Mahsa feels.

صبحی دِگر.

‏آدم هرچقدر بزرگ‌ می‌شه، بیشتر می‌فهمه این زندگی نه رمزی داره، نه قانونی، نه نقشه‌ای. فقط باید ادامه بدی. خودت رو به چیزایی که دوستش داری، گره بزنی و ادامه بدی. همین.

به قولِ مولانا: هر لحظه که تسلیمم در کارگه تقدیر آرام‌تر از آهو، بی‌باک‌ترم از شیر هر لحظه که می‌کوشم در کار کنم تدبیر رنج از پیِ رنج آید، زنجیر پیِ زنجیر

به نظرم کل زندگی در مورد جسارته. جسارت تجربه کردن، جسارت تغییر دادن همه چیز برای رسیدن به شرایط، روزها و آدم‌های بهتر٬ جسارت عاشق شدن٬ جسارت شکست خوردن٬ جسارت دوباره بلند شدن٬ جسارت زیر میز زدن و عصیان کردن. ‏این جسارته که به زنده بودن معنای زندگی میده.

حالا توی ۳۱ سالگی، برای اولین بار حس می‌کنم که دارم راهمو پیدا می‌کنم. چند روز پیش به مدیر گروه پیام دادم و گفتم دیگه برای تدریس برام درس نذارین. بابت این تصمیم نگرانم؟ بله. استرس دارم؟ خیلی. بعد از پنج سال تدریس و تا دکترا رفتن، رها کردن این مسیر اصلاً آسون نیست.

توی مسیرم اگر شکستی بوده، مجبور بودم یقهٔ لباسمو بگیرم و خودمو بلند کنم. اگر خوشحالی‌ای بوده، نهایتش با یه قهوه یا غذا برای خودم به سرانجام رسیده. اگر موفقیتی بوده، اگر ذوقی بوده، خیلی وقت‌ها کسی نبوده که باهاش تقسیمش کنم. این به معنی خوب یا بد بودن این تنهایی نیست؛ فقط بخشی از مسیریه که تا امروز زندگی کردم.

امروز داشتم به این فکر می‌کردم که من پنج سال توی دانشگاه درس دادم. تا دکترا رشته‌ای رو ادامه دادم که انتخاب خودم نبود و واقعاً دوستش نداشتم. مسیری که برای من بیشتر از هر چیزی پر بود از رنج، استرس و فشار. خیلی وقت‌ها با خودم فکر می‌کردم نکنه دارم سال‌های مهم زندگیمو توی مسیری می‌گذرونم که اصلاً برای من نیست.

صبحمو با ايميل سابميت مقاله شروع كردم.

‏اگه روزی به هر شکلی توی زندگیم بودی؛ یه جایی توی دفترم نوشته شدی.

بیا یه بار هم از این زاویه نگاه کنیم: اگه چیزی داره فرسوده‌ات می‌کنه، بدون برای تو نیست. عشق، کار، خانواده و رابطه‌هایی که واقعاً مال تو باشن تو رو تغذیه می‌کنن و بهت نیرو می‌بخشن، نه اینکه خالی و خسته‌ات کنن.

سه تا اپیزود از رادیو صبح جمعه با نشاط رو گوش کردم و باید بگم امیر‌پارسا نشاط واقعاً اُوِر ریتده.