مآهنی

دانستنِ زیاد واقعا بیماری است، یک مرض حقیقی و تمام‌عیار. برای گذران زندگی، فقط اندکی دانش بشری کفایت می‌کند؛ یعنی نصف یا حدوداً یک‌چهارم آگاهی یک انسان مترقی. #فئودور_داستایفسکی

از اونجایی که بدون چالش نمیشه، فور کنید، طبق وایبتون بهتون عکس بدم.

و اما هیچ کس نمی داند چرا در شطرنج ملکه ای نیست و تنها شآه وجود دارد "چون زن بازیچه نیست" #نزار_قبانی

📍CITY: Florence, Italy ☕️CAFÉ: Caffè Gilli — Piazza della Repubblica 🎧SONG: Sweet Disposition — The Temper Trap ⏳TIME: 6:28 PM “Soft conversations, golden light, and a little romance in the ordinary.” https://t.me/mahnitalks

گفتم… امروز را تماماً برای فرار از همه‌ی آنچه که گمان می‌کردم مدتها پیش از یاد برده‌ام در تلاش بودم و باید بگویم در انتها موفق هم شدم. اما چیزی که مرا همچنان عذاب می‌دهد آگاهی به این نکته است که این فرار هرگز چاره‌ساز نیست و می‌دانم تمام این احساسات دیر یا زود از کوچکترین روزنه‌ی تشبیه یا ایهام که به ناچار با آنها مواجه خواهم شد بازخواهند گشت. گفت:سوال خاصه این است... میان حرفش پریدم و گفتم… ارزشش را دارد؟خندید. گفتم: دیگر نمی‌دانم. فقط این را می‌دانم که اگر قدر تمام کارهایی که تو در انجامشان مصمم بودی دانسته نشد، این هرگز دلیلی بر بی ارزش بودن آن کارها نیست.. نگاهم کرد و گمان کنم متوجه دلخوری‌ام شد. گفت: نه نیست. اما فکر نمی‌کنی پشیمانی از ارزش این قبیل کارها به طرز بی‌رحمانه‌ای می‌کاهد؟.. گفتی که او آدم قدرناشناسی بود. اما باور کن استفاده از این واژه تنها توهین به متکلم آن است. چگونه می‌توان قدرشناس کسی بود حال‌آنکه پیش از آن هیچگونه مهری از جانب او در سینه‌ات ننشسته باشد؟ عزیز من! مهم نیست چه برایش کرده باشد؛ خواهی دید او نیز چه قدرشناس بزرگیست، برای آن که دوستش می‌دارد. آیا تو، اینگونه نبوده‌ای؟

آرسن، آیدا، حسن گلنراقی – مرا ببوس

گفتی شراب بوسه را باید نهان نوشید پر کن که ترسی نیست از رسوایی‌ام با تو لب خشکیده‌ی ما را نظری کن جانا جز لبت بوسه مگر ارزش چیدن دارد؟♥️ 🎙️: Arsen & Aida Shenoto - CastBox @LaMiVo

برای من او در عینِ حال یک زن بود و یک چیزِ ماورا‌ءبشری با خودش داشت. قلبم ایستاد. جلوی نفسِ خودم را گرفتم. می‌ترسیدم که نفس بکشم و او مانند ابر یا دود ناپدید شود. سکوتِ او حکمِ معجزه را داشت مثل این بود که یک دیوارِ بلورین میانِ ما کشیده بودند.. نه، اسم او را هرگز نخواهم برد، چون دیگر او با آن اندامِ اثیری، باریک و مه‌آلود، با آن دو چشمِ درشتِ متعجبِ درخشان که پشت آن زندگی من آهسته و دردناک میسوخت و میگداخت، او دیگر متعلق به این دنیای پست درنده نیست... نه، اسم او را نباید آلوده به چیزهای زمینی بکنم... #صادق_هدایت

کاش فردا دنیا به آخر می‌رسید، آنگاه شتابان سوار آخرین قطار می‌شدم و درِ خانه‌ات را می‌کوبیدم و بهت می‌گفتم: با من بیا، دیگر می‌توانیم بدون ترس و احتیاط به یکدیگر عشق بورزیم، چون فردا دنیا به آخر می‌رسد. #فرانتس_کافکا