69"

میتونستیم انقدر قشنگ کنار هم باشیم :)

پناه من

یه موقع هایی هم باید با خودت بگی این آخرین باریه که میذارم این آدما همچین حسی بهم بدن، حالا میخواد رئیست باشه یا خونواده و پارتنرت

قشنگ‌ترین و عمیق‌ترین نصیحتی که شنیدم از زبان کارل گوستاو یونگ بود که می‌گفت: ‏خودت را بساز تا آدم امنی شوی، برای روزهایی که نمی‌شود به کسی پناه برد.

- زخم‌هامون می‌تونن نابودمون کنن، حتی بعد از اینکه به ظاهر خوب بشن. ولی اگه ازشون جون سالم به در ببریم، می‌تونن تغییرمون بدن، می‌تونن بهمون قدرت، مقاومت و نیروی جنگیدن بدن

‏دخترا هزار بار براتون گریه میکنن با اولین دلیلی که میدین دستش باهات تموم نمیکنه، بهت فرصت میده میده میده، انقدر فرصت میده که خودتو کاملا از چشمش بندازی انقدر که دیگه نتونه بودنتو تحمل کنه شما برای دخترا کم کم تموم میشین ولی دخترا اینو یهویی بهتون اعلام میکنن.

این جمله از گوته خیلی قشنگه: ریشه که داشته باشی به لبهِ‌ی پرتگاه می‌رسی ولی سقوط نمی‌کنی. ریشه همون شعور، شخصیت، انسانیت و شرفِ واقعی یک انسانه و ربطی به پول و تحصیلات نداره...

وقتی آدمای اشتباه زندگیتو حذف میکنی تازه میفهمی چقدر کافی‌ای، چقدر با خودت آرامش داری و چقدر از سر همشون زیاد بودی. تازه میفهمی هیچ وقت هیچ چیزی به هیچ کس بدهکار نبودی و نیستی.

قدرشو بدون تا دیر نشده...

یه بار دیگه داستان زندگیت رو مرور کن؛ و به این فکر کن که خیلی جاها واقعاً نمی ارزید اون همه حرص خوردن، اون همه ناراحتی، اون همه عقب افتادن، اون همه غصه خوردن، اون همه اشک ریختن از اینجا به بعدش کمتر خودت و روح و روانت و اذیت کن...

دلِ آدم خر که نیست؛ میفهمه! مثلاً هیچوقت از بابام نپرسیدم دوستم داری بابا؟! یا تا حالا از مامانم نپرسیدم، مامان واقعا دوسم داری؟! وقتی ازت میپرسم دوسم داری؟ میپرسم واقعنی دوسم داری؟ میپرسم هنوزم مثل قبل دوسم داری؟! یعنی ی جای کار دوست داشتنت میلنگه، یعنی پای عاشقیت میلنگه؛ بدم میلنگه… دل آدم که خر نیست شعور داره حالیشه میفهمه..!

هر چی بزرگتر میشی، دنبال چیزای متفاوت‌تری تو آدما میگردی؛ مثل وفادار بودن، صداقت داشتن، با درک و فهم بودن... اما بیشتر از همه دنبال کسی میگردی که وقتی از همه‌چی خسته و بیزاری کنارت بایسته و دستتو بگیره. دقیقا همون لحظه‌ای که امیدتو از همه‌چیز و همه کس از دست دادی بغلت کنه و خیالت راحت باشه از اینکه هواتو داره.

هیچ پسری جذاب تر از پسری نیست که برات یه چیزیو با آرامش کامل و به زبون ساده طوری که بفهمی توضیح میده و هر سوالیم‌ راجب اون قضیه بپرسی بدون اینکه بهت حس احمق بودن بده جواب میده.

یه روز مجبور می‌شی از آدم مورد علاقه‌ات، خونه‌ی مورد علاقه‌ات و گلدون مورد علاقه‌ات دست بکشی و بپذیری فرد دیگه‌ای اون‌ها رو خواهد داشت که اندازه‌ی تو دوستشون نداره و هیچوقت اندازه‌ی تو اون‌ها رو نمی‌شناسه و متوجه‌شون نیست.

آدمها بالاخره یک روزی یک جایی در یک لحظه تمام میشوند. نه که بمیرند، نه جوهر احساسشان تمام می شود!

اگه قهر کرد، نذارید زیاد قهر بمونه. اگه ناراحت شد، نذارید زیاد ناراحت بمونه. اگه یکم دور شد، نذارید زیاد دور بشه. فاصله خسته میکنه،ترد میکنه،عوض میکنه، بی حوصله میکنه و یه آدم جدید میسازه.

یکی از قشنگ‌ترین متن‌هایی که امروز خوندم این بود که می‌گفت: “ما کسی رو بدست نمیاریم که کنترلش کنیم، محدودش کنیم یا عذابش بدیم! ما انتخاب می‌کنیم پر پرواز چه کسی باشیم تا کنار هم رشد کنیم، بزرگ بشیم و بالا بریم. اسم رنج و عذاب دادن به هم رو عشق نذارید! دوست داشتن واقعی در توانمند کردن همدیگه و ایجاد احساس امنیت و آرامش تعریف میشه.