محمد درودگری

بومیانِ مریخ رسمِ جالبی دارند! زاده نمی‌شوند؛ که نمیرند! ... #محمد_درودگری

روزی زمین خمیاره‌ای می‌کشد درست زیر پای من.

#بهروز_رضوی

#بهروز_رضوی

صفحه اینستاگرام رود 🌊

صفحه اینستاگرام رود 🌊

جنگ آرزوها را کوچک می‌کند و کوچک‌ها را آرزو.

| کمی بیرون از زمان | از زمان که زدی بیرون فکر نمی‌کردی به جاودانگی برسی و بی‌آنکه ریش سفیدت برسد تا زانو تیز کنی با آبِ یخ‌زده تیغه‌ی چاقو را و پرندگان نام‌گذاری نشده روی شانه‌ات بنشینند زیر درختِ نخستین! عمرم به سه‌بیلیون وُ اندی که رسید رسیده بود و افتاد زیر درخت نخستین... آئورا و دیگرانِ من مجموعه شعرِ #علی_باباچاهی شاعر بوشهری که امروز جاودانه شد.

#مناسبتی

از تق تقاضامندیم به توق بخورد. ۷۳

دکان تزویر و ریا گذری بر ذهن و زمانه حافظ . . با حضور محمد درودگری (نویسنده و شاعر ) . . غزل‌های جناب شمس‌الدین محمد شیرازی همواره بحث‌برانگیز بوده‌اند. ما در این دوره گذری‌ خواهیم‌داشت به این دیوان پر موضوع و نکته و تفسیر. در هر نشست خوانش یکی از غزل‌های شاخص حافظ محور بحث خواهد بود برای شناخت بهتر ذهن و زمانه‌ء او. . . این دوره در پنج جلسه مجزا تشکیل می‌شود که علاقمندان می‌توانند هر جلسه را بصورت مجزا ثبت نام کنند. 🔴شروع دوره دی ۱۴۰۴ . . برای رزرو و ثبت نام ، لطفاً به آیدی و شماره زیر در تلگرام پیام ارسال فرمائید: 🆔 @NoArtHouse +989387906816

جایگزین‌های برچیدن کار درست و قانونی برچیدن دستگاه ممیزی پیش از چاپ است و بقیه‌ی جایگزین‌ها بی‌تاثیر یا کم‌تاثیر هستند. وجود این دستگاه سه اصل از قانون اساسی را نقض می‌کند: ۱- اصل تفکیک قوا حق آزادی بیان از حقوق اساسی است و حقوق اساسی کسی را نمی‌توان بدون برگزاری محاکمه‌ی عادلانه و منصفانه که بر عهده‌ی قوه‌ی قضاییه است، محدود یا نقض کرد. ۲- حق دفاع به فرض واگذاری این حق به طور استثنایی از قوه‌ی قضاییه به قوه‌ی مجریه، حق دفاع نادیده گرفته می‌شود، زیرا کتاب در اتاق دربسته و بدون حضور و دفاع نویسنده و ناشر و تنها بر اساس برداشت شخصی چند کارشناس ممنوع یا محدود می‌شود و در واقع حق دفاع و حق آزادی بیان نویسنده هم‌زمان نقض می‌شود. ۳- حق قانون‌گذاری قانون‌گذاری بر اساس نص صریح قانون اساسی در اختیار و انحصار مجلس شورای اسلامی است، ولی ممیزی بر اساس مصوبه‌ی شورای عالی انقلاب فرهنگی انجام می‌شود. با این حال دلیل دیگر در ضرورت برچیدن این دستگاه، بیهودگی آن است. تقریبا به تمام مواردی که ممیزی به آن‌ها حساس است، عموم مردم دسترسی گسترده دارند. این دسترسی نه تنها از طریق دور زدن ممنوعیت‌ها با فناوری‌ها ممکن است که در رسانه‌های عمومی و گاه در سخنرانی‌ها و اغلب کوچه و بازار نیز هر روز این ممنوعیت‌ها نقض می‌شود. ممیزی به شکل کنونی فقط به زیان تالیف و تولید و سرمایه‌گذاری است. البته منکر این نیستم که تغییر دولت‌ها به تغییر رویکردها می‌انجامد و فضا بازتر یا بسته‌تر می‌شود، اما در اینجا نیز نکته‌ای باریک‌تر از مو باید دیده شود. اولا دولت در انتخاب اعضای هیات نظارت دستش باز نیست و باید افراد پیشنهادی بتوانند از صافی شورای عالی انقلاب فرهنگی بگذرند. دوم این‌که اغلب کسانی که به گشایش فضای فرهنگی باور دارند، به ممیزی باور ندارند و حاضر به عضویت در هیات مذکور نیستند. با این همه امیدواریم حضور چند چهره‌ی معقول و موجه در میان اعضای این هیات، به گسترش فضای باز فرهنگی کمک کند. خبر را اینجا بخوانید!

گفتند دعا کنید آید باران تا حل بشود در این شرایط بحران گفتیم اگر دعای ما داشت اثر از شَرّ‌ِ شما خلاص می‌شد ایران! #شروین_سلیمانی @ShervinSoleimani

نزدیکانمان بیشتر از همه‌ی افرادِ دیگر آماده‌ی تردید در شایستگی‌های ما هستند. دردسر متولد شدن | امیل چوران | فرهاد کربلایی @ketabook

#داستان_کوتاه #افسانه ● کولومبره نویسنده: دینو بوتزاتی با صدای #بهناز_بستاندوست @Sedabaz

#جاده_آویشن

اینستاگرم، بیگانه در خانه یا افیون توده‌ها؛ چرا به اینستاگرم معتاد می‌شویم؟ این‌جا کجاست و با ما چه می‌کند؟ به نظر می‌رسد که اینستاگرم به عنوان یک شبکه اجتماعی (و نه یک پیام‌رسان صرف) طراحی شده تا به شکل یک افزونه اصطلاحا مجازی به زندگی واقعی انسان الصاق شده و در راستای تسهیل بیشتر ارتباطات گام بردارد. اما سوال این‌جاست که آیا واقعا در حصول به این هدف موفق بوده؟ پیش از پاسخ دادن به هر سوالی به‌ نظر می‌رسد لازم است تعریف درستی از مفهوم شبکه‌های اجتماعی و تفاوتشان با پیام‌رسان‌های جمعی داشته باشیم، همان‌طور که می‌دانیم اینستاگرم، توییتر و امثالهم شبکه‌های اجتماعی و واتس‌اپ، تلگرم و نظیر آن، پیام‌رسان‌های جمعی هستند؛ در گروه اول، الگوریتم انتقال پیام بر اساس یک سیستم دوپامینرژیک طراحی شده است در حالی که در گروه دوم چنین اتفاقی نمی‌افتد، بنابراین امکان اعتیاد ما به اینستاگرم و توییتر به مراتب بیشتر از واتس‌اپ و تلگرم است، که در ادامه بیشتر به شرح این مدعا می‌پردازیم؛ مادامی که ما در واقعیت، ارتباطات اجتماعی برقرار می‌کنیم، گفت‌و گو می‌کنیم، کنش‌گری اجتماعی نشان می‌دهیم و دوستی‌ها و مناسباتی داریم؛ اینستاگرم در چنین جهانی، طراحی شده تا به عنوان یک افزونه( plug_in) به این واقعیت متصل شده و آن را بهبود و تسهیل ببخشد؛ اما چرا در جامعه ما اینستاگرم و شبکه‌های اجتماعی به ضد خود بدل شده و مدام در حال دور کردن ما از خودمان و از زمین واقعیت هستند؟ پاسخ بسیار ساده است، در جامعه ما این افزونه بر پایه هیچ استوار است، در واقعیت ارتباط و امکان کنش به شکل سالم وجود نداشته یا بسیار محدود است چه رسد که اینستاگرم بتواند در راستای بهبود آن قدم بردارد، بنابراین پا جای پای واقعیت گذاشته و انسان مدرن را به زندگی در فضای فانتزی دعوت می‌کند، به زبانی ساده‌تر حالا که نمی‌توانم زندگی کنم لااقل خیال می‌کنم. اما ماجرا همین جا به پایان نمی‌رسد، الگوریتم اینستاگرم بر اساس دیده شدن و پاداش‌های مقطعی طراحی شده است، به تعبیری حالا می‌توانم برای انتشار تصویر، متن یا خبری از کاری که تنها در آرزوی خواستن، داشتن و انجامش هستم، دیده و تشویق شوم؛ می‌توانم در حالی‌که به برگر قارچ و پنیرم گاز بزرگی می‌زنم، پستی در باب لایف استایل سالم منتشر کرده و لایک و کامنت بگیرم. چه بهتر از این؟ به همین سادگی، به همین خوشمزه‌گی. بدین ترتیب، آن‌جا که واقعیت، امکان بروز سالم و کامل نداشته باشد، جای خود را به فانتزی و مجاز، و رضایت سالم و بلند مدت جای خود را به دوپامین مصنوعی(Fake Dopamine) و لذات زودگذر خواهد داد؛ این الگوریتم دقیقا همان چیزی‌ست که به سادگی آن‌ را اعتیاد می‌نامیم. ✍️نازنین الاسوند @Ravaankhaneh

موفقیت بهترین انتقام است.

محمد درودگری pinned a photo