرو نریزی، کاملا خاموش نشوی، و اجازه بدهی هنوز و هر روز، به شکلی محدود اما واقعی، زنده بمانی. در زمانه‌ای که بسیاری چیزها از ما گرفته شده‌اند، همین ماندن در زندگی، از عینی‌ترین مصادیق پایداری است.

کودک خبر را مثل بزرگسال تحلیل نمی‌کند؛ این خطرناک است ⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️ @Child_Teen @RavandarmaniBaiani یکی از مهم‌ترین سوء‌برداشت‌ها درباره کودکان این است که تصور می‌کنیم آن‌ها اخبار را «می‌فهمند»، فقط چون کلمات را می‌شنوند یا تصویر را می‌بینند. در حالی که فهم کودک از خبر، از نظر مغزی و روان‌شناختی، کاملاً با بزرگسال متفاوت است. این تفاوت اگر نادیده گرفته شود، می‌تواند زمینه‌ساز اضطراب عمیق و تروما شود. مغز بزرگسال خبر را تحلیل می‌کند، مغز کودک آن را تجربه می‌کند در مغز بزرگسال: • قشر پیش‌پیشانی فعال است • فرد می‌تواند احتمال، زمان، فاصله و زمینه را درک کند • خبر در چارچوب «اطلاعات» پردازش می‌شود اما در مغز کودک: • قشر پیش‌پیشانی هنوز در حال رشد است • سیستم هیجانی (آمیگدالا) غالب است • خبر به‌عنوان «تهدید» ثبت می‌شود، نه اطلاعات به زبان ساده، کودک خبر را زندگی می‌کند، نه تحلیل. کودک چه چیزهایی را نمی‌تواند تحلیل کند؟ کودکان، به‌ویژه در سنین پیش‌دبستان و دبستان، در درک مفاهیم زیر محدودیت دارند: • احتمال • دوری یا نزدیکی خطر • «برای ما نیست» • «ممکن است، نه حتمی» • پیچیدگی‌های سیاسی، اجتماعی یا نظامی برای مغز کودک: اگر اتفاقی جایی افتاده، یعنی «می‌تواند همین حالا برای ما هم بیفتد». چرا این موضوع خطرناک است؟ وقتی کودک خبر را بدون توان تحلیل دریافت می‌کند، چند اتفاق هم‌زمان رخ می‌دهد: ۱. تهدید دائمی می‌شود مغز کودک نمی‌تواند خبر را ببندد و تمام کند. تهدید باز می‌ماند. ۲. سیستم استرس فعال می‌ماند کورتیزول و آدرنالین بالا می‌مانند، حتی در زمان استراحت. ۳. احساس کنترل از بین می‌رود کودک نه می‌فهمد چرا، نه می‌داند چه‌کار باید بکند. این ترکیب، یکی از قوی‌ترین بسترهای شکل‌گیری تروماست. مثال ساده و قابل فهم بزرگسال می‌گوید: «این خبر مربوط به جای دیگری است و احتمال کمی دارد» مغز کودک می‌شنود: «یک اتفاق بد وجود دارد که ممکن است ناگهان سراغ ما بیاید» این تفاوت کوچک نیست؛ تفاوتی حیاتی است. @Child_Teen @RavandarmaniBaiani چرا بعضی کودکان بیشتر آسیب می‌بینند؟ کودکانی که بیشتر در معرض خطر هستند معمولاً: • حساس‌ترند • تخیل فعال‌تری دارند • اضطراب پایه‌ای بالاتری دارند • والد مضطرب‌تری دارند • یا قبلاً تجربه استرس یا تروما داشته‌اند در این کودکان، خبر بدون تحلیل، مستقیم به ترس مزمن تبدیل می‌شود. نادیده گرفتن این تفاوت چه پیامدی دارد؟ وقتی والد یا بزرگسال انتظار دارد کودک مثل خودش «منطقی» خبر را بفهمد: • احساس کودک نادیده گرفته می‌شود • ترس کودک بی‌نام می‌ماند • کودک یاد می‌گیرد احساسش اشتباه است • اضطراب به شکل‌های غیرمستقیم بروز می‌کند مثل: کابوس دل‌درد پرخاشگری سکوت اضطراب جدایی جمع‌بندی کودک کوچک‌سال نیست چون کمتر می‌داند؛ کوچک‌سال است چون مغزش هنوز ابزار تحلیل ندارد. وقتی از او انتظار داریم خبر را مثل بزرگسال بفهمد، در واقع او را با ترسی تنها می‌گذاریم که نمی‌تواند برایش معنا بسازد. محافظت از کودک، یعنی احترام به محدودیت‌های مغز در حال رشد. منابع معتبر بین‌المللی و مقالات مروری • American Psychological Association (APA) مرورهای علمی درباره رشد شناختی، پردازش تهدید و مواجهه کودکان با اخبار • World Health Organization (WHO) اسناد سلامت روان کودک و استرس‌های محیطی و رسانه‌ای • National Child Traumatic Stress Network (NCTSN) منابع تخصصی درباره تفاوت پردازش تروما در کودکان و بزرگسالان • مرور علمی در Journal of Child Psychology and Psychiatry درباره رشد قشر پیش‌پیشانی و تنظیم هیجان در کودکان • مقاله مروری در Developmental Cognitive Neuroscience درباره تفاوت‌های عصبی کودک و بزرگسال در پردازش تهدید و ترس @Child_Teen @RavandarmaniBaiani

◽ازش پرسیدم دلت برای چه چیزی در ایران تنگ شده؟ گفت برای آدم‌هایی که همچنان مانده‌اند تا چراغ این خانه نیم‌ویران روشن بماند. از نادر جلساتی بود که گریستم. ✍🏻 #علی_نیک‌جو #روایت_روزگار @alipsychistrisr

🔻🔺️کتاب‌نوشت "پذیرفتن مسولیت شخصی به معنی آن نیست که می‌توانیم هرچیزی که می‌خواهیم باشیم. واقعیت‌های اجتماعی، محیطی، فرهنگی و زیستی خیلی وقت‌ها آزادی انتخاب ما را محدود می‌کنند. توانایی انتخاب کردن را باید در زمینه‌های اجتماعی-سیاسی که فشار می‌آورند یا محدودیت‌هایی ایجاد می‌کنند، در نظر گرفت؛ ظلم و ستم واقعیتی است که می‌تواند توانایی ما در انتخاب آینده‌مان را محدود کند. آموختن چگونگی رویارویی با این نیروهای بیرونی و درونی که بر تصمیم‌ها و رفتار ما اثرگذارند، اهمیت دارد." (جرالد کُری در نظریه‌ و کاربست مشاوره و روان‌درمانی برگردان یحیی سیدمحمدی، نشر ارسباران) https://t.me/maaniclinic

حتی یک‌بار هم نه! چرا نباید مواد روان‌گردان را امتحان کرد؟ ✍گروه اجتماعی چندثانیه 🔹خیلی‌ها فکر می‌کنند «فقط یک‌بار امتحان کردن» خطری ندارد؛ اما واقعیت این است که هیچ‌کس نمی‌داند مغز او چطور به مواد واکنش نشان می‌دهد. مواد روان‌گردان، از جمله گل، LSD و انواع توهم‌زاها، می‌توانند در همان اولین تجربه مسیر ذهن را برای همیشه تغییر دهند. 🔹 مغز هر فرد واکنش متفاوتی دارد. ممکن است در ژنتیک شما زمینه ابتلا به اختلالات روانی مثل اسکیزوفرنی وجود داشته باشد؛ چیزی که تا قبل از مصرف شاید هرگز خود را نشان نداده باشد. 🔹 برخی از این مواد باعث توهم، پارانویا، اضطراب شدید، یا حتی فروپاشی کامل روانی می‌شوند و هیچ تضمینی نیست که فرد بتواند از این تجربه بازگردد. 🔹 گاهی فقط یک‌بار، کافی‌ست تا مسیر زندگی به‌کلی تغییر کند. 🔹مواد روان‌گردان «در»ی را باز می‌کنند که معلوم نیست پشتش چیست، و مهم‌تر از آن، معلوم نیست آیا باز بسته می‌شود یا نه. مراقب مغزتان باشید؛ تنها نسخه‌ای‌ست که دارید. #چند_ثانیه @chandsanieh_news

🔻سالخورده‌ها اعتیاد بیشتری به وسایل دیجیتال دارند براساس یک ارزیابی،گروه سنی بالای ۶۵ سال وابستگی بیشتری به موبایل، کامپیوتر، تبلت، تلویزیون‌های هوشمند و گجت‌های فناورانه دارند. پیمایش دیگری نشان می‌دهد به موازات افزایش سن، فرد بیشتر از جمع دوستان و خانواده فاصله می‌گیرد. @eskannews_com instagram.com/eskannews

خواب کافی؛ ستون فراموش‌شده سلامت انسان ✍گروه اجتماعی چندثانیه 🔹نتایج پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد که خواب کافی نه‌تنها برای رفع خستگی، بلکه برای حفظ سلامت جسم، روان و عملکرد شناختی حیاتی است. در طول خواب، بدن وارد چرخه‌هایی می‌شود که در آن بافت‌ها ترمیم، هورمون‌ها تنظیم و حافظه تثبیت می‌شوند. 🔹کارشناسان معتقدند کم‌خوابی مداوم با تضعیف سیستم ایمنی، افزایش التهاب، اختلال در متابولیسم قند و بالا رفتن خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی، افسردگی و اضطراب ارتباط مستقیم دارد. 🔹به گفته متخصصان علوم اعصاب، خواب ناکافی باعث برهم خوردن تعادل هورمون‌های «لپتین» و «گرلین» می‌شود که نقش مهمی در احساس گرسنگی دارند؛ موضوعی که می‌تواند در درازمدت به افزایش وزن و دیابت نوع دوم منجر شود. 🔹بر اساس مطالعات، بهترین الگوی خواب برای بزرگسالان بین ۷ تا ۸ ساعت در شبانه‌روز است. تنظیم ساعت خواب و بیداری، کاهش مصرف کافئین در ساعات پایانی روز و پرهیز از استفاده از وسایل الکترونیکی پیش از خواب، از مهم‌ترین توصیه‌ها برای ارتقای کیفیت خواب به شمار می‌رود. 🔹کارشناسان هشدار می‌دهند که کم‌خوابی مزمن یکی از چالش‌های خاموش سلامت در جوامع امروزی است؛ عاملی که تأثیر آن بر بازده کاری، تصمیم‌گیری و سلامت روان، کمتر از تغذیه ناسالم یا کم‌تحرکی نیست. #چند_ثانیه @chandsanieh_news

تامین «هزینه‌ خدمات روان‌درمانی» نیاز به اقدام ملی دارد / هم‌دلی، بهداشت روانی جامعه را افزایش می‌دهد / بسیاری از چالش‌های اجتماعی ریشه در ناآگاهی روانی دارند / فضای خانواده نقشی اساسی در آسیب‌های روانی ایفا می‌کند ✍️سیاوش پورعلی گروه اجتماعی چندثانیه 🔻الهام فخاری، روان‌شناس و عضو ادوار شورای‌شهر تهران در واکنش به آخرین وضعیت بهداشت روان جامعه به‌خبرنگار «چندثانیه» می‌گوید: 🔹روان، برخلاف تَن که نمود بیرونی دارد، نادیدنی است اما با بدن پیوندی تنگاتنگ دارد. همان‌طور که تن نیازمند مراقبت و بهداشت است، روان نیز به پرورش، تعامل اجتماعی سالم و محیط امن برای رشد نیاز دارد.بهداشت روانی فرد بر رفتار، روابط اجتماعی، انگیزه و کارایی تاثیر مستقیم دارد. 🔹بالندگی روان، بدون توسعه روابط اجتماعی ممکن نیست. در محیطی که افراد از مهارت‌های روان‌شناختی مانند هم‌دلی، حل چالش‌ها به‌صورت گروهی و رواداری برخوردار باشند، تاب‌آوری و سلامت روان اجتماعی افزایش می‌یابد. 🔹 در مقابل، آشفتگی اجتماعی، ناپایداری اقتصادی و فشارهای مداوم، آسیب‌پذیری روانی را تشدید می‌کند. از عوامل مهم آسیب به روان، مصرف مواد محرک، مخدر یا توهم‌زا است که می‌تواند تغییرات برگشت‌ناپذیری در ساختار مغز ایجاد کند. 🔹براساس گزارش وزارت بهداشت، حدود ۲۵ درصد از جامعه ایران دچار نوعی از اختلال روان هستند. این اختلال‌ها شامل اضطراب، افسردگی، وسواس، اختلال‌های شخصیتی و روان‌پریشی است. 🔹 همان‌طور که آمار اقتصادی و جمعیتی کشور پایش می‌شود، لازم است پایش ملی بهداشت روان نیز در برنامه‌های کلان کشور گنجانده شود. برخی از این اختلال‌ها ژنتیکی‌اند و نیازمند حمایت اجتماعی و درمان پایدار هستند، اما بخش زیادی از آن‌ها با آموزش، پیشگیری و خدمات روان‌شناختی قابل کنترل و درمان‌اند. 🔹ما نیازمند گزارش‌های منظم از وضعیت روانی کشور و آگاهی خانواده‌ها و مسوولان از اهمیت بهداشت روان هستیم. بسیاری از چالش‌های اجتماعی و سازمانی ریشه در ناآگاهی یا کمبود مهارت‌های روانی دارند. از سوی دیگر، هزینه بالای خدمات روان‌درمانی برای مردم مانعی جدی است که باید با اقدام ملی برطرف شود. 🔹سازمان‌های بین‌المللی در حوزه بهداشتِ روان همواره تاکید بر آموزش و پرورش روان‌شناختی، ارتقای بهداشت روان‌تنی و اجتماعی و امسال به‌ویژه تمرکز بر نوجوانان دارند. 🔹آسیب‌های روانی در دوران کودکی و نوجوانی تاثیر ژرفی بر آینده‌ی فرد دارد؛ بنابراین تقویت مهارت‌های زندگی، دسترسی به خدمات تخصصی و فراهم‌سازی محیطی امن و پذیرنده برای رشد و خودابرازی نوجوانان، وظیفه خانواده‌ها و مسوولان است. 🔹 فرزندپروری آگاهانه نقشی اساسی در پیشگیری از آسیب‌های روانی دارد. بسیاری از مشکلات روانی ریشه در خانواده‌های ناآگاه و پرتنش دارند. اگر والدین تنها به نیازهای مادی بسنده کنند و از رشد عاطفی و روانی فرزند غافل بمانند، هزینه روانی سنگینی بر کودک تحمیل می‌شود. 🔹در نهایت، بهداشت روان را نباید امری لوکس یا فرعی دانست. این موضوع، بنیاد توسعه اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی جامعه است. #چند_ثانیه @chandsanieh_news

«با ترس ناشی از بودن در کنار شخص نامناسب کنار می‌آیید؛ چون نمی‌توانید با ترس از تنهایی کنار بیایید، امید آلوده به تردید و تردید آغشته به امید.» - هر روز؛ دیوید لویتان. #کتاب_بخوانیم @monadchannel

⭕ روز سیاه سینما سینمای ایران یکی از بهترین کارگردان‌های خود را از دست داد. "ناصر تقوایی"، فیلمساز و نویسنده شهیر ایرانی پس از یک دوره بیماری در سن ۸۴سالگی درگذشت. سازندگی به زندگی، زمانه، آثار مکتوب و سینمایی او پرداخته است ♦️نه جنگ، نه تسلیم سخنان "حسن روحانی" درباره بازدارندگی، مردم‌سالاری و آینده کشور ♦️مذاکره از موضع قدرت پیشنهاد "ظریف" برای مذاکره مستقیم با آمریکا ♦️طلوع شکننده صلح در اجلاس شرم‌الشیخ چه گذشت؟ ♦️پرونده حساس صدیقی برخی از متهمان دوباره بازداشت شدند ♦️یادداشت روز: خشونت خانگی؛ بحران پنهان به بهانه مرگ "زهرا قائمی" به دست همسرش به‌قلم؛ الهام فخاری؛ روان‌شناس 🔺در شماره ۲۰۸۷ روزنامه #سازندگی بخوانید @Saazandeginews

⭕️ خشونت خانگی؛ بحران پنهان به بهانه مرگ “زهرا قائمی” به دست همسرش 🖌 الهام فخاری؛ روان‌شناس ♦️مرگ مشکوک زهرا قائمی، پژوهشگر مطالعات زنان و خانواده در دانشگاه تهران، شوکی بزرگ ایجاد کرد. گزارش‌های اولیه از شبکه‌های اجتماعی و چند رسانه حکایت داشت که او روز شنبه ۱۹ مهرماه در منزلش در شهر قدس توسط همسرش خفه و کشته شده است و برخی همکاران این خبر را تایید کردند. پلیس تهران ابتدا اعلام کرد که پرونده‌ای به آنها ارجاع نشده است اما چند روز بعد پلیس شهر قدس گفت که او به شکل مشکوکی فوت کرده و همسرش بازداشت شده است تا نتیجه پزشکی قانونی مشخص شود. ✳️ خشونت خانگی پدیده‌ای پنهان اما گسترده است. آمارها نشان می‌دهد، بخشی از قتل‌های زنان توسط شریک زندگی رخ می‌دهد و قربانیان اغلب دچار اضطراب، افسردگی و اختلال استرس پس از سانحه می‌شوند. پژوهش‌ها حاکی است که ۶۶ درصد زنان ایرانی حداقل یک‌بار خشونت را تجربه کرده‌اند و شایع‌ترین نوع آن خشونت روانی و کلامی است. ✴️ اما بر این باورم که مسئولیت ما فراتر از همدردی است. نباید خشونت را مساله‌ای خصوصی فرض کنیم و بی‌تفاوت بمانیم اما باید به اصول دادرسی عادلانه احترام بگذاریم و از قضاوت عجولانه پرهیز کنیم. رسانه‌ها باید از انتشار اخبار تأیید نشده و هیجان‌انگیز خودداری کنند و به جای بزرگ‌نمایی، زمینه‌های اجتماعی و روانی خشونت را واکاوی کنند. ❇️ ما باید به خشونت خانگی به عنوان یک بحران جدی در جامعه توجه کنیم. این اتفاق بار دیگر نشان می‌دهد که نیاز داریم به طور جدی‌تر و سیستماتیک‌تر به حمایت از زنان پرداخته و خشونت خانگی را به عنوان یک معضل اجتماعی حل کنیم. سکوت در برابر خشونت تنها به قربانیان آسیب نمی‌زند بلکه سلامت جامعه را نیز تهدید می‌کند. با آگاهی، همبستگی و اقدام قاطع می‌توانیم از بروز چنین حوادثی جلوگیری کرده و دنیایی امن‌تر و عادلانه‌تر برای زنان بسازیم. 🔺برای خواندن ادامه این مطلب به سایت سازندگی مراجعه کنید https://saazandegi.ir/خشونت-خانگی؛-بحران-پنهان

۱۱ اکتبر *روز جهانی کودکان دختر گرامی باد!* روز جهانی *دختربچه* (به انگلیسی: International Day of the Girl Child) یک روز یادبود بین‌المللی اعلام‌شده از سوی *سازمان ملل متحد* است. این روز را *روز جهانی کودکان دختر* نیز نامیده‌اند. ۱۱ اکتبر ۲۰۱۲، نخستین روز دختران بود. این یادبود، در *پشتیبانی* از *فرصت‌های بیشتر* برای *دختران* و بهبود آگاهی در مورد *نابرابری جنسیتی* برگزار می‌شود که دختران در جهان به دلیل جنسیت خود با آن مواجه‌اند، این نابرابری مواردی مانند *حق دسترسی* به *آموزش* ، *تغذیه* ، *حقوق قانونی* ، *مراقبت‌های پزشکی* و *محافظت* در برابر *تبعیض* ، *خشونت علیه زنان* ، *ازدواج اجباری* و *کودک‌همسری* را دربر می‌گیرد. جشن روز دختر همچنین ظهور موفقیت‌آمیز دختران و زنان جوان به عنوان یک گروه متمایز در سیاست‌های توسعه، برنامه‌ریزی، مبارزات انتخاباتی و تحقیقات را بازتاب می‌دهد. منبع: ویکی‌پدیا https://t.me/elhamfakhari