ریحون🌱

اون ﻛﻪ واﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻳﺨﺖ ﺷﻬﺮو دﻳﮕﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮادت…

✨☕️

یه جا نوشته بود شاید آدما کلافه وارد آب بشن اما هیچوقت کلافه از آب خارج نمیشن و به نظرم کاملا واقعی بود✨🌊

شاید منو خسته و بی حوصله ببینی، شاید منو غمگین ببینی، شاید منو در حال گریه ببینی، شاید منو در حال زمین خوردن ببینی ولی هیچوقت روی زمین موندنمو نمیبینی و این قدرت منه!

تو اون کوه بلندی که سرتا پا غروره کشیده سر به خورشید غریب و بی عبوره تو تنها تکیه گاهی برای خستگی هام تو می دونی چی می گم تو گوش می دی به حرفام …

مامان تو اون کوه بلندی که سرتا پا غروره،کشیده سر به خورشید،غریب و بی عبوره، تو تنها تکیه گاهی برای خستگی هام تو می دونی چی می گم تو گوش می دی به حرفام… مرسی که هر وقت زخمی برگشتم سمتت زخمامو بغل کردی و درمون شدی برای دردم؛ من تو رو نداشتم میمردم:)

اگه حرفی از غریبی اگه گرمای تموزه تو بگو به این شكسته قصه های بی‌كسی تو اضطراب و نگرانیت، حرف های دلواپسی تو♥️🫠

چیزی که قسمت تو نیست بارها و بارها ناامیدت میکنه، تا بالاخره یاد بگیری رهاش کنی.

ولی من به طور عجیبی حضور خدا رو تو زندگیم حس میکنم؛ یه جاهایی تو زندگیم به طرز عجیبی همه چیز دست به دست هم میدن تا من تصمیمات احمقانه امو اجرا نکنم که خودم تا مدت ها تو شوکش میمونم که چی شد اصلا!

از شیفت شب پر زایمان و پرحاشیه‌ی دیشب✨

وای کاش هیچوقت دفترچه ثبت نام ارشد نمیومد! تا صبح میتونم بهش نگاه کنم و گریه کنم:)

دچار حسِ «فلج شدگی ناشی از احساس عقب افتادگی از زندگی شدم» نمیدونم تجربه اش کردید یا نه ولی قشنگ اینجوریه که همش حس میکنی از بقیه ی هم سن و سالات عقبی، دیگه شبیه خود سابقت نیستی، نظم زندگیت به هم خورده، مثل سابق از پس کارات برنمیای، ارتباطاتت به هم ریخته شده و هیچ کس مثل سابق دوستت نداره و در نهایت همه ی اینا یه جا گیرت میندازه و گلوتو فشار میده تا لحظه ای که حس میکنی دیگه نمیتونی نفس بکشی و تنها کاری که میتونی انجام بدی اینه که بشینی یه گوشه و گریه کنی:)