لِنـزشُمال؛

13 ,8 ,2026 | Nikon D3300

من فکر نمیکنم از تو بهترم، تو فکر میکنی من از تو بهترم و برای همینه هر کاری میکنم اذیتت میکنه.

یه جایی میفهمی تلاش برای نگه داشتن همه، فقط باعث میشه خودتو بیشتر از چیزی که باید خسته کنی.. آدمایی که قرار باشه بمونن، خودشون راه موندنو پیدا میکنن؛ قرار نیست تو هی از خودت کم کنی تا کسی توی زندگیت جا بشه. شاید بعضیا رو خیلی دوست داشته باشی، شاید حتی فکر کنی بدونشون نمیشه ادامه داد.. ولی وقتی خودشون تصمیم میگیرن از چشمت بیفتن، دیگه نگه داشتنشون فقط یه جور از دست دادن خودته. اما من عاشق این ورژن از خودمم.. همونی که دیگه برای هیچکس از مسیرش برنمیگرده، همونی که راهشو مستقیم میره تا ببینه آخرش کی هنوز کنارش مونده. مهم نیست کی تا مقصد بدرقه‌م میکنه، کی وسط راه دستمو ول میکنه.. فقط مهمه این بار وقتی به مقصد رسیدم، هنوز خودمو داشته باشم. چون بعضی وقتا موفقیت فقط رسیدن نیست؛ اینکه بدونی توی این مسیر چی شدی، چی از دست دادی و چی رو برای خودت نگه داشتی، خیلی مهم‌تره.

«بامداد، بیست‌و‌سوم مردادماه چهارده صفر پنج». #شاتام

.;.

May 20, 2022. / Fri

The sun goes down, but the journey goes on ” May 20, 2022. / Fri

تراوشات مغزی آدما و فشار وارد شده بهشون، تو رو سر نقطه ی دقیق شخصیتشون پیاده میکنه.

یا مرا از خود ببر آنجا که هستی، یا بیا.

دنیا درست نمونه بارزی از آدماست با کلی اجزای پیچیده. به همون اندازه که بهت اجازه داده بخندی؛ چندین برابرشُ، سالها بعد ترش، درست همونجا ازت پس میگیره.. جوری اشکتو در میاره این بار نه با لذت، بلکه دردی که کلی باروت رو با خودش به همراه داره. میگن بدترین چیز از دست دادن امیده، از نظرم بدترین چیز تو دنیا گریه کردن تو جاییه که کلی توش خندیدی، کلی خاطره توش ساختی و حتی میتونه وسیله ها و عناصر خیلی کوچیکی باشن که به یه فرد مربوط میشن باهاش خاطره ساختی از یه تیکه چوب به ظاهر بی خاصیت زخمی بگیر تا شامپو صحت و قیچی! خنده داره می دونم، خنده دار مثل آدم. دنیا هیچ جذابیتی نداره چون یه روزی انتقام تک تک خنده ها و خوشی هاتُ و هرچیزی که میتونی مثبت تلقیش کنی رو یه روزی می گیره. این ماییم که صرفا برای ادامه دادن زندگی دلیل و هدف و امید هایی رو می سازیم که میدونیم روزی نیست میشن ساختن چیزی که اگه معنویتی پشتش نباشه صرفا اتلاف وقت و گذرانی بوده که به فراموشی سپرده میشه و تو هستی زیر تلی از خاک های بی معنی و پرسش هایی که هرگز  خودتو براش آماده نکرده بودی. _روحِ دمیده به سنگ.

۱۶۸ تنها دگر یک عدد نیست؛ نماد نهال هاییست که زنده زنده سوختند و آتش بر آنها گلستان نشد. آتشی که مقصر اصلی شان نه تنها غرب بلکه بی وطنانی بودند که حرمت وطن را نگاه نداشتند.

این شبا عکس گرفتن از آدما وقتی لبخند رضایتشونو میدیدم خستگی از تنشون میرفت انگار و از چهره ی پوکر یهو لبخندی تو کل چهرشون می نشست و قشنگترین حس بود برام