میان | Miyan

#دالتون_ترومبو نويسنده و فيلم‌نامه نویس امريكايى می‌گوید: یادم هست پیش از ازدواجم، مدتی با همسرم همکار بودم. فضای کار باعث شده بود که او از شخصیت و اطلاعاتِ من خوشش بیاید. ناگفته هم نماند که خودم بدم نمی‌آمد که او اینقدر شیفته‌ی یک آدمِ فرا واقعی و به قولِ خودش «عجیب و غریب» شده! ما با هم ازدواج کردیم. سالِ اول را پشتِ سر گذاشتیم و مثلِ همه‌ی زن و شوهرهای دیگر، بالاخره یک روزی دعوای سختی با هم کردیم. در آن دعوا چیزی از همسرم شنیدم که حالا بعد از جدایی‌مان، چراغِ راهِ آینده‌ی رفتارهایم شده: -«منو باش که خیال می‌کردم تو چه آدمِ بزرگ و خاصی هستی! ولی می‌بینم الآن هیچی نیستی! یه آدمِ معمولی!» امروز که دقت می‌کنم، می‌بینم تقریبا همه‌ی ما در طولِ زند‌گی، به لحظه‌اى می‌رسیم که آدم‌های خاص و افسانه‌ای‌مان، تبدیل به آدمی واقعی و معمولی می‌شوند و درست در همان لحظه، آن آدمی که همیشه برایمان بُت بوده، به طرزِ دهشتناکی خُرد و خاکشیر خواهد شد. ما اغلب دوست داریم از کسانی که خوش‌مان می‌آید، بُت درست کنیم و از آن‌ها «اَبَر انسان» بسازیم و وقتی آن شخصیتِ ابر انسانی تبدیل به یک انسانِ عادی شد، از او متنفر شویم. *واقعیت آن است که همه، آدم‌های معمولی‌اى هستند. حتی آن‌هایی که ما ابر انسان می‌پنداریم هم دست‌شویی می‌روند، وقتی می‌خوابند آبِ دهن‌شان روی بالش می‌ریزد، آن‌ها هم دچار اسهال و یبوست می‌شوند، می‌ترسند، دروغ می‌گویند، عرقشان بوی گند می‌دهد و ...! بعدها که فرصتی شد تا به هنرجویانِ ادبیات و تئاتر آموزش بدهم، احساس کردم هنرجویانم ناخواسته و از روی لطف، دوست داشتند بگویند که مربی‌ ما، آدمِ خیلی عجیب و غریبی است! اولین چاره‌ی کار این بود که از آن‌ها بخواهم «استاد» خطابم نکنند. چون اصولاً این لفظ برای منی که سطحِ علمی و آکادمیکِ لازم را ندارم، عنوانِ اشتباهی است. در قدم بعد، سعی کردم ‌به آنها نشان دهم که من هم مثلِ همه‌ی آدم‌های دیگر، نیازهای طبیعی‌ دارم؛ عصبانی می‌شوم، غمگین می‌شوم، گرسنه می‌شوم، دستشویی می‌روم، دست و بالم درد می‌گیرد و هزار و یک چیزِ دیگر که همه‌ی آدم‌ها دارند. اما به نظرم، دو چیز خیلی مهم هست که باید هر کس به خودش بگوید و نگذارد دیگران از او تصویری فرا انسانی و غیرواقعی بسازند: اول احترام حتی جلوی پای یک پسر بچه‌ی 7 ساله هم باید بلند شد و یا بعد از یک دخترِ 5 ساله از در عبور کرد. باید آنقدر به دیگران احترام گذاشت که بدانند نه تنها از تو چیزی کم ندارند که به مراتب از تو با ارزش‌تر و مهم‌ترند. دوم راست‌گویی به عقیده‌ی من هیچ ارزشی و خصلتی بزرگ‌تر و انسانی‌تر از راست‌گویی نیست. اعترافِ به «ندانستن» و «نتوانستن» یکی از بزرگ‌ترین سدهایی است که ما در طولِ عمرمان باید از آن بگذریم. اطرافیان اگر بدانند که ما هم مثلِ همه‌ی آدم‌های دیگر، یک آدمِ با نیازهای عادی هستیم، هرگز تصورشان از ما، تصوری فراواقعی نخواهد شد. این‌هایی که گفتم، فقط مخصوصِ هنرجو و مربی نیست. خیلی به کارِ عاشق و معشوق‌ها هم می‌آید. به یک ‌دلداده‌ی شیفته باید گفت: «کسی که تو امروز در بهترین لباس و عطر و قیافه می‌بینی، در خلوتش، شامپانزه‌ای تمام‌ عیار می‌شود! تو با یک آدمِ معمولی طرفی، نه یک ابرقهرمانِ سوپراستار!» همه‌ی ما آدمیم. *آدم‌های خیلی معمولی…* مرکز روان‌شناسی میان | فضای بینِ دو نفر @Miyancenter

گوش دادن نقش اصلی را در حل مسائل بازی می‌کند. ما والدین اغلب بیش از حد مشتاقیم که پند و اندرز بدهیم و از «خرد» خود بهره و نصیب ببخشیم. فرض ما بر این است که مشکل را می‌فهمیم و می‌دانیم که چگونه آن را حل کنیم. این اشتباه فاحشی است که می‌تواند ارتباط را تضعیف کند. بچه‌ها مانند هرکس دیگر دلشان می‌خواهد که دیگران حرفشان را بشنوند و درکشان کنند. این نیازی اساسی است. می‌توانید تصور کنید که اگر فقط یک روز احساس می‌کردید دیگران شما را درک نمی‌کنند زندگی به چه صورت می‌شد؟ برای مثال، فرقی نمی‌کرد چه بگویید، حرفتان را بد می‌فهمیدند یا به آن اعتنایی نمی‌کردند؟ با مدنظر قرار دادن این موضوع، باید به خاطر داشته باشیم که قبل از اقدام به جستجو و تعیین راه‌حل، به صحبت‌های کودک گوش بدهیم. گوش سپردن کار ساده‌ای نیست. این فعالیتی است که به توجه کامل و همدلی ما نیاز دارد. • آرتور روشن | قصه‌گویی @Miyancenter

یکی از نشونه‌های مهم هوش هیجانی اینه که نتونی از تهِ دل از کسی متنفر بشی—چون می‌فهمی چرا اون کار رو کرده. این فهمیدن یه جور نعمته، ولی گاهی حسِ نفرین میده. زخمِ پشتِ نیش و کنایه رو می‌بینی. ترسِ پشتِ فاصله گرفتن رو تشخیص میدی. نفرت از خودِ پشتِ خیانت رو متوجه میشی. انقدر آگاهی که دیگه نمی‌تونی عصبانی بمونی، ولی هنوز جای زخمی که زدن رو تنت می‌مونه. بخشیدن به معنی باز گذاشتن در نیست. می‌تونی دردِ یکی رو بفهمی و همزمان آرامشِ خودت رو حفظ کنی. حق داری بری. و رفتن نشونه‌ی سردی و غرور نیست. نشونه‌ی شفاف بودنه. مرکز تخصصی روان‌شناسی و مشاوره‌ی میـان | فضای بینِ دو نفر @Miyancenter

بسیاری از مردم به جای آنکه به یادگیری فکر کنند، به این فکر می‌کنند که چطور طوری رفتار کنند که انگار همه چیز را می‌دانند. • آرتور شوپنهاور @Miyancenter

این روزها اگه حس می‌کنی دلت سنگینه، اگه صبح‌ها بیدار می‌شی و انگار روت غبار نشسته، بدون که تنها نیستی. خیلی‌هامون داریم با یه ترکیب خسته‌کننده از اضطراب، غم، خشمِ فروخورده و ناامیدی زندگی می‌کنیم. خبرها، آینده‌ی مبهم، فشار زندگی، حسِ نادیده‌گرفته‌شدن… همه‌شون آروم‌آروم روان آدم رو فرسوده می‌کنن. تو این وضعیت، خودمراقبتی لوکس و شرم‌آور نیست؛ یه راه برای زنده‌موندنه. چند تا یادآوری ساده، ولی مهم: • پیگیری خبر رو کم کن. نه اینکه بی‌خبر باشی، ولی اسکرولِ بی‌وقفه حال هیچ‌کس رو خوب نکرده. برای خودت «تایم چک کردن خبر» بذار. • بدنت رو فراموش نکن. خوابِ به‌موقع، آب کافی، یه پیاده‌روی کوتاه حتی اگه بی‌حوصله‌ای، واقعاً روی حالت اثر داره. • احساستو قورت نده. غمگینی؟ عصبانی‌ای؟ باش. ازش فرار نکن. بنویسش، با یه آدم امن درموردش حرف بزن. احساساتِ نگفته، اگه مسالمت‌آمیز بیرون نیان راه خودشونو برای بیرون زدن پیدا می‌کنن، حتی به غلط. • از خودت توقع قهرمان‌بازی نداشته باش. بعضی روزا فقط زنده‌ موندن کافیه. لازم نیست هر روز مفید، قوی یا امیدوار باشی. • اتصال انسانی رو حفظ کن. حتی یه پیام می‌تونه یه روزت رو نجات بده. انزوا، افسردگی رو عمیق‌تر می‌کنه. • اگه تونستی، کمک حرفه‌ای بگیر. روان‌درمانی نشونه‌ی آگاهیه، نه ضعف. و یه نکته‌ی خیلی مهم: تو مسئول درست‌کردن همه‌چی نیستی. تو حق داری خسته باشی، بترسی، امیدت کم‌رنگ بشه. با خودت همون‌قدر مهربون باش که با یه دوستِ خیلی عزیزت مهربون می‌شی. مرکز تخصصی روان‌شناسی و مشاوره‌ی میـان | فضای بینِ دو نفر @Miyancenter

و بسیاری دیگر 🖤 @Miyancenter

در پی آن همه خون که بر این خاک چکید، ننگ‌مان باد این جان شرم‌مان باد این نان🥀 • فریدون مشیری @Miyancenter

به کسی که به ویژه در سنین جوانی طاقت تحمل وجود خسته کننده‌ی دیگران را ندارد و به حق از معاشرت با آنان ناخرسند می‌گردد و به انزوا رانده می‌شود، توصیه می‌کنم که عادت کند، قدری از تنهایی خویش را به همراه خود به جمع ببرد.‌ یعنی بیاموزد که حتی در جمع نیز تا اندازه‌ای تنهایی خود را حفظ کند، هر چه می‌اندیشد فوراً ابراز نکند و همچنین آنچه را که می‌گویند زیاده به جد نگیرد و از دیگران نه از حیث اخلاقی، ‌نه عقلی، انتظارِ بسیار نداشته باشد و بنابراین بی‌اعتنایی را در برابر نظرات آنان در خود استوار کند که این مطمئن‌ترین روش برای اعمال شکیبایی درخورِ تحسین است.‌ اگر چنین کند، ‌در میان جمع است، اما با دیگران نیست و رابطه‌اش با دیگران واجد ماهیتی صرفاً عینی است. این روش او را از تماس نزدیک با جمع و در نتیجه از آلودگی و رنجش مصون می‌دارد. • آرتور شوپنهاور | در باب حکمت زندگی @Miyancenter

زِرِهی به نام غــرور غرور معمولاً به این دلیل پیداش می‌شه که آدم دلش نمی‌خواد آسیب ببینه. از بیرون شاید شبیه احساس قدرت باشه، ولی از نزدیک که نگاه می‌کنی، بیشتر شبیه ترسه. ترس از اینکه نادیده گرفته بشی، ترس از اینکه اگه کوتاه بیای، طرف مقابل فکر کنه برنده شده. تو رابطه‌ها بارها می‌بینیم که عشق هنوز هست، اما راهش بسته شده. عشق می‌خواد بگه «بیا حرف بزنیم»، «بیا بفهمیم چی شد»، «بیا تلاش کنیم». ولی غرور وسط می‌ایسته و می‌گه: «نه، من شروع نمی‌کنم»، «اگه من جلو برم یعنی باختم». همین فکرهای به‌ظاهر ساده، کم‌کم یه دیوار درست می‌کنن. غرور بلد نیست نیازشو مستقیم بگه. به‌جای اینکه بگه «دلم تنگته»، سرد و بی‌تفاوت می‌شه. به‌جای گفتن «از کارت ناراحت شدم»، فاصله می‌گیره. در واقع غرور زبان زخمیه که حرف زدن بلد نیست. عشق اما با نزدیک شدن زنده‌ست. با گفتن «اشتباه کردم»، با گفتن «دلم می‌خواد حالمون بهتر بشه». عشق دنبال این نیست کی مقصره؛ دنبال اینه که رابطه سالم بمونه. غرور دنبال اینه که تصویر آدم خراب نشه، حتی اگه خود رابطه ترک برداره. واقعیت اینه که دیوارا حس امنیت میدن، ولی صمیمیت نمیارن. پشت دیوار می‌شه قوی به نظر رسید، اما تنها موند. خیلی از رابطه‌ها نه به‌خاطر کمبود عشق، بلکه به‌خاطر زیاد بودن غرور از هم دور می‌شن. گاهی سالم‌ترین و بالغ‌ترین کار تو رابطه اینه که اجازه بدی غرورت یه کم کنار بره. نه برای باختن، بلکه برای نزدیک شدن. چون عشق همیشه می‌خواد پل بسازه، اما فقط وقتی که ما هم دست از دیوار کشیدن برداریم. مرکز تخصصی روان‌شناسی و مشاوره‌ی میان | فضای بینِ دو نفر @Miyancenter

از تجارب آدمیزادی: ۱. وقتی تلفن را برمی‌دارید لبخند بزنید، کسی که تلفن کرده آن را در صدای شما می‌شنود. ۲. با فردی ازدواج کنید که عاشق صحبت کردن با او هستید. برای اینکه وقتی پیرتر می‌شوید، مهارت‌های مکالمه‌ای مثل دیگر مهارت‌ها خیلی مهم می‌شوند. ۳. همه‌ی آنچه را که می‌شنوید باور نکنید، همه‌ی آنچه را که دارید خرج نکنید و یا همان قدر که می‌خواهید نخوابید. ۴. وقتی می‌گویید: دوستت دارم. منظورتان همین باشد. ۵. وقتی می‌گویید: متاسفم. به چشمان شخص مقابل نگاه کنید. ۶. قبل از اینکه ازدواج کنید حداقل شش ماه نامزد باشید. ۷. به عشق در اولین نگاه باور داشته باشید. ۸. هیچ‌وقت به رؤیاهای کسی نخندید. مردمی که رؤیا ندارند هیچ چیز ندارند. ۹. عمیقاً و با احساس عشق بورزید. ممکن است آسیب ببینید ولی این تنها راهی است که به طور کامل زندگی می‌کنید. ۱۰. در اختلافات، منصفانه بجنگید و از کسی هم نام نبرید. ۱۱. مردم را از طریق خویشاوندانشان داوری نکنید. ۱۲. آرام صحبت کنید ولی سریع فکر کنید. ۱۳. وقتی کسی از شما سوالی می‌پرسد که نمی‌خواهید پاسخ دهید، لبخندی بزنید و بگویید : چرا می‌خواهی این را بدانی؟ ۱۴. به خاطر داشته باشید که عشق بزرگ و موفقیت‌های بزرگ مستلزم ریسک‌های بزرگ هستند. ۱۵. وقتی چیزی را از دست می‌دهید، درس گرفتن از آن را از دست ندهید. ۱۶. این سه نکته را به یاد داشته باشید: احترام به خود، احترام به دیگران و مسئولیت همه‌ی کارهایتان را پذیرفتن. ۱۷. اجازه ندهید یک اختلاف کوچک به دوستی بزرگتان صدمه بزند. ۱۸. وقتی متوجه می‌شوید که اشتباهی مرتکب شده‌اید، فوراً برای اصلاح آن اقدام کنید. @Miyancenter

اما باید یک چیزی به تو بگویم، اگر می‌خواهی زندگی‌ات را بسازی مجبوری طاقتت را بیشتر کنی. • هاروکی موراکامی @Miyancenter

به چه کسی می‌گویند «امن»؟ کسی که وقتی جای زخم‌هایت را به او نشان می‌دهی، از آن پس همه‌ی تلاشش را می‌کند که از آن سمت به تو آسیبی نرسد. @Miyancenter

انسان بیشتر با آنچه در دل نگه می‌دارد انسان است، تا با آنچه بر زبان می‌آورد. • آلبر کامو | افسانه سیزیف @Miyancenter

اسم این بی‌کلام "برگشت به تو" هست و خیلی زیباست، ترجیحاً به خود، جهان و آدم‌ها بنگرید و در این بی‌کلام غرق بشید. @Miyancenter

@Miyancenter

وقتی تروما تحریک می‌شود شما با سن فعلی‌تان واکنش نشان نمی‌دهید؛ بلکه با سنی پاسخ می‌دهید که نخستین بار آن زخم را تجربه کردید. • گبور مته | افسانه‌ی عادی بودن @Miyancenter

@Meemghe

برای یلداتون :) ترانه: مریم قهرمانلو آهنگ و تنظیم: نمیا بگلو @Meemghe

@Miyancenter

@Miyancenter