مِهرا.

خیلی وقت بود از ذوق گریه نکرده بودم.

سلیمان و فاطمه عزیزم دارن بابا و مامان میشننن.✨

من دیگه باورم شد که آدم‌ها میتونن کلی حرف بزنن حتی کلی کار انجام بدن و همه‌اش فیلم باشه.

زن هایی رو میبینم با یک یا دو بچه که گرد زندگی رو صورتشون نشسته و هیچ نشونی از عشق و علاقه در اونها دیده نمیشه. انگاری که فقط دارن زندگی رو تحمل می‌کنن. زندگیِ بی‌عشق و محبت، به اندازه‌ی غم تو چشماشون باید تلخ باشه.

بی‌قرار و چشم انتظار پاییزم. چیه این تابستون.

تو به خاطر آدم‌ها کاری رو انجام میدی یا نمیدی اما تهش میشی مقصر!

دووم بیارید ۴۰، ۴۵ روز دیگه بارون میبینیم، هودی میپوشیم، نوشیدنی گرم میخوریم، مه صبحگاهی داریم، برگ ریزونم داریم. به به. عشق و حال.

و بله وسط زندگی کردن برق میره و تو مجبوری همه چیز رو استپ بزنی. چقدر عالی.

نینی.

اینکه یه چیزایی هست که آدم نمیتونه تغییرشون بده، خیلی غمگینه.

عکس میگیرم و میذارم چون بعدا که دارم نگاشون میکنم، لحظه‌ها برام زنده می‌شن.

تموم.

وای زن.✨✨

هانیه وجودت مانا.🤍