مکتب عشق

هو ‏۱۲۱ انتظارم بر تو ای سرو خرامانم بیا جان‌به‌کف استاده‌ام برخیز جانانم بیا چند از ناز و تغافل تند می‌رانی سمند مردمی کن پای نه در چشم حیرانم بیا صبح وصل من ز خورشید جمالت نور داشت شام هجران تیره شد ای ماه تابانم بیا ماهلر آییم نادره (متوفی ۱۸۴۲ میلادی) از شعرای ازبکستان که «کامله» و «مکنونه» تخلص می‌کرد. #زنان_شاعر 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

هو ‏۱۲۱ [جناب ملاسلطانمحمد سلطانعلیشاه] می‌فرمود: «فقیر نباید به این خیال باشد که در منزل بنشیند و دست از کار بکشد، بلکه باید کار کند و حرکت مذبوح داشته باشد.» آقای فریدونی گفتند: در آن موقع من با خود فکر کردم که مقصود از حرکت مذبوح چیست؟ هنوز در این اندیشه بودم که ناگاه فرمود: «حرکت مذبوح این است که زمین حاضر و آب حاضر و تخم حاضر و گاو حاضر، تو باید شیار کنی و تخم بپاشی و آب بدهی بقیه را از خدا بدانی». نابغه علم و عرفان 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

هو ‏۱۲۱ عزیزالدین نسفی: نیت سالک در ریاضات و مجاهدات آن نباشد که طلب طهارت و اخلاق نیک می‌کنم و آن باشد که طلب علم و معرفت می‌کنم و آن نباشد که طلب کشف اسرار و ظهور انوار می‌کند، بلکه نیتش باید آن باشد که آدمی شود که مراتب انسانی در او به تمام ظاهر شود. این‌چنین تمام مسائل فوق‌الذکر نیز خواهد آمد، حتی چیزهایی که هرگز در خاطر سالک نگذشته بود. کتاب الانسان الکامل 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

همه از کنارم گذشتند، به جز تو... که از درونم گذشتی. جبران‌خلیل‌جبران 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

هو ‏۱۲۱ عزیزالدین نسفی: ای درویش! سالک را چندین منازل قطع می‌باید کرد تا به مقام تصوّف رسد و نام وی صوفی گردد و صوفی را چندین منازل قطع می‌باید کرد تا به مقام معرفت رسد و نام وی عارف گردد و عارف را چندین منازل قطع می‌باید تا به مقام ولایت رسد و نام او ولی گردد. مقامِ تصوّف مقامِ بلند است، از سالکان کم کسی به مقام تصوّف رسید، مقام تصوّف سر حدّ ولایت است. الانسان الکامل 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

نادانی یک ویروس است! وقتی که شروع به پخش شدن بکند، دیگر درمان شدنی نیست، مگر با منطق و استدلال. بخاطر انسانیت، خودمان باید درمانش باشیم. نیل دگراس تایسون 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

هو ‏۱۲۱ مرد آن بُوَد که در میان خلق بنشیند و برخیزد و بخسبد و بخورد و در میان بازار در میان خلق ستد و داد کند و با خلق بیامیزد و یک لحظه، به دل، از خدای غافل نباشد. به نقل از اسرار التوحید 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

حماقت هسته‌ای سخت و ناپیداست، چیزی بدوی: هیچ راهی برای متلاشی کردن آن به‌صورت علمی وجود ندارد (اگر که ارائهٔ تحلیلی علمی از حماقت ممکن می‌بود تلویزیون کلاً متلاشی می‌شد). حماقت چیست؟ یک نمایش تماشایی، یک پندار زیباشناسانه، شاید یک وهم اندیشی؟ شاید می‌خواهیم که خود را به تصویر بکشیم؟ این کاری دوست‌داشتنی است، کاری که مبهوتمان می‌کند، کاری غریب؛ و در باب حماقت، حق ندارم چیزی بیش از این بگویم: همان چه مرا شیفتهٔ خود می‌کند. شیفتگی دقیقاً همان احساسی است که حماقت باید در من برانگیزد. رولان بارت نوشتهٔ رولان بارت، ترجمه پیام یزدان‌جو، نشر مرکز 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

هو ‏۱۲۱ دوش به میخانه داد مژده غیبم سروش منتظر فیض باش غم مخور و می بنوش پرتو حق آشکار از رخ زیبای دوست دیده بر آن جلوه دوز چشم ز عالم بپوش آیه رحمت ببین جلوه یزدان نگر یار درآمد به ناز خیز و برآور خروش دوش به دوشم كشند همچو سبو می كشان بس كه كشیدم به دوش كوزه باده‌فروش از لب دل قصه‌ای تا شنود گوش جان «والیه» خود بازدار لب ز تكلم خموش حسن جهان خانم متخلص به «والیه» دختر فتحعلی‌شاه #زنان_شاعر 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

هو ‏۱۲۱ بخشی از مرقومه جناب ملاسلطانمحمد سلطانعلیشاه به مظفرالسّلطان گنابادی: عرض می‌شود که احوال‌ها همه موافق نیست؛ علی(ع) با وضع حسن(ع) ضدّ یكدیگر بود. نباید خود را بر یک مسلک محصور كرد. ماها تا از قیاس نفس، می‌خواهیم میزان بگیریم، میزان ما كج آید. باید ملاحظه حال چهار نفر فقیر را هم داشت كه گرفتاری دنیا فایده‌اش همان است كه چهار نفر فقیر را توانیم ملاحظه كنیم. نابغه علم و عرفان 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

هو ‏۱۲۱ گفتند: «تصوف چیست؟». [بایزید] گفت: «در آسایش بر خود بستن و در پس زانوی محنت نشستن» تذکرة الاولیاء 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

Channel photo updated

در فرآیند سوگواری، این جهان بیرونی است که خالی شده است و چیزی را از دست داده است. اما در افسردگی این خویشتن درونی ماست که خالی و فقیر شده است. زیگموند فروید 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

هو ‏۱۲۱ حضرت مولانا جلال‌الدین: هر جا که باشی و در هر حال که باشی، جهد کن تا محب باشی و عاشق باشی. و چون محبت ملک تو شد، همیشه محب باشی در گور و در حشر و در بهشت. چون تو گندم کاشتی، قطعاً گندم روید و در انبار همان گندم باشد و در تنور همان گندم باشد. فیه‌ ما فیه 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

عیب جامعه این است که همه می‌خواهند آدم مهمی باشند و هیچ کس نمی‌خواهد فرد مفیدی باشد. وینستون چرچیل 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

هو ‏۱۲۱ ترک یاران کرده‌ای ای بی‌وفا، یار این کند؟ دل ز پیمان برگرفتی، هیچ دلدار این کند؟ صائب تبریزی 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

جلال آل‌احمد: من هیچ شبی چنان بیدار نبوده‌ام و چنان هشیار به هیچ چی. زیر سقف آن آسمان و آن ابدیت، هرچه شعر که از برداشتم خواندم - به زمزمه‌ای برای خویش - و هرچه دقیق‌تر که توانستم در خود نگریستم تا سپیده دمید. و دیدم كه تنها «خسی» است و به «میقات» آمده است و نه «كسی» و به «میعاد»ی. و دیدم كه «وقت» ابدیت است، یعنی اقیانوس زمان، و «میقات» در هر لحظه‌ای. و هرجا. و تنها با خویش. چرا که «میعاد» جای دیدار توست با دیگری. امّا «میقات» زمان همان دیدار است و تنها با «خویشتن». و دانستم كه آن زندیق دیگر میهنه‌ای یا بسطامی چه خوش كَفت وقتی به آن زایر خانهٔ خدا در دروازهٔ نیشابور گفت كه کیسه‌های پول را بگذار و به دور من طواف كن و برگرد. و دیدم كه سفر، وسیلهٔ دیگری است برای خود را شناختن. این كه «خود» را در آزمایشگاه اقلیم‌های مختلف به ابزار واقعه‌ها و برخوردها و آدم‌ها سنجیدن و حدودش را به‌دست‌آوردن كه چه تنگ است و چه حقیر است و چه پوچ و چه هیچ. خسی در میقات 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

صبا گو به مردان ایرانیان به اولاد ساسان و نسل کیان که داده شما را هما این پیام اگر مرد هستی بخوانش تمام که هان ای جوانان و نام‌آوران زنان هم ز نسل کیان‌اند هان اگر زن نبودی کیان هم نبود ز تخت و ز تاجش نشان هم نبود اگر مرد بهتر بدی از زنان مسیحا ز مرد آمدی در جهان ز مرد آن زمانی که گشتی جدا نبودی مگر قطره‌ای کم‌بها زنت پرورانید و انسان نمود ز هست وی آمد تو را این وجود اگر در شجاعت دلیری کنی و یا در جهان ملک گیری کنی اگر تاج شاهی گذاری سر نباشی مگر یک زنی را پسر روا باشد او را ستایش کنی به هر محفل او را نیایش کنی شعر بانو هما محمودی منتشر شده در مجله عالم نسوان در سال ۱۳۴۰ هجری قمری #زنان_شاعر 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121

هو ‏۱۲۱ هیچ ما را با قبولی کار نیست کار ما تسلیم و فرمان کردنی‌ست او بفرمودستمان این بندگی نیست ما را از خود این گویندگی مثنوی معنوی 💠 t.me/maktabe_eshgh_121 💠 instagram.com/maktabe_eshgh_121