Lost dreams

‏بنده فقط با تعداد محدودی خوش اخلاقم با بقیه انسان ها هاپ هاپ.

"من گریه میکنم و این خیلی رقت انگیزه"

کاش آدما انقدر بد نبودن،یسریاشونو جدی جدی دوست داشتم.

مرورت کردم؛ بیشتر ازت بدم اومد، چقدر نمی ارزیدی، چقدر ذاتت خراب بود، چقدر بد کردی به من و تهش بیشتر از خودم بدم اومد.

مرورت کردم؛ بیشتر ازت بدم اومد، چقدر نمی ارزیدی، چقدر ذاتت خراب بود، چقدر بد کردی به من و تهش بیشتر از خودم بدم اومد.

بزرگ که میشی میفهمی زندگی آسون نبود بابا آسونش کرده بود اون باباس که هرکاریم کنی پشتته اون باباس که بخاطرت هرکاری میکنه حتی اگه به خودش سخت بگذره حتی اگه پشت لبخندش کلی غم باشه حتی اگه زندگی کمرشو خم کرده باشه هم هیچوقت غر نمیزنه هیچوقت نمیزاره تو سرت پایین بگیری جلوی همسنو سالات اون باباس که اگه خودش لبه پرتگاه باشه بازم دست تورو ول نمیکنه مرسی برای بودنت بابا.

از بین چیزهایی که از دست دادم بیشتر از همه دلم برای خودم تنگ شده.

امیدوارم به مرحله‌ای نرسید که حس کنید تنها راه محافظت از خودتون، تنها موندنه.

«من حتی آن قسمتی از وجودم را که برای خودم هم پنهان کرده بودم، به تو نشان دادم.»

در “ولش کن هر چی شد شد” ترین حالت ممکنم.

دیگه کسی رو نمیشه جدی گرفت؛ کسی اونقدر واقعی نیست که بوی موندن بده. کسی انقدر شبیهت نیست که بتونی از بغضات واسش بگی کسی انقدر دوستت نداره که از هیچی نترسی، کسی نیست و این یه واقعیت تلخه، این دنیا از درون خالی شده و ما به صبر و تنهایی محکوم شدیم.

‏ولی اگه بلد نیستید و عرضه‌شو ندارید آدما رو حیف نکنید؛ ذوقشونو، عشقشونو، احساسشونو.

نمی‌دونم برای شما هم پیش اومده یا نه، ولی این روزا حتی وقتی می‌خندم، یه غم کوچیک یه گوشه‌ی دلم نشسته که ول‌کن نیست.

‏گرون ترين درساى زندگيت رو از ارزون ترين آدما ياد می‌گیری.

‏بدترین نوع کوری، کور شدن ذوقه. ‏لامصب وقتی از بین میره دیگه هیچ جوره بر نمی‌گرده.

«سخت بود، خیلی سخت. اما به آدمی که امروز تبدیل شده‌ام می‌ارزید.»

مردم مجبور نیستن از تو خوششون بیاد